Recente updates Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

  • tonvanthof 16:28 op 15 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Grijs, weinig wind. Ruim anderhalf uur de buitenlucht in. Ik had het gisteravond toch bij één glaasje grappa moeten laten.
         Volgens de familienamenbank dragen vandaag de dag circa drieduizend mensen in Nederland de achternaam Van ‘t Hof. Vlak na de Tweede Wereldoorlog waren dat er nog maar tweeduizend. Ongetwijfeld heeft of had niet iedere Van ‘t Hof een onberispelijke levenswandel, maar ik keek toch raar op toen ik vanmiddag in Koos van Zomerens Een bevrijding het volgende las: ‘In Winschoten heb ik [in 1944] wacht gedaan op het politiebureau. Ik had om de andere dag nachtdienst en was behulpzaam in de keuken. Er was daar een zekere Glazenburg ingesloten wegens een beledigende brief aan politiecommandant Van ‘t Hof, welke lid was van de NSB.’ Van Zomeren citeert hier uit een proces-verbaal, dat na de oorlog is opgemaakt.
         Een Van ‘t Hof die NSB’er is geweest. Voor zover ik weet is onze familie niet bekend met een familielid dat in de fout is gegaan. Maar uitsluiten kan ik de mogelijkheid ook niet. Ik zal mijn vader er eens naar vragen.

    7D7834E2-8183-430F-82DB-A9342DDC21F6

    Lekkum, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 16:16 op 14 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: , Sylvain Tesson   

    Zag gisteren een zeldzame docu op Arte van de Franse schrijver-reiziger Sylvain Tesson, White October, waarin hij enkele bergen in Tadzjikistan beklimt. De gevolgen van Tessons ongeluk in 2014 zijn goed te zien: zijn gezicht is gedeeltelijk verlamd en hij trekkebeent. Toch weet hij in het adembenemend mooie landschap tot 5500 meter te stijgen. En tussendoor doet hij wat hij altijd gedaan heeft: schrijven. ‘Voor mij geen meditatie,’ zegt Tesson, ‘geen zoeken naar leegte, maar structureren, het ordenen van mijn gedachten. En dat doe ik door te schrijven.’ Hoe herkenbaar.
         Jarenlang heb ik boeken over de Tweede Wereldoorlog verslonden, maar op een gegeven moment was ik het zat. Dat dat iets te maken zou hebben met het vallen van de Muur of mijn eerste uitzending niet veel later is, geloof ik, wensdenken, het verzinsel van een schrijver. Wat wel zeker is: ik ben aan Koos van Zomerens Een bevrijding begonnen omdat ik me momenteel in zijn werk verdiep. Dit drieluik geeft vanuit verschillende invalshoeken de gebeurtenissen op 5 mei 1945 in Leersum weer, waarbij zes Nederlandse verzetsmensen en een Nederlandse SS’er omkwamen.
         Van Zomeren: ‘Iedereen interesseert zich voor de oorlog en vraagt zich tegelijkertijd af waarom iedereen zich voor de oorlog interesseert. Zou het niet gewoon zo zijn, dat in de oorlog de absurditeit, die we achter de werkelijkheid van alledag vermoeden, in verhevigde vorm tot uitdrukking komt?’ Dat laatste kan ik ten volle beamen.
         En binnenblijven was geen optie vandaag: wat een licht, wat een luchtschappen!

    8EE6CBFA-2774-4BA8-B213-B1D644DFC973

    Wester Stadsgracht, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 16:13 op 13 December 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Het Amerikaanse transportvliegtuig zette een scherpe daling in. Riemen vast, helmen op. We waren gebrieft op het gevaar van vuur vanaf de grond. Omdat het in het donker moeilijker richten is, werden troepen ‘s nachts aan- en afgevoerd. De landing verliep vlekkeloos. Op de vliegtuigtrap nam ik de frisse berglucht als een gunst in ontvangst. Noord van Kandahar rijzen uitlopers van de Hindoekoesj op, ten zuiden is er niets dan woestijn.
         Harrie, de collega die ik kwam aflossen, stond me grijnzend op te wachten: ‘Wat ben ik blij dat ik jou zie, man!’ Dat kon ik me goed voorstellen. Hij was ruim vier maanden geleden gearriveerd en verlangde nu naar huis. Terwijl het vliegtuig werd uitgeladen dronken we koffie en aten een broodje. ‘De catering is uitstekend op KAF,’ zei Harrie, ‘veel vers spul dat via Pakistan binnenkomt.’ Ik stak een sigaartje op en luisterde. Morgen inboeken en kennismaken. De basis verkennen.
         We gooiden mijn spullen achterin de grote witte jeep die ik over zeven dagen van Harrie zou overnemen en reden naar The Anzio Inn, de Amerikaanse officiersbarak waarin ik voorlopig zou worden ondergebracht. Ondanks het vroege uur waren er nogal wat mensen op de been; een legerkamp in oorlogsgebied slaapt nooit. Ik was hier niet uit plezier maar om mijn godverdomde plicht te doen. Tot mijn stomme verbazing deed Harrie de deur van een ware hotelkamer open: ‘Over drie uurtjes kom ik je halen, eight o’clock sharp, we hebben veel te doen.’

