Andreas van Rompaey in zijn nieuwe boek Literair panorama: Verzamelde boekbesprekingen (Eburon, 2026) over mijn een-na-laatste dagboek: ‘Hoewel het leef-, lees- en kijkverslag vooral dient om de eigen gedachten te ordenen, brengt Van ’t Hof met De wereld zien is jezelf leren kennen een dagboek voort dat dit doel ver overstijgt door de problematische plaats van het individu in de samenleving en de geschiedenis te tonen.’
Tijdens de buitendijkse wandeling bij Wierum kwamen we een schaap tegen dat diep in de modder van het wad was weggezakt. Ze leek nogal uitgeput. Gelukkig bleken we sterk genoeg om haar eruit te trekken. Terug op de dijk begon ze gretig te grazen.
Keek naar een docu over het grootste cruiseschip ter wereld, dat driehonderd meter lang is en vijfduizend gasten kan huisvesten, en kreeg het benauwd van deze kapitalistische uitwas: dertig zwembaden en jacuzzi’s, drieduizend douches, en maar vreten, de hele dag. Nee, dit soort massavertier is niet aan mij besteed.
We zijn hartstikke gek.
Schilderde pianiste en componiste Clara Schumann (1819-1896), omdat ze een mooie toet heeft (had).
ton van ’t hof 
Geef een reactie