Dat zestigduizend Marokkanen, een voetbalstadion vol, de Spaanse enclave Ceuta waren binnengedrongen, georganiseerd of niet, was nieuws van de dag.
Vooral jonge Marokkanen. Jonge Marokkanen zonder veel perspectief.
Ik kon destijds, in principe en met een beetje geluk, alles worden wat ik maar wilde. Luxe was dat.
Ik begrijp die jonge Marokkanen wel. Misschien dat een van hen ooit nog mijn hoogbejaarde kont wassen zal. Nee, geen kolonialistisch getinte gedachte, maar een kwestie van cijfertjes.
Je kunt tegenwoordig ook godverdomme níets meer zeggen.
ton van ’t hof 