‘Praat juist over je grootste mislukking,’ roept de krant tegen me, ‘dat lucht op.’

Ik hoef niet lang na te denken over welke mislukking het in mijn geval zou moeten gaan.

Ik voel de pijn al.

Niet vanwege de stap die ik terug moest doen toen ik enkele jaren geleden ziek werd; dat valt immers niemand te verwijten.

Maar om redenen van doelbewuste tegenwerking die ik in de periode die daaraan voorafging heb mogen ondervinden, de kou waarin ik kwam te staan toen het netelig en ingewikkeld werd; ik kan dat sommigen maar moeilijk vergeven.

Een periode waarin ook ik, laat daar geen misverstanden over bestaan, steken heb laten vallen.

Een klotezooi, dat was het.

De les die ik heb geleerd? Shit happens, en ook daar vergaat de wereld niet van.

De tijd moet nu de boel verder helen.

Landschap 80, Amsterdam, 2017 © Ton van ’t Hof

Dit blog is geen apolitieke ruimte maar gewoonweg van mij en niet van de staat.

In 2004, het jaar waarin onderstaande foto werd geschoten, woonden we in Apeldoorn in een vrijstaand huis uit 1900. Ik heb dat huis in tien jaar tijd van onder tot boven verbouwd. Inclusief de aanleg van een complete nieuwe keuken. Die, uh, zoals te zien is, nogal geel was. Je kon er wel prettig in koken.

Apeldoorn, 2004 © Hennie van ’t Hof

Wat weet ik eigenlijk over mijn lotsbestemming?

Ik bedoel: waarom zijn de dingen me overkomen zoals ze me overkomen zijn? Wat is welbeschouwd het belang, de waarde van mijn leven tot nu toe geweest? En met welk idee daarover heb ik in het verleden belangrijke beslissingen genomen?

Het antwoord op die laatste vraag weet ik: ik had en heb welbeschouwd geen uitgesproken gedachten over wat de betekenis van mijn leven is of zou moeten zijn.

Zo zette ik lang geleden op louter financiële gronden mijn huidige dienstverband voort.

Maar nu ik er zo over prakkeseer zou ik mijn resterende levensverloop toch wel wat gerichter vorm willen geven. Om er bovenal de zin eens van te kunnen voelen.

Dat moet mogelijk zijn. Door opnieuw te leren denken. Te benoemen wat ik zinvol acht. Als startpunt dan.

Love books!

Mike, 2017 © Ton van ’t Hof

Ongeveer 30% van de Nederlandse koeien komt nooit buiten. Herhaal: in Nederland komt 1 op de 3 koeien NOOIT buiten. Je zult koe zijn. Gelukkig komt er nu een wet die boeren verplicht hun koeien de wei in te sturen. Een deel van de boeren, lees ik in de krant, is woedend nu.

Die boeren moeten maar gauw opdonderen, iets anders gaan doen.

Op de grijze Duurswouderheide kwamen we maar een enkele andere wandelaar tegen. Uit vennetjes klonk gekwaak op maar we zagen de eenden niet. Vlekjes in de verte moesten schapen voorstellen. Een roofvogel draaide rondjes op zoek naar prooi. Arm in arm hadden we vanmiddag dan ook verder niemand nodig.

Landschap 79, Duurswoude, 2017 © Ton van ’t Hof

‘Je kunt in Nederland toch haast geen politicus meer tegenkomen of je denkt: dan is een kamsalamander eigenlijk veel interessanter.’ – Koos van Zomeren in De levende have: Een modern bestiarum (De Arbeiderspers, 2004)

Landschap 78, Kortrijk, 2017 © Ton van ’t Hof

Gisteren werd de nieuwe bundel van Alain Delmotte, Warhoofds gekkenwerk, in de bibliotheek van Harelbeke gepresenteerd. De zaal zat bomvol poëzieliefhebbers en de bijdragen van Frits de Crits en Bart Vonck waren scherp en joviaal. En wie ooit de kans krijgt om Alain te zien optreden: ga! Zijn performance is fenomenaal. Medio volgende week is de bundel ook online verkrijgbaar en via de boekhandel.

Bundelpresentatie van Alain Delmottes (staand) ‘Warhoofds gekkenwerk’ in de bibliotheek van Harelbeke, 25 februari 2017 © Ton van ’t Hof

In de zomer van 1996 of 97 zaten we een week lang in de buurt van Compiègne, Noord-Frankrijk, op een kindvriendelijke camping met visvijver. Ik herinner me er nog best het e.e.a. van: het broeierige weer, een kopie van de treinwagon waarin in 1918 en 1940 wapenstilstanden werden getekend, een grote vis die Tim ving, de struikelpartij van Hennie waar ze een hernia aan overhield en ons bezoek aan de kelders van Moët et Chandon in het weelderige champagnestadje Épernay.