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Mijn kamer in The Anzio Inn, Kandahar, Afghanistan, 2008 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 16:17 op 12 December 2017 Permalink | Beantwoorden  

    ‘Albert Heijn gaat zijn eigen zuivellijn stevig verduurzamen’, kopt de LC vanochtend; een aangenaam begin van mijn dag. Boeren krijgen 3 cent per kilo melk meer (7,5% bovenop de huidige melkprijs) als ze aan een flink aantal eisen voldoen, waaronder: elke koe heeft een lig- en eetplek en mag de wei in, het voer bestaat voor minstens 80% uit gras of kuil, de boer maakt gebruik van groene stroom, zaait zijn grasland in met een 100% kruidenrijk mengsel en ploegt het niet (omdat dit gepaard gaat met de uitstoot van broeikasgassen). Deze verduurzaming zal ook weidevogels en insecten ten goede komen. De eisen zullen in de periode 2018-2020 stapsgewijs worden ingevoerd. Prima initiatief van AH. Ook Jumbo en Aldi ontplooien overigens activiteiten op dit vlak. Nu zijn boeren en consumenten aan zet: kies voor duurzame handel!
         In afwachting van de schoorsteenveger onze twintig liter biologische wijn overgeheveld en van moer ontdaan. Hoewel nog wat wrang al aardig op smaak. En ik proef alcohol.
         Op een enkele plek buiten de bebouwde kom is het nog glibberig, maar de meeste paden en wegen zijn goed begaanbaar. Op de fiets naar de eierboer. Veel lucht en leegte; ik kom op adem. Vlak voor me vliegt een buizerd op om een eind verder onder luid protest van wat kraaien in een boom neer te strijken. Bij de boer word ik begroet door een kwispelende bordercollie en neem twee dozen uit het eierkastje mee. De zon begint zowaar te schijnen.

    1C4DBF76-6399-4635-B4E7-A8E3186CFEF7.jpeg

    Jelsum, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 16:39 op 11 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: , , Michel van der Plas, William Gass   

    Gerrit Jan Zwier: ‘Een dagboek moet óf rijk zijn aan gebeurtenissen, óf rijk aan ideeën, zei [Michel] Van der Plas nog, en het beste is natuurlijk als beide aanwezig zijn.’
         Ik had bovenstaande zin nog niet overgenomen of het volgende vond plaats: omdat ik de kerstboom water wilde geven, duwde ik enkele van de onderste takken omhoog en opzij, te wild waarschijnlijk, want de twee en een halve meter hoge boom vol ballen viel rinkelend om, bovenop Hennie, die net aankwam om me te helpen; alleen haar benen staken nog onder de boom uit.
         ‘Kunstwerken,’ zei de onlangs overleden Amerikaanse schrijver-criticus William Gass, ‘worden beheerst door de vraag: Waarom zus en niet zo?’ Deze kijk lijkt me typisch iets voor critici; die immers óok wat te doen moeten hebben. Veel kunstenaars zullen, denk ik, als antwoord hun schouders ophalen: zij nemen beslissingen vaak intuïtief, niet beredeneerd.
         Buiten Leeuwarden heerste de stilte. Op veel plaatsen was het nog behoorlijk glad; voor elk bruggetje moest ik van de fiets afstappen. Hoog in de lucht, tegen vijftig tinten grijs, wegtrekkende vogels. Wat waterhoentjes op besneeuwd gras. De weldaad van een gebrek aan gebeurtenissen.

    DF430470-932B-4A6B-B9B6-C3CF24CBC0DB

    Nije Wielen, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 16:54 op 10 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: Hinke Sytzes Bakker, Jacob Douwes Heeringa, , , Symentje Rientses Bakker, Trijntje Bouwes Heeringa   

