Toen Kurt Vonnegut zijn boek over het bombardement op Dresden – Slachthuis Vijf – bij zijn uitgever Sam inleverde zei hij: ‘Het is zo’n kort en verward en rammelend relaas geworden, Sam, omdat er nu eenmaal niets intelligents te zeggen valt over een bloedbad. Het is de bedoeling dat iedereen dood is en nooit meer iets zal zeggen of verlangen. Na een bloedbad hoort het heel stil te zijn, en dat is ook zo, alleen de vogels zijn niet stil.’
Dacht aan kwetterende vogels vervolgens, in Oost-Europa of het Midden-Oosten bijvoorbeeld.
En dat Vonnegut zó grappig is. Slachthuis Vijf, dat ik momenteel herlees, mag dan kort, verward en rammelend zijn, maar het is óók grappig.
Las in de krant dat dit kabinet openbare verheerlijking van terrorisme strafbaar wil stellen en zocht het voor de zekerheid nog eens op: terrorisme: ‘gebruik van terreur [georganiseerd geweld] om politieke doelen te bereiken’.
Zag daarna filmpjes in de (digitale versie van de) krant over een grote Oekraïense droneaanval op Russische olie-industrie waarbij gewonden vielen en dacht: eigen schuld, dikke bult.
ton van ’t hof 