dagboek
Schoorsterpollen, op de fiets, veldezel mee.
Wat een rust. In de verte grazend vee.
’s Middags Kokkinistó bereid, waaraan ik aubergine toevoegde.
Redde ook nog een kikkertje uit de klauwtjes van Siep.
Op het wereldtoneel de aankondiging van Operation Economic Outcast – een klucht! Hahaha!
Schilderde, wandelde, at twee rundvleeskroketten op bruin brood en dronk er een La Chouffe bij.
Werkte aan mijn karakter.
Brak toch ondertussen de zon door!
En verloor Verstappen de macht over het stuur. Zou hij aan een tussenjaartje toe zijn? Backpacken in Australië of zo?
Ik mot dat cynisme kwijt.
Stond al om acht uur achter huis te schilderen, waar twee paarden graasden en het flink waaide.
Las teleurstelling in recensies over Voskuils dagboeken, over het gebrek aan geheimen: hij had er in 5.621 bladzijden te weinig verklapt! Seksuele escapades? Nada! En dat hoort niet! Zelfcensuur!
De literaire mores.
Sjongejonge.
Een persoonlijke ontboezeming mijnerzijds? At gisteravond een zak chips XXL leeg en voelde me daar behoorlijk kut over.
Mona Keijzer … hahaha!
Monaatje …
Hahaha!
Mona! Mona!
God-oh-God-oh-God.
Om uit de schildersdip te komen heb ik besloten om voorlopig alleen nog maar naar eigen waarneming te schilderen. Wat me dwingt om de eigen stijl ten volle te ontplooien.
Omdat het vanochtend regende, en ik dus niet met mijn schilderspullen naar buiten kon, nam ik mezelf maar tot onderwerp en maakte een zelfportret. Was tevreden met het resultaat. De onvrede over de schildersdip valt van mijn gezicht af te lezen.
Zag ineens ook trekken van mijn opa van moederszijde in mijn eigen bakkes. Ze waren me nooit eerder opgevallen: dezelfde kin, dezelfde jukbeenderen, hetzelfde lange ovale smoelwerk.
’s Middags wel eropuit. Volgens de weerapp zou het niet gaan regenen. Het regende bij tijden pijpenstelen. Desondanks zag ik kans om tussen de buien door een werkje te produceren.
Zicht op Brantgum met overtrekkende bui.
Zutweer vandaag. Daarom binnen gekliederd. Nam een lichte verbetering waar, maar priegelde nog steeds te veel.
Ik zíe teveel.
Mijn vader zaliger, ook schilder, zei het al: je moet door je oogharen kijken!
Nieuwe bril laten aanmeten, over een dag of veertien ligt-ie klaar.
Boekestijn & De Wijk zijn terug van vakantie, de apocalyps is weer nabij.
Schilderde wat ik zag, en plein air, vanaf de terp van Waaxens.
Uitkomst: een landschapje dat controversieel is in zijn oubolligheid.
Iets moderner mag wel.
De overstap van digitaal naar acryl gaat niet over rozen.
Een stap terug die geen teruggang is (zou moeten zijn).
ton van ’t hof 