Waarboven meeuwen cirkelen

Begonnen aan een long poem dat me De Grote Poëzieprijs moet opleveren. De titel is er al: ‘De kunst van het lesgeven in poëzie’.

Ondanks de regen veel bezige bijtjes vanochtend: Ingrid was in de weer met een bezem en Wolter met maïs, Foppe mixte drijfmest tot een homogene massa en Hennie en ik versjouwden takkenbossen van A naar C (de C van container).

Na boterhammen met ei, kaas en appelstroop naar Anjum gekard voor een wandeling. Hennie verklaarde me voor gek en dook het bad in, maar ik wilde foto’s maken van opgeklaarde luchten. Liep over landweggetjes, opgebroken weggetjes en geen weggetjes. Anjum: daar zijn toch ooit twee brute moorden gepleegd, waar toen een pensionhoudster voor veroordeeld is? Vredig dorp te midden van akkers en weilanden, tegen wad en Lauwersmeer aan, en waarboven meeuwen cirkelen.

Lichtte twee Adidas trainingsbroeken uit de brievenbus, trok er eentje aan en hoorde vanuit de keuken iemand zeggen dat ik wel een kamper leek. 

Anjum, 2020 © Ton van ’t Hof

Dichter bij jezelf komen

Het is in het Engels, ik weet het, maar in het kader van deze posting is dit een belangrijk citaat:

‘We emerge from laws that, as far as we can tell, are timeless, and yet we exist for the briefest moment of time. We are guided by laws that operate without concern for destination, and yet we constantly ask ourselves where we are headed. We are shaped by laws that seem not to require an underlying rationale, and yet we persistently seek meaning and purpose.’

Brian Greene

Dichter bij jezelf komen? Lummel dan wat, denk niet aan de dag van morgen en wees blij dat het leven geen zin heeft!

Herinnerde me ineens dat ik gisteren ergens las dat mensen die vrijwilligerswerk doen gelukkiger zijn dan mensen die dat niet doen. Ik doe geen vrijwilligerswerk, of je zou het opknappen van ons huis en onze tuin tot vrijwilligerswerk moeten rekenen. Volgens Van Dale kan dat: ‘onbetaald, vrijwillig werk’. Maar dat artikel dat ik las doelde toch op vrijwilligerswerk in de liefdadigheid of welzijnssector.

Zou ik werkelijk (nóg) gelukkiger kunnen worden?

Klinkt wel gek: vrijwilligerswerk doen, niet zozeer met het oog op het welzijn van anderen, maar om er zélf gelukkiger van te worden.

De wereld is rond, wat zeggen wil: eindig, begrensd.

Na bestudering van de Vogelatlas trok ik de conclusie dat er vanochtend twee Turkse tortels in een van onze eiken hebben gezeten.

Om 10.30 uur naar Paesens-Moddergat gereden voor een fikse wandeling op de kwelders. Rijke vogeloogst: blauwe kiekendief (mannetje), rotganzen, zwarte ruiters, eiders en (veel) kieviten. Daarna door naar Lauwersoog voor een productieportie kibbeling & bleke friet. Bij Vishandel Sterkenburg zien ze ons niet meer terug.

Maar die wandeling was een zegen voor mijn ziel!

Paesens-Moddergat, 2020 © Ton van ’t Hof