dagboek
Stond al om acht uur achter huis te schilderen, waar twee paarden graasden en het flink waaide.
Las teleurstelling in recensies over Voskuils dagboeken, over het gebrek aan geheimen: hij had er in 5.621 bladzijden te weinig verklapt! Seksuele escapades? Nada! En dat hoort niet! Zelfcensuur!
De literaire mores.
Sjongejonge.
Een persoonlijke ontboezeming mijnerzijds? At gisteravond een zak chips XXL leeg en voelde me daar behoorlijk kut over.
Mona Keijzer … hahaha!
Monaatje …
Hahaha!
Mona! Mona!
God-oh-God-oh-God.
Om uit de schildersdip te komen heb ik besloten om voorlopig alleen nog maar naar eigen waarneming te schilderen. Wat me dwingt om de eigen stijl ten volle te ontplooien.
Omdat het vanochtend regende, en ik dus niet met mijn schilderspullen naar buiten kon, nam ik mezelf maar tot onderwerp en maakte een zelfportret. Was tevreden met het resultaat. De onvrede over de schildersdip valt van mijn gezicht af te lezen.
Zag ineens ook trekken van mijn opa van moederszijde in mijn eigen bakkes. Ze waren me nooit eerder opgevallen: dezelfde kin, dezelfde jukbeenderen, hetzelfde lange ovale smoelwerk.
’s Middags wel eropuit. Volgens de weerapp zou het niet gaan regenen. Het regende bij tijden pijpenstelen. Desondanks zag ik kans om tussen de buien door een werkje te produceren.
Zicht op Brantgum met overtrekkende bui.
Zutweer vandaag. Daarom binnen gekliederd. Nam een lichte verbetering waar, maar priegelde nog steeds te veel.
Ik zíe teveel.
Mijn vader zaliger, ook schilder, zei het al: je moet door je oogharen kijken!
Nieuwe bril laten aanmeten, over een dag of veertien ligt-ie klaar.
Boekestijn & De Wijk zijn terug van vakantie, de apocalyps is weer nabij.
Schilderde wat ik zag, en plein air, vanaf de terp van Waaxens.
Uitkomst: een landschapje dat controversieel is in zijn oubolligheid.
Iets moderner mag wel.
De overstap van digitaal naar acryl gaat niet over rozen.
Een stap terug die geen teruggang is (zou moeten zijn).
Door de uitgestrekte manshoge rietvelden op de zuidelijke oevers van het Lauwersmeer had een maaier zich een weg gebaand. Met de zon kwamen er ook ontelbare insecten te voorschijn. Ik werd voortdurend belaagd door muggen en dazen die me op een kilometer afstand al roken. Bij de zoveelste duikvlucht van zo’n teringbeestje sloeg ik per ongeluk de eigen bril van het hoofd, die met een grote boog ergens in het riet belandde. We hebben een uur gezocht, tevergeefs.
Draag nu de vorige bril weer.
Hopeloos was ook het schilderwerkje van vandaag, een impressie van het wad die veel weg heeft van een vuile onderbroek. Ik wilde iets in de trant van Matisse doen, maar het werd poep. Enfin, zonder hopeloosheid geen hoop. Morgen beter.
Tijd voor stilo Antonio.
Gewoon schilderen wat je ziet, zei David Hockney ooit.
Zoog voor zessen vanochtend al muggen met de stofzuiger van het plafond op. We hebben last van een ware muggenplaag in en rondom huis. Werd tijdens het stofzuigen volop gestoken.
Schilderde naar een foto van akkerland tussen Waaxens en Holwert op abstract expressionistische wijze akkerland tussen Waaxens en Holwert. Willem de Kooning keek over mijn schouder mee.
Na de lunch werd het Fries Kampioenschap Fierljeppen bijgewoond, waar ruim 21,5 meter werd gesprongen. De sfeer was buitengewoon gemoedelijk.
Daarna naar een Nederlandse medailleregen in Birmingham gekeken met als hoogtepunt gouden raket Stefan Nillissen op de 1500 meter!
Dat rare nationalistische trekje van me als het om sport gaat. (Alleen sport?)
ton van ’t hof 