    ‘Dat doet ie nou elke keer!’ schreeuwt mijn vader en ramt op twee afstandsbedieningen tegelijk. Er verschijnt nog steeds geen beeld. ‘Soms zit ik hier wel een uur te klooien!’ Alle hulp wordt geweigerd. ‘Dat hele ding, geef het maar toe, is een verdomde miskoop!’ Mij rest nog verwondering. Hij zucht. Lijkt de handdoek in de ring te gooien. Staat dan op, loopt wankel naar de tv, zet de decoder uit en aan en gaat weer zitten. Binnen een minuutje is er beeld.
         Johannes Jelles Brandsma, zoon van Jelles Johannes, wiens vader Johannes Jelles heette, is een geval apart. Hij wordt in 1844 in Beers geboren en is Hennie’s overgrootvader in de stamreeks. Voor me liggen drie huwelijksaktes. Als Johannes 23 is trouwt hij met de 22-jarige Trijntje Bouwes Heeringa uit Winsum. Hij is dan arbeider, zij naaister. Ze krijgen samen zeven kinderen, onder wie een tweeling, Marijke en Lijsbeth. In 1881 overlijdt Trijntje echter. Ruim een jaar later treedt Johannes, inmiddels koopman, opnieuw in het huwelijk, ditmaal met Symentje Rientses Bakker, de weduwe van Jacob Douwes Heeringa, een broer van Johannes’ overleden echtgenote. Je voedde in die dagen nou eenmaal niet graag in je eentje een stel kinderen op. Maar in 1883 slaat andermaal het noodlot toe en moet Symentje worden begraven. Twee jaar later huwt Johannes, dan voerman van beroep, de twaalf jaar jongere weduwe Hinke Sytzes Hoekstra. Hier komen nog twee kinderen van. Tot aan Johannes dood in 1919 brengen ze in Winsum samen hun dagen door.

     
  • tonvanthof 10:41 op 9 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: , Hans Warren, Jan van der Vegt,   

    Volkomen eerlijk zijn en me niet mooier voordoen dan ik ben. Met deze woorden sluit ik me aan bij dagboekschrijver Gerrit Jan Zwier, die zich op zijn beurt aansluit bij dagboekschrijver Hans Warren, die zich op zijn beurt weer aansluit bij etc.
          Koos van Zomeren schreef met Het verhaal een bijzonder verhaal rondom de volgende kerngedachte: ‘Dat iedereen gelooft wat hem het beste uitkomt, denk ik nog steeds. Maar het is niet meer zo’n vernietigende, bijna haatdragende gedachte. In de loop der jaren is er een wanhopig soort deernis ingeslopen. Moet je niet elke poging om het leven inhoud te geven respecteren?’ De laatste zin slaat ook op een zelfmoord die verderop in het boek plaatsvindt. Uiteraard heeft Van Zomeren met ‘elke poging’ geen laakbaar gedrag in gedachten, althans daar zie ik hem niet voor aan.
          Dan nog: Moet je elke [niet laakbare] poging om het leven inhoud te geven respecteren? Ook als het op fundamentalistische, orthodoxe, antiliberale leest geschoeide handelwijzen betreft? Hierover moet ik nadenken.
          Wat doe je als iemand een boek bestempelt als ‘een van de beste reisboeken die er in Nederland verschenen zijn’? Op je qui-vive zijn. Wat doe je als je vervolgens hoort dat de schrijver ooit op de Hebriden verzuchtte: ‘Voor zo’n beroep [vuurtorenwachter] zou ik ook wel wat voelen.’ Met spoed aanschaffen dat boek! Wat ik gedaan heb: Aan de rand van de zee, Jan van der Vegt, Nijgh & Van Ditmar, 1976.
          Vanmiddag op familiebezoek in Almere. Er is sneeuw voorspeld.

     
  • tonvanthof 17:50 op 8 December 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Afgelopen week werd mijn uitzending naar Afghanistan, waar ik van oktober 2008 tot maart 2009 de NAVO-functie van plaatsvervangend commandant van het vliegveld Kandahar vervulde, driemaal in mijn geheugen teruggeroepen. De eerste aanleiding was een aflevering van het tv-programma De Reünie, waarin Nederlandse militairen bijeenkwamen die in 2007 op hetzelfde vliegveld hadden gezeten. Daarna zag ik een documentaire, op National Geographic meen ik, waarin beelden voorkwamen van KAF, zoals we het vliegveld gewoonlijk noemden – Kandahar Airfield. En gisteren werden er in verband met een recensie van mijn nieuwe dichtbundel enkele gegevens opgevraagd met betrekking tot mijn verblijf aldaar.
         Hoewel een ingrijpende periode denk ik niet vaak terug aan Afghanistan. Misschien is er sprake van verdringing, want de schaduwzijde van de uitzending is groot: ik heb in Afghanistan last gehad van wat ik, sinds het lezen van een krantenartikel, existentiële vervreemding noem: ik viel niet meer samen met de wereld en mijzelf. Het was geen depressiviteit, maar een geestestoestand die zich laat verwoorden in de vraag: ‘Yo, waar de fuck ben ik?’ Het openingsgedicht van mijn bundel Aan een ster / she argued, die ik in Kandahar schreef, eindigt met deze woorden.
         Vannacht werd ik wakker met de gedachte: er moet een boek van mijn tijd in Afghanistan komen. Nu ben ik daar niet zo zeker meer van. Wat ik wel weet: in een reeks blogberichten zal ik trachten uit te vogelen waarom deze existentiële vervreemding me nu juist in Kandahar overviel en niet tijdens eerdere uitzendingen.

