Brood en spelen. De avond languit doorgebracht met chips, chocoladenootjes, voetbal & atletiek.

Des middags nog wat aan kunst gedaan.

Nadát de tandarts de brug weer op zijn plaats had geplakt. Een gouden brug die destijds nog betaalbaar was en me met gemak overleven zal.

‘Je kunt je de dood eigenlijk niet voorstellen,’ zei de jonge tandarts nog, en hij bedoelde met ‘je’ zichzelf.

Trok tijdens het kijken naar de atletieknummers voortdurend mijn t-shirt over mijn pensionadobuikje heen.

Stond vanochtend te schilderen aan de Waddenzee en schilderde de Waddenzee.

Ik stond er achter mijn nieuwe veldezel, die de wind met gemak trotseerde.

Ik stond er en stemde met de wereld van het wad in, die wondermooi is en me altijd weer, zomer én winter, weet op te beuren. Alsof ik word teruggeplaatst in een of andere samenhang.

’s Middags was het bloedheet, alles en iedereen hapte naar adem en gebeurtenissen wisten zich niet te voltrekken.

Of het moet de brug zijn geweest die spontaan uit mijn mond viel.

Keek naar het EK atletiek in Birmingham en liet de halve zonsverduistering schieten.

Ook in Birmingham bleef de zon schijnen alsof er niets aan de hand was. En dat was er ook niet.

Opgeklopt gebeuren, zoals tegenwoordig alles opgeklopt wordt.

Zoals bellen voor de laatste ronde op de 800 meter overdreven is.

Deed men dat vroeger ook al?