Wakker met een stressnek, tolletje verhuisdrukte vermoed ik, of een uitlopertje van mijn ‘water & gras’ dieet.

‘Optimisme is een morele plicht.’

Karl Popper

Chapbook Willem Thies gezet (versie 1). Eerste offerte van een verhuisbedrijf binnengekregen. Voor de lunch het restje van gisteravond opgewarmd (Mexicaanse bonenschotel).

Daarna naar buiten zitten staren, naar het oplichtende licht van de dag, en de neiging onderdrukt om er een fris glas voignier bij te drinken.

Terwijl de mist weer binnenrolde erwtensoep gemaakt; het is goddomme erwtensoepweer!

Vond in mijn spambox een e-mail van Geert Leupen, een zoon van de jongere broer van mijn grootvader van moederszijde. Hij had me via mijn blog gevonden.

Mijn grootvader heette Harm Geert en zijn jongere broer Evert Geert. Hun vader, mijn overgrootvader, droeg enkel de voornaam Geert. De oudste zoon van mijn grootvader was vernoemd naar mijn overgrootvader en heette dus ook Geert. Wat ze nog meer gemeen hebben: ze zijn allemaal dood.

Nu bezit ik een foto van het graf van Evert Geert waarop staat: ‘Ter nagedachtenis aan Geert Leupen 31-12-1911 18-1-1973’. Naar aanleiding hiervan vroeg ik me op mijn blog af waarom Evert Geert zich als Geert Leupen – dus zonder Evert – had laten begraven.

Op deze vraag antwoordde Geert, de zoon van Evert Geert, in zijn e-mail aan mij: ‘Omdat mijn vader in Epe bekend stond als Geert, de naam Evert werd nooit gebruikt, ook niet in gezinsverband.’ Wat het raadsel gedeeltelijk verklaart, maar nog niet helemaal.

Geert stuurde ook nog een foto van een ansichtkaart mee, die mijn grootvader in 1949 aan zijn jongere broer stuurde, die toen net vader van een tweeling (‘de jongens’) was geworden. Acht weken eerder was Marjo (‘een echt schatje’) geboren, de jongste dochter van mijn grootvader en grootmoeder Grada.

Gefietst. Dertig kilometertjes. Handschoenen aan, zonnebril op. Ook nog een bui getoucheerd. In de buurt van Jorwert (Geert Mak zat in zijn werkkamer) een vlucht van pakweg duizend kieviten!

Agenda getrokken: 2020: week 3: overdracht nieuwe huis.

Gedichten blijven komen. Inmiddels een chapbook vol. Dat volgend jaar zal verschijnen.

Volg sinds zaterdag het 16/8 dieet: al twee kilo kwijt. En geen centje pijn.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof

Telkens als mijn moeder een jas wil aantrekken telt ze eerst hoeveel jassen ze heeft: ‘Een, twee, drie, vier, vijf, zes.’ Dan maakt ze een keuze.

Vanochtend besloot ze om haar eerste keuze, een beige regenjas, weer uit te trekken en voor een andere jas te gaan. Met de beige regenjas nog in haar handen telde ze voor de tweede keer: ‘Een, twee, drie, vier, vijf, zes.’ Ze lachte naar me, wees op de beige regenjas en zei: ‘Ik heb zes van deze mensen!’

Ze hing de beige regenjas weer op, pakte een groene winterjas en concludeerde: ‘Ik kies toch altijd deze groene.’

Gytsjerk, 2019 © Ton van ’t Hof

De immense vlaktes en de enorme hemel die ons doen verlangen naar de eeuwigheid.

Zicht op Firdgum, 2019 © Ton van ’t Hof

Alles is er, en wordt u ter deelname aangeboden.

Aldstjerk, 2019 © Ton van ’t Hof

Bracht een paar uur in het Groninger Museum door met Alessandro Mendini & friends. Zeer uitdagende tentoonstelling.

Een dag niet gewandeld …

Sumar, 2019 © Ton van ’t Hof

Na twintig minuutjes vond ma het welletjes en draaide om: het was te koud, te regenachtig om te wandelen.

Eenmaal terug, onder het genot van een warme bak koffie, probeerde ze me iets duidelijk te maken: ‘Ik moet van die ronde dingen hebben, om gelijk te blijven tussen benen en hoofd.’ Het duurde even eer ik doorkreeg dat haar calciumtabletten op waren, tegen botontkalking, waar ze last van heeft.

Nee, mijn moedertje is nog lang niet gek.

Hoewel druilerig deed ik het weer vanochtend toch als een comfortabel tweedjasje aan en trok met Anoek & Tikoes opnieuw de wijde wereld in. Via Bredevoort en Vragender naar Lievelde. We liepen door een reusachtig herfstboeket, roken wat aardwormen zouden kunnen ruiken en stonden stil bij paddenstoelen zo groot als karrenwielen. De eerste paar uur kwamen we nauwelijks andere mensen tegen, wat alles tot zijn juiste proporties terugbracht en orde schiep. Volgend jaar etappes 3 & 4 van het Scholtenpad.

Miste, 2019 © Ton van ’t Hof

In de stralende omgeving van Winterswijk twintig kilometertjes met Anoek & Tikoes gedraaid. Ook nog gebunkerd in Steakhouse Vivaldi, ijsje na. De dag eindigde languit op onze bedjes in De groene pleisterplaats. 

Miste, 2019 © Ton van ’t Hof