Begonnen in Deutschboden. Participerende observatie van de Duitse journalist Moritz von Uslar. Het origineel verscheen in 2010 en de Nederlandse vertaling bij het Leesmagazijn in 2013. Von Uslar bracht drie maanden door in het Oost-Duitse provinciestadje Oberhavel, zestig kilometer ten noorden van Berlijn. Van dat verblijf doet hij in Deutschboden verslag.

En wat zal ik er van zeggen … ik las de eerste honderd bladzijden in één ruk uit.

Stijl is alles. En dit boek heeft stijl. Heul veul stijl.

‘Dat komt naar het schijnt niet zo vaak voor, dat je direct weet dat je in de juiste plaats bent aangekomen; hier wist ik dat direct.’

En bier zuipen. Deutschboden gaat óók over bier zuipen. En eindeloos geouwehoer. En de oorzaken die dáár aan ten grondslag liggen.

Vandaag constructief overleg gehad met mijn zussen over het onderkomen dat we ma op korte termijn willen bezorgen.

Om 06.16 uur bood de conductrice over de intercom excuses aan: de machinist was per omgeluk—‘hij dacht er even niet aan’—het station Grou-Jirnsum voorbij gereden.

De IJssel bevatte redelijk wat water vandaag. Nog wel.

Terwijl ik na de lunch in de zon zat met een welverdiend glas witte wijn—de schutting staat!—dacht ik na over de afgelopen weken. Het was niet altijd even eenvoudig geweest.

Maar, besloot ik, het hoeft ook niet altijd allemaal eenvoudig te zíjn.

Nu ma nog onderbrengen in een zorginstelling; ze heeft de indicatie ‘beschermd wonen met intensieve dementiezorg’ gekregen.

Gordelroos. Ik heb al ruim een week last van fucking gordelroos!

Desondanks is mijn leven leefbaar, en wil gezien worden.

En als het effentjes niet meer gaat, probeer ik ter verluchtiging de grapjurk uit te hangen. Ofschoon ik—en daar schuilt de humor in—helemaal geen grapjurk bén.

Grasduinde wat online en begreep dat er een discussie gaande is:

‘Nogal wat literatuurwetenschappers […] willen niet zozeer achterhalen wat een goede roman van een slechte onderscheidt, of een literaire zin van een niet-literaire, maar zien zichzelf als een “empowerende” maatschappijkritische kracht: met hun superieure leesvaardigheden en interpretatieve vermogens zijn ze in staat verborgen machtsstructuren bloot te leggen in teksten, in een permanent j’accuse. Hun opdracht is niet het analyseren van literaire producten, maar het veranderen van de samenleving. Die missie wordt geestdriftig uitgedragen, door aansluiting te zoeken bij gender studies […] en door te schermen met begrippen als intersectionality.’—Freek Van De Velde in Neerlandistiek

Waar ik mij wel in herkennen kan.

Mijn dag begon met een gang naar de Praxis, waar ik drie tuinschermen en vier tuinpalen bestelde, inclusief bezorging thuis. Wat ik niet wist was dat Praxis deze week 25% korting geeft op tuinschermen. De winkelbediende wist het gelukkig wel, maar had weer geen idee hoe hij die korting in de computer moest invoeren.

En een papieren bonnetje uitschrijven is er tegenwoordig niet meer bij.

Ruim twintig minuten duurde het. Ruim twintig minuten waarin de winkelbediende steeds zenuwachtiger werd. Ruim twintig minuten waarin hij driemaal tevergeefs een beroep deed op collega’s; niemand had er sjoege van.

Maar ten slotte dan toch de eureka! Toen hij me de rekening overhandigde gaf hij me een compliment dat ik niet licht vergeten zal: ‘Dank, dank voor uw onuitputtelijke geduld.’

‘s Middags het eerste schilderstuk voltooid van wat een drieluik worden moet: drie gezichten op Arnhem. Op dit werkje zien we de St. Martinuskerk, in de Steenstraat.

St. Martinuskerk, Steenstraat, Arnhem 2019 © Ton van ’t Hof

Denken is moeilijk, bang zijn en anderen beschuldigen is makkelijk.

In mei ga ik samen met Tim een stukje Pieterpad lopen, en in het najaar met Anoek twee etappes van het Marskramerpad.

WikiLeaks kreeg wereldfaam toen het in april 2010 videobeelden uit 2007 publiceerde waarop te zien was hoe Amerikaanse militairen in Bagdad vanuit een helikopter burgers en Reuters-journalisten ombrachten.

We aten vanmiddag haring & kibbeling in Sint Annaparochie en kochten bij Malle Pietje een verzinkt opstapje voor de tuin.

Het neoliberalisme zou ons redden van de bureaucratie, maar in plaats daarvan leverde het een mal soort semigeprivatiseerd autoritarisme op.

Het hagelde even.

Mogelijk ligt de oorzaak van de ziekte van Alzheimer bij Porphyromonas gingivalis. Deze bacterie speelt een grote rol bij tandvleesaandoeningen.

We aten snijbiet. In 100 gram snijbiet zit bijna 700% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine K. Deze vitamine is vooral goed voor de hersenen. Sommige artsen behandelen mensen met Alzheimer met snijbiet zodat de hersenen weer beter gaan functioneren.

En er lag ook nog gebakken bloedworst op mijn bord, met gekarameliseerde appel & ui.

‘Het heeft geen zin om in m’n eentje een goed leven te leiden als de rest dat niet kan,’ zei een oude wijze Nubiër gisteravond op tv.

Na een lange ochtend tuin behoefte aan een break. Rond twee op de fiets geklommen en naar Wyns gestoempt voor thee, een pannenkoek (Hennie), een glas bier & bitterballen (ik).

Was, later, slechts bij vlagen onder de indruk van Divya Victors veelgeprezen Kith (2017); dit gedicht vond/vind ik evenwel een pareltje:

& ze vingen zó veel vis dat hun netten begonnen te scheuren
& ze schreeuwden om hulp naar anderen in andere boten
& die anderen sprongen de anderen dus bij
& de boten raakten zó zwaar beladen dat ze begonnen te zinken
& de boten begonnen te zinken alsook de vis

Ruimde de boekenkast beneden op (waarin o.a. al mijn poëziebundels staan).

In Wit-Rusland kunnen gepensioneerden, zo las ik in Arthur Chichesters The Burning Edge: Travels through Irradiated Belarus (2018), een klein bedrag per maand verdienen (circa $ 40) met het schoonhouden van een stukje openbare ruimte. Volgens Chichester moet Wit-Rusland wel het schoonste land ter wereld zijn, waar elke ochtend een in oranje hesjes gehuld leger van pensioentrekkers het land ontdoet van alle lege wodkaflessen en andere rotzooi. Ben er nog niet uit wat ik hier nu van vinden moet.

Wyns, 2019 © Ton van ’t Hof

Tuin, tuin, tuin. Gebuffeld in de tuin. Wat heb ik me op de hals gehaald? En ons hofke is nog geen 25 m2 groot! Hardhouten palen uitgegraven en op een andere plek weer in de grond geramd; hoe gek kun je zijn? Maar, uiteindelijk, wordt het wel wat.

Oh! wat is een glas wijn na een dag hard werken toch verrukkelijk!

Het vijfde deeltje van de Gaia Chapbooks reeks zal toffe gedichten bevatten van Kamiel Choi. Verschijningsdatum: september van dit jaar.

Ik doe steeds vaker datgene waar ik goed in ben en waarvan ik geniet.

Snoever. Hahaha!