Dat zestigduizend Marokkanen, een voetbalstadion vol, de Spaanse enclave Ceuta waren binnengedrongen, georganiseerd of niet, was nieuws van de dag.

Vooral jonge Marokkanen. Jonge Marokkanen zonder veel perspectief.

Ik kon destijds, in principe en met een beetje geluk, alles worden wat ik maar wilde. Luxe was dat.

Ik begrijp die jonge Marokkanen wel. Misschien dat een van hen ooit nog mijn hoogbejaarde kont wassen zal. Nee, geen kolonialistisch getinte gedachte, maar een kwestie van cijfertjes.

Je kunt tegenwoordig ook godverdomme níets meer zeggen.

‘In enkele van de meest iconische regio’s van Frankrijk woedden deze zomer bosbranden, waarbij al 115.000 hectare in vlammen is opgegaan,’ las ik vanochtend in de krant. Op tv zag ik de afgelopen dagen beelden van geblakerde huizen en gestikte dieren. Om een beter begrip van de omvang van deze ramp te krijgen vroeg ik me af hoe groot 115.000 hectare in km2 is. Daartoe deelde ik 115.000 door 100: 1150 km2, oftewel een gebied van 30 bij 38 km, verdeeld over vier regio’s.

Een oppervlakte die in het niet valt bij heel Frankrijk, maar tweemaal zo groot is als die van de gemeente Noardeast-Fryslân, waarin ik woon. Vierdaagsedeelnemers lopen er in vier dagen omheen.

Op en neer naar De Westereen gefietst, waar ons fish-and-chips-adresje met vakantie bleek te zijn. Onderweg geen onregelmatigheden waargenomen: geen lage waterstanden, geen protesterende boeren, geen bosbranden en geen raketinslagen.

Wel e-bikes. Veel e-bikes, op twee na.

O hoe heerlijk langzaam wij ons voortbewogen!