Wederom een stilleven. Commentaar van mijn lief: ‘de appel is niet rond’. Wat ik haar lachend vergaf. We kennen elkaar al meer dan veertig jaar.
Daarna in de tuin gewerkt en de liefde bedreven.
Met losse toets.
Pis tegenwoordig als ik niet uitkijk over mijn eigen broek heen.
‘De grote vragen van het leven?’ vroeg Maarten van Rossem zich lachend af, ‘ik ben vooral geïnteresseerd in de kleine, zoals: welke tandpasta moet ik gebruiken?’
Schilderde vanwege de buien binnen een stilleventje met een metalen kan, zes trostomaten en een fles Italiaanse olijfolie.
Geen information overload.
Dacht dat het stilleven me niet zo lag, maar vond het toch verdomd leuk om te doen. Zie veel mogelijkheden tot variatie.
Daarna visje, omrijden, regenjasje, zeven zakken grind etc.
Terwijl ik me een Leffe blond inschonk (bier schijnt (ik heb dit nooit willen natrekken) goed voor mijn haperende nieren te zijn) zag ik Pogačar over het stuur van zijn fiets buitelen, waarna hij de Vuelta vanwege verwondingen verlaten moest. Nee!
Over de Dellebuursterheide gewandeld, waar de heide in bloei stond en het bewolkt en drukkend was. We bespraken wat we zouden doen als we een wolf zouden tegenkomen. Ik merkte daarbij op dat we ons tijdens de vele wandelingen door buitenlandse natuurgebieden nooit om wolven hadden bekommerd, waarom nu dan wel?
Geen wolf gezien dus. Nog nooit een wolf in het wild gezien. En dat terwijl de kans dat een wolf míj ooit gezien, gehoord of geroken heeft, best dik is. Schatte ik.
Toen het onweer namiddags maar niet wilde losbarstten (code geel) zaten wij onder onze overkapping met een glaasje. Twee kijkers. Dramatisch muziekje erbij. iPhones in de aanslag.
Helemaal gek! laten we ons ook maken.
Keek naar de Bauers, waar toekomst werd voorspeld met behulp van een setje tarotkaarten. Viel tegen het einde in slaap.
Had eindelijk iets van de slag te pakken die me sedert enkele weken voor ogen staat, sinds ik nog uitsluitend naar waarneming schilder, vaak en plein air. De afgelopen dagen was het nog huilen met de pet op maar vandaag vlotte het ineens, pats-boem.
Geen idee waar dat nou aan heeft gelegen.
Las over het ‘testen van de NAVO’ met als doel het creëren van chaos, die ongetwijfeld ook de aandacht voor Oekraïne terugdringen moet. Niet doen, zou de CIA-directeur de Russen hebben gewaarschuwd. Nam aan dat hij ook nog heeft gemompeld dat er dan hard zal worden teruggeslagen.
Had om 15.41 uur al zin in een glas wijn, maar bedwong me. Had per slot van rekening om 15.01 uur ook al aan de speculaasjes gezeten.
Voelde me tijdens het kijken naar de Vuelta plots moe, erg moe, en besefte dat de schildermarathon, die ik niet zonder verbetenheid aflegde, me niet in de koude kleren is gaan zitten. Morgen maar even een pasje op de plaats maken, besloot ik voldaan.
Besloot om Trump voortaan Hump te noemen, bult, bochel. Ik verwacht niet veel zaken meer met hem te doen.
Target van vandaag: de windmolen bij Hantum. Een knoeper, geschilderd in de vroege ochtend, nog voor de wind tot kracht vier aantrok.
Keek naar Boeddha in de polder en vroeg me na afloop af hoe je nou in godsnaam aardig tegen iederéén kunt zijn! Ik geloof best dat je daar een beter mens van wordt, maar mafkezen als Hump, Netanyahu en Poetin wens ik toch echt de kolere toe.
Wat een bijdrage tot het Goede is.
Pfff.
Deed een fauvistje: wilde kleuren, grove streken, simpele vormen. Een vrolijke boel moest het worden en dat werd het ook.
En plein air. Een verstild nu. Al zal deze plek, de terp van Medwert, er honderd jaar geleden niet heel anders hebben uitgezien.
Uiteraard is dit schilderij ook een fel protest tegen, uh, tja, tegen wat eigenlijk? De moderne vluchtigheid?
Nou ja, ik ben hoe dan ook geëngageerd.
Godverdomme.
Schoorsterpollen, op de fiets, veldezel mee.
Wat een rust. In de verte grazend vee.
’s Middags Kokkinistó bereid, waaraan ik aubergine toevoegde.
Redde ook nog een kikkertje uit de klauwtjes van Siep.
Op het wereldtoneel de aankondiging van Operation Economic Outcast – een klucht! Hahaha!
ton van ’t hof 