Maar bovenal: de hooibalen die we werkelijk overal op ’t land tegenkwamen. Honderden, nee, duizenden moeten we er op onze tochtjes hebben gezien. Juli, hooimaand. Strogele patronen als weerslag van machinale boerenarbeid.

De ronkende tractor die na de Tweede Wereldoorlog de hooiende landarbeider verdreef.

Maar ook het beeld op onderstaande foto is alweer zo goed als achterhaald: hooibalen rollen in onze Westerse streken vandaag de dag meestal gesealed uit hooimachines en blijven als witte, grijze, zwarte, groene of roze reuzemarshmallows op ’t veld achter. Anders, zeg maar, maar niet per se beter.

Noord-Frankrijk, ca. 1996 © Hennie van ’t Hof

Ik zit binnen, boek op schoot, maar staar naar een nukkig buiten, dat ons in toenemende mate parten speelt: door de klimaatsverandering zullen oogsten steeds vaker mislukken, tropische ziektes zich telkens verder verspreiden en kusten aldoor weer overstromen.

Landschap 77, Amsterdam, 2017 © Ton van ’t Hof

Las ergens dat we wie weet wel op ‘een moment van massale uitroeiing’ afstevenen. Maar zeker is dat ons leventje overhoop zal worden gehaald. En daar is geen inslag van een planetoïde voor nodig geweest.

Aan deze klimaatsverandering ligt geen natuurlijke oorzaak ten grondslag maar een menselijke. Nader gespecificeerd: het kapitalistische Westen is hier grotendeels verantwoordelijk voor. De rijken. De plunderaars.

Maar hoe gaan we dit reusachtige vraagstuk aanpakken? Niet iets om aan marktmeester Rutte over te laten, dunkt me, aangezien elke verstandige aanpak het laatkapitalisme ter discussie zal stellen. Het ‘méér uit minder’ moet op de schop. De economische groei moet eruit.

En de tijd lijkt te dringen.

Tijd die nodig is om een massa op de been te brengen die groot genoeg is om multinationals en aandeelhouders een halt toe te roepen en streeft naar een gelijkelijke verdeling van welvaart en inperking van ecologische schade.

Ja, ik dub nog.

De ene stemwijzer plaatst me tussen de PvdA en Groen Links in en een andere tussen Groen Links en de Partij voor de Dieren (PvdD). Hoewel Groen Links hier de gemene deler is, sluit ik een keuze voor de nog radicalere PvdD op 15 maart a.s. nog niet uit.

Landschap 76, Leeuwarden, 2017 © Ton van ’t Hof

Natuurlijk, je mag Tonnus Oosterhoffs nieuwe bundel Ja Nee (De Bezige Bij, 2017) poepserieus nemen, en dat is hij ook. Lachen man. Hij gaat over dat we maar wat doen / op leven en dood. En dat alles wat kapot mag. Je kunt er eigenlijk weinig meer van zeggen. Zoals een recensent dat onlangs nog deed: dat Oosterhoff in zijn veelsoortigheid de schepping op- of aanroept met verrukking dan wel drama. Begrijpen moet wel maar hoeft niet als je komt langs twee kanten. Deze bundel staat met stip hoog ver weg op mijn lijstje. Minstens vijf.

Uit: ‘Ja, Nee’ van Tonnus Oosterhoff (De Bezige Bij, 2017)

Ik zit op kantoor.

Denk aan wat de Franse filosoof Gaston Bachelard ooit schreef (ik parafraseer): Als we met ons hele hart van het ganse leven houden, dan weten we dat elk moment zowel een gulle gever als een plunderaar is.

Ik staar naar het plafond.

Vraag me af of ik op dit ogenblik geplunderd word.

Vraag me af of dat ogenblik nu voorbij is.

Vraag me af waar het is heengegaan.

Interieur 6, Schiphol-Oost, 2017 © Ton van ’t Hof

Landschap 75, Amsterdam, 2017 © Ton van ’t Hof

Vanochtend hoorde ik een deel uit Concierto de Aranjuez, het befaamde concert voor gitaar en orkest van de Spaanse componist Joaquin Rodrigo, dat hij in 1939 schreef. Het bracht herinneringen bij me boven aan een vakantie in de Ardeche. Samen met twee maten verbleef ik in de zomer van 1980 drie weken in de buurt van Vallon-Pont-d’Arc op een snikhete en van wespen vergeven camping.

In die tijd was de Ardeche nog een waar paradijs: nauwelijks toerisme en een fabelachtige natuur. Mooie Françaises ook. We hadden enkele cassettebandjes met muziek bij ons die we in de auto konden afspelen. Op een van die bandjes stond Concierto de Aranjuez. We hebben hem grijs gedraaid. Met de muziek meegeneuried. Er klanken bij uitgestoten. In mijn geheugen heeft dit Spaanse concert zicht vastgeklonken aan aan de grillige rotsen van de Franse Ardeche.

No more posts.