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Op Vliegbasis Eindhoven staat het vliegtuig klaar dat ons naar Al Minhad in de Verenigde Arabische Emiraten zal brengen. Van daaruit zullen we met een militair transportvliegtuig doorvliegen naar Kandahar, Afghanistan. © Ton van ‘t Hof, oktober 2008

     
  • tonvanthof 17:05 op 7 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Het verhaal, Koos van Zomeren: ‘In de natuur ontbeert de dood het dramatische dat haar in de literatuur zo apart maakt.’
         Over doodgaan gesproken. Eenderde van de Nederlandse planten- en dierensoorten dreigt het loodje te leggen. Dat werd deze week door het Compendium voor de Leefomgeving bekend gemaakt. Niets nieuws, want we weten dit al heel lang. Lichtpuntje: na een sterke toename is het aantal bedreigde soorten sinds 2005 enigszins afgenomen. Of dit aan ons natuur- en milieubeleid valt toe te schrijven moet nog worden onderzocht. Niet iets om melodramatisch over te doen, integendeel: nog meer schouders eronder.
          Waarom mensen slechte dingen doen? Denk aan het allerslechtste dat je zelf ooit beging en vraag je af waarom je dat deed.
         Het onstuimige weer is geen reden om binnen te blijven. Ook de meeuwen zien de lol van de stormachtige zuidwester in. Bij bosjes hangen ze luid krijsend tegen de wind in of scheren pijlsnel met de wind mee over huizen en bomen. Laatst zei iemand dat wie geen verstand van vogels heeft vooral meeuwen ziet. Wat ik als vogelleek moet beamen, en lach met de meeuwen mee.
         Vanmiddag de koopovereenkomst getekend voor een ‘compleet zonnestroomsysteem’ inclusief installatie; twaalf zonnepanelen die ons huidige stroomverbruik volledig zouden moeten dekken. Plaatsing over enkele maanden. Ik heb een groen gevoel vanbinnen.

     
    • leegschrift 18:01 op 8 december 2017 Permalink | Beantwoorden

      Dus niet alleen alleen de mens voelt zich in ze kleine landje bedreigd. Maar ook de bijna over het hoofd te ziene insecten. En zij hebben terecht dat gevoel.

      Liked by 1 persoon

  • tonvanthof 17:18 op 6 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Wat nu in mijn leven gebeurt nu beschrijven omdat het straks op mijn blog moet zou, als ik Koos van Zomeren goed interpreteer, volstrekt strijdig zijn met de instelling die nodig is om literatuur te kunnen schrijven. Naast dit tempoverschil is er ook een verschil in instelling tegenover taal. Wie literatuur wil schrijven, zegt Van Zomeren, dient het woord echt zijn werk te laten doen. Hij zou overigens Van Zomeren niet zijn als hij niet toch had geprobeerd – en met succes – van zijn journalistieke werk ook literatuur te maken. Zijn dagelijkse column op de voorpagina van de NRC in de jaren negentig is hier een prachtvoorbeeld van. Welnu, veel pretenties heb ik niet, maar tegen een mooie zin of een aardige gedachte zo af en toe zou ik geen nee zeggen.
         De stad maakt een opgeruimde indruk. Niet netjes maar vrolijk, blij dat de sinterklaasgekte voorbij is. De wind blaast al het krankzinnige wereldnieuws uit mijn overprikkelde hersenen; ik heb vanochtend te lang op allerlei nieuwssites rondgedoold. Gelukkig breekt elke dag opnieuw een onbekend tijdperk aan. Wat zeggen wil: morgen kan alles weer anders zijn. Als ik door de Prinsentuin langs de Noorder Stadsgracht wandel realiseer ik me dat men, een handjevol mensen, nog maar twaalf of dertien eeuwen geleden, vanaf ditzelfde punt over de Middelzee uitkeek, die bij slecht weer in een woest beest kon veranderen. Onder Frankisch bewind werd graan aangevoerd en was de eerste houten kerk verrezen. Vijftig tot zestig voorvaders terug. ‘t Kan verkeren.

    DE11BE5D-33C7-459A-8F95-2CFF3EFA3D31.jpeg

    ‘1 nikkelen kwartje inwerpen’, Sint Frederikssteeg, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
c
Maak een nieuw bericht
j
volgende post/volgende reactie
k
vorige post / vorige opmerking
r
Beantwoorden
e
Bewerken
o
toon / verberg reacties
t
ga naar boven
l
ga naar log-in
h
hulp weergeven/verbergen
shift + esc
Annuleren
%d bloggers liken dit: