Kwamen kleddernat thuis van een wandeling. Acht kilometer lang wisten we de buien te ontlopen, maar gedurende de negende en laatste kilometer ging het goed mis.

Afijn, schreef dit op omdat het simpelweg gebeurde, niet zozeer omdat het spannend of avontuurlijk was, hoewel er reusachtige buien tussen zaten, die zolang ze aan de horizon bleven een machtige aanblik boden.

Schilderde een nectarine. Wilde het wat rustiger houden. Schilderde één nectarine in een schaal op een tafeltje. Een tafeltje uit de jaren zestig. Wat licht eromheen. Geschilderd voor jou en jou alleen.

En daar zul je onze politici weer hebben, mesjogge en reuze lollig tegelijk. Oordeel na deze begrotingsonderhandelingen niet te hard over ze, dacht ik enerzijds, wellicht ontwikkelen ze zich nog.

Tijd pluist ons allemaal uit.

Had eindelijk iets van de slag te pakken die me sedert enkele weken voor ogen staat, sinds ik nog uitsluitend naar waarneming schilder, vaak en plein air. De afgelopen dagen was het nog huilen met de pet op maar vandaag vlotte het ineens, pats-boem.

Geen idee waar dat nou aan heeft gelegen.

Las over het ‘testen van de NAVO’ met als doel het creëren van chaos, die ongetwijfeld ook de aandacht voor Oekraïne terugdringen moet. Niet doen, zou de CIA-directeur de Russen hebben gewaarschuwd. Nam aan dat hij ook nog heeft gemompeld dat er dan hard zal worden teruggeslagen.

Had om 15.41 uur al zin in een glas wijn, maar bedwong me. Had per slot van rekening om 15.01 uur ook al aan de speculaasjes gezeten.

Voelde me tijdens het kijken naar de Vuelta plots moe, erg moe, en besefte dat de schildermarathon, die ik niet zonder verbetenheid aflegde, me niet in de koude kleren is gaan zitten. Morgen maar even een pasje op de plaats maken, besloot ik voldaan.