‘Wie,’ mopper ik binnensmonds, ‘houdt er géén zonderlinge neigingen of wonderlijke leefgewoontes en gedragingen op na?’

Toen ik aan dit blog begon was het niet mijn bedoeling om een literair journaal bij te gaan houden, maar ik wilde wél kwalitatief goede stukjes publiceren die ‘niet onpersoonlijk’ waren, oftewel korte, op de werkelijkheid berustende teksten, die ik stilaan ben gaan bestempelen als ‘particuliere non-fictie op míjn manier’.

Luisterde in alle vroegte naar Continental Drifts van Uzul Prod, een Franse band uit Lyon, die zijn muziek zelf afficheert als hiphop noise & bass, maar door anderen ook labels krijgt opgeplakt als alternatieve rap, electro dub en dubstep. Ik vond het vooral zwoel, licht bruisend, snuf ras el hanout. Het titelnummer valt hieronder te beluisteren.

Ik denk wel eens dat ik dit blog al zo lang bijhoud omdat ik nog steeds niet het gevoel heb dat het nuttiger is om iets anders te doen, zélfs als niemand anders mijn stukjes lezen zou. Mijn drang om wat ik denk & doe met precisie vast te leggen is, geloof ik, ook een drang tot zelfbehoud, míjn verdediging tegen de grove charges van de tijd, de spitse vork van de vergankelijkheid. Ik kan, in deze fase van mijn leven, kennelijk niet zonder die eigenaardige bezigheid die schrijven is.

Onderwijl bevinden de wielrenners zich alweer in de laatste kilometers, is Hennie roti aan het bereiden en vult het huis zich met de verrukkelijkste geuren.