08:12 u. Yogaoefeningen gedaan, havermoutpap gegeten, naam van dit blog gewijzigd in dingen & structuur, koffie gezet.

08.23 u. Tim meldt via Messenger dat ie weer uit de drugsbocht is gevlogen. Ik ben direct van slag. Niet álles went. Hij is ernstig ziek, maar kan pas over enkele weken professionele hulp krijgen. Ik praat wat met hem, moet zachtjes huilen. 

15.34 u. Terug van een fietstocht van bijna vier uur. Onderweg soep en bitterballen genuttigd. Troost gezocht bij elkaar. Thuis zat Tibsy alweer op ons te wachten. Tibsy is een poes, die een straatje verderop woont. Sinds haar baasje op vakantie is houdt ze haar verblijf in onze voortuin. Dat doet ze omdat we haar aaien, denk ik, en af toe een bordje voer voorzetten. Ze is erg lief.

19.10 u. Enkele flessen wijn soldaat gemaakt.

562C64AC-2F25-40F1-82F7-F17BB0E6BF04
Stiens, 2018 © Ton van ’t Hof

17.37 u. We zitten in de tuin, de zon schijnt. Vanuit de binnenstad waaien monsterachtige geluiden naar ons toe, afkomstig van het metal festival Into The Grave. Wat een lol. Ik drink een Chaamse tripel, Blonde Snol, waaraan ze een pietsje koriander hebben toegevoegd. Best lekker.

Hennie leest de krant en zegt: ‘Er komen geen muggen voor op IJsland.’ Ik kan haar maar moeilijk geloven. ‘Echt waar, het staat hier.’ Ik dagdroom heel even van een vakantie op dat verre vulkaaneiland, hoor dan sirenes. Buig me achterover en sluit mijn ogen.

17.58 u. Beantwoord een e-mail van iemand die net uit een psychose gekomen is.

20.12 u. Kijk naar voetbal: Heracles komt in de 84e minuut met een fraai afstandsschot op voorsprong tegen Ajax: 0-1. Even later kopt De Ligt de gelijkmaker binnen: 1-1. Begroting Ajax: 90 miljoen; Heracles: 11,7 miljoen.

20.44 u. Kijk naar de Europese kampioenschappen atletiek in Berlijn, finale 200 m: Dafne Schippers 2e, Jamile Samuel 3e. Ik heb zelf op jeugdige leeftijd en een blauwe maandag lang atletiek beoefend. Op aanraden van mijn gymleraar. Met de tram richting Kijkduin, alleen, negen of tien was ik. Ik bleek op alle onderdelen aardig mee te kunnen maar blonk nergens in uit. Uiteindelijk koos ik voor voetballen. Wat ik me ook nog herinner: een atletiekmeisje met rood haar en sproeten. We zaten altijd een stukje in dezelfde tram, maar ik durfde haar niet aan te spreken.

Begonnen aan Bundels van het nieuwe millennium. Nederlandse en Vlaamse poëzie in de 21e eeuw, dat onlangs onder redactie van Jeroen Dera & Carl De Strycker bij de combinatie Vantilt|PoëzieCentrum verscheen. ‘Dit boek presenteert 26 essays over evenzoveel poëziebundels, die allemaal een opvallende plek opeisen in de recente literatuurgeschiedenis of een scharnierpunt betekenen in het oeuvre van hun maker.’

In hun inleiding betogen Dera & De Strycker dat poëzie zowel in het veld als daarbuiten ‘volop in leven’ is. Zij doen dat mede op basis van recent onderzoek van Kila van der Starre, waaruit blijkt dat ‘liefst 97 procent van de Nederlanders van achttien jaar en ouder wel eens in aanraking komt met poëzie’ en dat ‘bijna zeven procent een frequente lezer [is] (minimaal één keer per maand)’. Zeven procent komt overeen met circa 900.000 volwassenen in Nederland.

Daar staan deze verkoopcijfers tegenover: ‘poëzie betreft slechts een verwaarloosbare 0,25 procent van de totale boekverkoop in Vlaanderen en 0,38 in Nederland.’ Voor 2017 betekent dit dat er in Vlaanderen 35.000 poëziebundels zijn verkocht en in Nederland bijna 156.000.

Bemoedigende cijfers? Ze vallen me beslist niet tegen.

Dan nog iets over de selectie van de 26 bundels, die door Dera & De Strycker in de inleiding wordt gepresenteerd als een persoonlijke keuze: ‘Uit de honderden poëziepublicaties die sinds 2000 verschenen, hadden we evengoed andere bundels kunnen kiezen en als de redactie van dit boek in andere handen gelegen had, was dat ongetwijfeld ook gebeurd.’ Dit wordt onderstreept door het feit dat slechts drie van de 26 bundels de belangrijkste jaarlijkse poëzieprijs – de VSB Poëzieprijs – toegekend hebben gekregen. 

