Recente updates Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

  • tonvanthof 07:48 op 21 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (12)

    Albert Pinkham R.

    Kan uren wachten
    op inspiratie.

    Schaaft naderhand nooit.

     
  • tonvanthof 16:34 op 20 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Evolutionair gezien is de dood zinvol, lees ik in Wilhelm Schmids Gelatenheid: Wat we winnen wanneer we ouder worden, en neem deze gedachte mee uit wandelen naar Lekkum en Snakkerburen.

    ‘De dood breekt het leven van ieder individu weer af en maakt daarbij ruimte voor nieuw leven, voor nieuwe genencombinaties, zodat het met frisse krachten kan proberen nieuwe mogelijkheden te realiseren, oude problemen op een nieuwe manier aan te pakken of die opnieuw te laten mislukken.’

    Terwijl de regen op mijn paraplu tikt denk ik: daar zit wat in. Aan de andere kant: moet ik daarom het loodje leggen? Maar aan een wereld waarin iedereen nog leeft die ooit geboren is, moet je toch ook niet denken. Het is natuurlijk wel wat de evolutie doet: opbouwen en afbreken, in een eeuwigdurend ritme.

    En daar maak ik dus deel van uit. Ik ben lang geleden in elkaar gezet en zal over enige tijd ook weer uiteenvallen. En met de energie die vrijkomt bij al dat uiteenvallen – wet van behoud van energie – kunnen weer nieuwe levensvormen worden gecreëerd. Mijn energie verdwijnt dus niet. Ergens, tot op zekere hoogte, blijf ik bestaan.

    Dan begint het harder te waaien en te regenen en wordt de paraplu bijna uit mijn handen gerukt. Opletten en doorstappen. Bovendien moet ik nodig pinkelen, maar zie daar op deze groene vlakte niet een-twee-drie een geschikt plekje voor.

    Kealledykje, Lekkum, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 08:27 op 20 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (11)

    August E.

    Schenkt veel aandacht aan de bladspiegel.

    Rolt met zijn ogen.

    Boven zijn bureau hangt een tabel
    van alle soorten emoties.

     
  • tonvanthof 18:03 op 19 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: Anoek van ‘t Hof, , Tim van 't Hof   

    Van 1987-1991 hebben we in het Duitse gehucht Kempen gewoond, zo’n vijftien kilometer ten zuidoosten van Roermond. Tim was ruim een half jaar oud toen we het oerdegelijke huis betrokken, Anoek zag een klein jaar later het licht. Ik besef steeds beter, nu ze op eigen benen staan, wat een belangrijke taak het leven ons – piepjonge ouders – had opgelegd: de opvoeding van deze twee dreumesen. Ik kijk met veel plezier terug op onze Kempener jaren, waarin we ze veel ruimte en groen – om ons heen niets dan weilanden – hebben kunnen geven. Kind aan huis waren ze bij de boer en zijn vee even verderop. En Hennie en ik, stadskinderen, genoten mee.

    Tim & Anoek, Kempen, Duitsland, ca. 1990

     
  • tonvanthof 09:11 op 19 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (10)

    Giorgio de C.

    Staat bekend om zijn absurde humor en droomt

    van onsterfelijkheid.

     
  • tonvanthof 08:19 op 19 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Aanwinst: Een jaar in scherven, Koos van Zomeren, De Arbeiderspers, 1988, 2e-hands, € 9,25.

     
  • tonvanthof 07:26 op 19 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: Cliff Richard,   

    Gisteren om 11.47 u. met trein en bus naar Buren (GD) afgereisd om in het Marechausseemuseum aldaar een reünie bij te wonen van de maten met wie ik in 1978 aan een militaire opleiding begon. Bijna veertig jaar geleden; oude koppen dus, maar barstensvol ervaringen, en lichamen met ouderdomskwaaltjes. En elk gesprek begin je weer waar je het de vorige keer hebt afgebroken. We zien elkaar om de vijf, zes jaar.

    In de trein een klein (slechts 122 pagina’s tellend) maar fascinerend boek van Koos van Zomeren gelezen, Het leven heeft geen geheimen, uit 2004. Een roman over het schrijven van een roman. Een van de twee hoofdfiguren – de andere is de schrijver, Koos van Zomeren, zelf – is zijn stem verloren, kan niet meer praten. Op tweederde van het boek zegt Van Zomeren:

    ‘Wat ik heb onderschat: door iemand als romanfiguur van zijn stem te beroven, beroof je jezelf als schrijver van de dialoog. Dialogen zijn een probaat middel om in een verhaal meer dan één persoon tot leven te brengen, dialogen zijn ideaal om spanningen op te roepen, aan te scherpen of weg te moffelen. Zonder dialogen voer je het gevecht met één hand op je rug.’

    Omdat er naast deze ongelijke strijd ook nog een plot moet worden uitgewerkt, grijpt Van Zomeren in en gaat met zichzelf in gesprek over zijn hoofdfiguur en mogelijke verhaalverwikkelingen. Een echt schrijversboek. Door een echte stilist. Ik heb ervan genoten.

    Werd vanochtend wakker met een liedje van Cliff Richard in mijn hoofd: It’s so funny how we don’t talk anymore. Over je stem verliezen gesproken.

    (Lastig indelen zo’n aantekening als dit; ik besluit om haar in plaats van één in drie categorieën onder te brengen.)

     
  • tonvanthof 09:10 op 18 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: George W. Bush,   

    Ruim negen jaar geleden reisden Hennie en ik met mijn ouders door het zuidwesten van de VS. Het was stralend weer, de dollar stond laag en Bush junior bekleedde nog het presidentiële ambt. Ik was een kilo of zeven, acht zwaarder dan nu en stond vlak voor mijn uitzending naar Afghanistan. Ik bewaar hele goede herinneringen aan deze ontspannen rondreis. Hier zijn we in het ruige Bryce Canyon National Park in Utah.

    Hennie & ik, Bryce Canyon National Park, Utah, 2008

     
  • tonvanthof 07:52 op 18 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (9)

    Julius M.

    Hekelt elke poging
    tot popularisering van poëzie:

    ‘Het is geen handelswaar!’

     
  • tonvanthof 17:34 op 17 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: If These Trees Could Talk   

    Vier gitaren en een drumstel: If These Trees Could Talk komt uit Ohio, maakt instrumentale, af en toe tegen postmetal aan schurende postrock en bracht sinds 2006 vier albums uit. Hun ambitieuze laatste, The Bones of a Dying World, is uitgeroepen tot een van de beste postrock albums van 2016. Toch kies ik hier voor een oudje, het bekende Malabar Front van hun eerste EP, waar ik als een blok voor viel.

     
c
Maak een nieuw bericht
j
volgende post/volgende reactie
k
vorige post / vorige opmerking
r
Beantwoorden
e
Bewerken
o
toon / verberg reacties
t
ga naar boven
l
ga naar log-in
h
hulp weergeven/verbergen
shift + esc
Annuleren
%d bloggers liken dit: