Ik zette een raam open

Of ik nog iets te zeggen heb op De Grote Poëzieprijs 2020, die gisteravond zijn climax bereikte? Een rimpelloze editie, lijkt me!

Ook de houtduiven hebben hun nestplaats gevonden: in de in klimop gehulde eik.

Stukje bij beetje neemt de rommelwal af en het uitzicht over de weilanden toe. Ook komt er onvermoed struikgewas te voorschijn! Van alles hebben de vorige bewoners er neer geflikkerd, van groenafval tot vogelhuisjes en stellingkasten.

Accu kettingzaag is binnengekomen, zonder accuoplader. Die moet je, in tegenstelling tot wat ik dacht, er dus apart bij bestellen. Kassa! Accu’s plus oplader zijn duurder dan de kettingzaag zelf.

En dan het coronavirus: weer een harteloze dag. We kunnen barsten, met alles wat ons dwars zit. En als je al je radeloze twijfel kunt wegvegen, moet je wel geloven in wat je ziet, waar je in leeft.

Ik zette een raam open.

En bij Wolter blijven de lammeren maar komen!

Kut. Ouwe zooi

Eergisteravond kuierde er een fazant, vrouwtje, door onze tuin. Toen ze ons in de smiezen kreeg ging ze er pijlsnel vandoor. Gisteravond zat er een mannetje – háár mannetje? – in een van onze elzen, tien meter boven de grond. Dat zijn leuke dingen voor de mens.

Wilde me scheren en drukte de stop van de wasbak in, zo’n stop die weer omhoogschiet als je er nog een keer op drukt. Maar ik bemerkte het al direct: die zit vast en wil niet meer omhoog. Intussen had de wasbak zich al met een hoeveelheidje water gevuld. Kut. Ouwe zooi. Kostte me bijna een uur – smerig karweitje – om het te verhelpen.

Zoals gewoonlijk werd de nieuwe afvalcontainer, nummer zes alweer, stipt op tijd geplaatst vanochtend. We hebben besloten om door te pakken en de komende maand de volledige houtwal achter in de tuin af te breken. Ik schat dat we daar nóg drie of vier containers van tien kuub voor nodig hebben.

Maakte ook nog een omslagtekening voor mijn nieuwe bundeling blogberichten die binnenkort verschijnt, een keuze uit 2019.

Als ik een wegwijzer zou zijn geweest, dan zou het leven me op een dag wel gevolgd hebben.

Zelfportret, 2020

Hoe het vandaag is

Same old, same old.

Bestelde nog wel een accu kettingzaag, om onze houtvoorraad voor de komende twee, drie jaar in handzame blokken te kunnen zagen.

‘We leven nooit lang genoeg in onze levens / om te weten hoe het vandaag is. / Scherven, stralende stranden, / laten ons, zelfs als we met ze praten, op de een of andere manier aan ons lot over. / En de luipaard is transparant, zoals ijsthee.’

John Ashbery

Bejubeld, verguisd, bespot

Patagonië: het beloofde land voor wie nog op zoek is naar wat ruige natuur en eenzaamheid in een gematigd klimaat. Ik hoop dat deze regio de bezoeking van menswege weet te doorstaan. Zag een docu over een taaie Chileen van 81 die al meer dan 45 jaar in afzondering in dat sprookjesachtige landschap verblijft, samen met enkele honden en een zootje vee. Niet dat ik met hem zou willen ruilen, hoor, maar ik bewonder zijn wilskracht en doorzettingsvermogen wel.

‘I don’t need money. I have enough to eat and drink wine.’

Werd in een poging tot een recensie een ‘vermoeide oude dichter’ genoemd ‘die met zijn defaitisme nooit verder komt.’ Hahaha! Goed gezien! Ik verlang terug naar de The Muppet Show.

Alle gekheid op een stokje: moedeloosheid is een van de thema’s die ik exploiteer in mijn laatste bundel, waar hoop een belangrijk onderwerp is in vorige werk. Voor wie mijn oeuvre kent kán Waar tijd al niet goed voor is qua thematiek geen verrassing zijn. 

Dat het leven onvoorziene wendingen in petto heeft, obstakels opwerpt, je voor morele keuzes stelt – het zit allemaal in mijn werk! Dat bejubeld is, verguisd, bespot.

Vier uurtjes gebeuld vandaag. Leegde weer heel wat kruiwagens met groenafval. Zon, ruimte & frisse wind. Hoezo, moedeloos?

Bruine kop

Kwam gisteravond in een filosofische publicatie de volgende uitspraak tegen: ‘Vrij zijn is doen wat er moet worden gedaan in een specifieke situatie.’ Waar iets voor te zeggen valt, geloof ik. Maar, vroeg ik me vervolgens af, hoe noem je dan: niet doen wat er moet worden gedaan in een specifieke situatie?

Up & running vandaag, zij het nog niet op volle kracht, d.w.z. rustiger aan gedaan. Bomen gerooid; en waarom ook niet? 

Begroef me tegen 14.30 u. op het terras in boeken.

Noteerde iets over de ware geschiedenis van mijn leven: ik leef het, ik beschrijf het.

Mijn middenklasseleventje.

Maar ik wist te ontkomen aan de sleur. Door, lang geleden, een uniform aan te trekken. Het bracht me all over the world, liet me veel gezichten zien.

Hé, ik krijg al een bruine kop!

Tegen vijven bekroop ons de lust om de pandemie onder tafel te zuipen.

Durven doen

Lichte verbetering in fysieke toestand, maar het hield nog niet over vandaag.

Werkte ’s ochtends aan twee volgende deeltjes van de Gaia Chapbooksreeks: Warhoofds leerdichten 2. Alsof licht niet van de zon komt van Alain Delmotte, en [Auto]observaties. Een keuze uit de blogberichten 2019 van mijzelf.

At om twaalf uur boterhammen met kaas en met hazelnootpasta. Jawel, hazelnootpasta! Ik wist niet eens dat we dat hadden.

Nam ’s middags, gewapend met zonnebril, verrekijker en een stapeltje boeken – waaronder Zakgids: Vogels van Nederland en België – plaats op het terras.

Vond mezelf heel even lui, daarna verstandig.

Keek om me heen en zag dat de twee pimpelmezen nu definitief in het vogelhuisje zijn getrokken, op vijf meter hoog in de eik. Ze moeten een fijne neus hebben voor donkere openingetjes; hoe ontdek je als vogel anders zo’n kot?

Zag een houtduif languit maffen in een zonbeschenen kruin die zachtjes heen en weer bewogen werd.

Durven doen is een geboorterecht.

Kreeg tegen vieren zin om te beppen over tijd en eeuwigheid, dingen van deze en de volgende wereld, over boeken en uitgevers en alle andere mogelijke en onmogelijke zaken, uiteraard onder het genot van een cigarillo & een goed glas wijn.

Maar ik was alleen.

De eindigheid van het universum.

Eik met vogelhuisje

Klinkers & verse worst

Op nog geen vijf meter afstand: een gaai op ons voederhuisje!

Bestelde voor € 500 aan bouwmateriaal, keek toe hoe er een nieuwe groencontainer werd geplaatst, at een restje spaghetti op en versjouwde groenafval en klinkers.

Luisterde naar Jon Hassells Vernal Equinox uit 1977 – Hassell muntte de term Fourth World om zijn werk te classificeren – en vond percussies & trompetspel van een betoverende schoonheid.

Draaide rond mijn as en rond de zon en realiseerde me dat achter al mijn bedrijvigheid, schrijverij en gemoraliseer ook nog een maag schuilgaat en stoofde snijbonen & aardappelen in tomatensaus (gerecht uit Napels) en bakte er verse worst bij.

Het omringende landschap wordt steeds meer onderdeel van onze tuin.