Hielp enkele kievitskuikens met het oversteken van een verkeersluwe maar zeker geen -loze weg. Boven mijn hoofd piepten de ouders. Ze waren, dacht ik achteraf, vast op weg naar een voedselrijker weiland. De droogte speelt vogels momenteel parten, zorgt voor nóg minder wormen en insecten, die voor kievitskuikens van levensbelang zijn.
Maakte daarna, waarom ook niet, een portret van Franz Kafka, acryl op papier, 50 x 40 cm.
Verdiepte me vervolgens in het leven van Roland Barthes – Louis-Jean Calvets Roland Barthes, een biografie – dat ik tot nu toe (zijn leven) – ben halverwege het boek – als saai zou willen bestempelen. En erg aardig vind ik Barthes ook niet, wel afstandelijk, angstig & onbeholpen.
Wat me aan de Fransman bevalt is dit: ‘Want Barthes is niet iemand voor systemen, hij gaat vooral af op intuïties, spontane reacties, stemmingen, die hij vervolgens theoretisch onderbouwt aan de hand van wat hij toevallig tegenkomt, van wat hij her en der kan benutten.’ Ik herken mezelf hierin. Een wijze van kijken, eigenlijk.
Maar het gezegende moment arriveerde pas aan het einde van de middag: een goddelijke syrah uit het zuiden van Frankrijk, boterzacht & duizelingwekkend bouquet; een liefdesaffaire.
ton van ’t hof 
Geef een reactie