Wel had ik graag wat meer vernomen over het keuzeproces: hoe is deze selectie nu precies tot stand gekomen? Dera & De Strycker geven slechts aan wát ze hebben gekozen: bundels die in hun ogen ‘een scharnierpunt betekenen in het oeuvre van de dichter, een gezichtsbepalende rol speelden in (al dan niet academische) discussies over hedendaagse poëzie, succesvol waren bij literaire jury’s of in de poëziekritiek, of opvielen door een bijzondere omgang met het medium van de poëziebundel.’

Hebben Dera & De Strycker met gedetailleerde of globale criteria gewerkt? Zijn alle bundels gezamenlijk besproken of is er op andere wijze een voorselectie gemaakt? Enzovoort, enzovoort. Nu komt de keuze toch te vrijblijvend op me over. Hetgeen niet wegneemt dat ik nieuwsgierig ben naar wat deze ‘staalkaart’ (bonte verzameling) van de Nederlandstalige poëzie in de 21e eeuw me nog meer te vertellen heeft.

60646994-F635-4242-977C-F98303639AC5

Nu eens bepaal je iets, dan weer overkomt je een dingetje. In de planning van wat ook, de eigen levensloop incluis, zou ik rekening houden met deze wetmatigheid. Het kan wel eens een sleutel zijn tot een vervuld leven.

‘Autonomie is voor ons van belang omdat we alleen verantwoordelijk kunnen zijn voor ons leven en onze afzonderlijke handelingen als we die – merendeels – zelf bepalen, en als het echt uitgesproken onze eigen handelingen zijn die we uitvoeren, eigen plannen die we nastreven en voornemens die we proberen te verwerkelijken.’ – Beate Rössler

Wat moet ik aan met mijn bestaan? Welke leefwijze wil ik tot grondslag van mijn aanzijn maken?

Met het zakken van de temperatuur is ook de zin in wandelen teruggekeerd. Maar mijn wandelschoenen, net een jaar oud, zijn versleten, dus vanochtend nieuwe gehaald. Omdat ik veel en scheef loop, slijten de hakken van mijn wandelschoenen nogal snel. Vanwege het profiel kan de schoenmaker ze niet goed lappen. Daarom koop ik elk jaar maar een nieuw paar.

Gisteren hoorde ik op World Music Radio het liedje I Want to Be Your Lover van de Cambodjaanse zangeres Pen Ran, ook wel Pan Ron genoemd. Omdat ze westerse levensgewoonten en opvattingen had aangenomen, werd Pen Ran in de jaren 70 door de Rode Khmer opgepakt en hoogstwaarschijnlijk vermoord. Er is nooit meer iets van haar vernomen. Wat een wreedheid. Maar haar vrolijke deuntje blijft maar in mijn hoofd hangen.

Verse eieren en overrijpe tomaten gehaald in Engelum. Daarna koffie gezet en in Bas Heijnes Hoe Hollands wil je het hebben? zitten lezen:

‘Diversiteit is waar de samenleving aan moet wennen, verschillen in smaak, kleur, afkomst, geloof, voorkeur, houding, opvatting – ik zeg, leve de rapper met nagellak.’

Later vraag ik me af wat ík heb neergezet tegenover alles waarover ik mijn goed- of afkeuring heb uitgesproken. Hoe luidt mijn eigen verhaal tot nu toe? Dat hangt, ben ik bang, van pragmatisme, egoïsme en gemakzucht aan elkaar. Het idealistisch elan, waarvan in eerste instantie nog sprake was, ebde uiteindelijk volledig bij me weg in Centraal-Azië. Daarna hebben cynisme, leegte en overlevingsdrang enkele jaren de boventoon gevoerd. Gelukkig is er ook liefde geweest, voor vrouw en kinderen, verwanten en goede vrinden.

Au fond was er nooit een storyboard en heb ik de dingen gewoonweg op me laten afkomen. Maar ik heb intussen bemerkt dat ik het slotstuk toch graag wat bewuster en met meer overleg doorlopen wil. Daartoe heb ik niet zozeer een verhaallijn nodig, als wel een globale context, die houvast en inspiratie kan bieden in situaties waarin het leven zich ‘in alle hevigheid’ aan me opdringt.

56A3B101-8EE8-4216-B1C7-D775AE4E015E
Engelum, 2018 © Ton van ’t Hof