Een kuub haardhout naar binnen gesjouwd.

Zo. De longlist van De Grote Poëzieprijs 2019, dus. Alleen maar bekende uitgeverijen. Niet verrassend, wel helaas. Kleinere uitgeverijen/gelegenheidsuitgeverijtjes/uitgaven in eigen beheer zouden nu zomaar kunnen geloven dat hen een poot is uitgedraaid! Wat ook zo is.

Nagedacht over een nieuwe chapbook reeks. Zonder winstoogmerk. Back to the roots! 24-28 pagina’s, waarvan 14-18 voor real content. Niet alleen poëzie maar ook korte verhalen, essay’s, dagboekfragmenten etc. Subversief, experimenteel, eco etc. Vertalingen ook. Gratis pdf, papieren bundel tegen kostprijs. Ik kan het kennelijk niet laten.

Nagedacht, niets zeker, dus.

Terwijl ik de Poëziekrant lees vraag ik me af waarom ik nog nooit een dichtbundel van Tom Lanoye gelezen heb. Hij zal toch niet voor niets zijn gevraagd om het poëzieweekgeschenk 2019 te schrijven! Ben ooit aan een roman van hem begonnen, herinner ik me, maar legde die snel weer terzijde: verschrikkelijk! Wellicht dat dát reden was om zijn dichtwerk tot nu toe links te laten liggen. Zijn vers dat in de Poëziekrant staat vind ik overigens niet onaardig. Eigenlijk ben ik een onmogelijke vent.

‘Ontneem mensen die een ander soort stem hebben niet de ruimte om die te laten weerklinken.’ – Tom Lanoye in de Poëziekrant

PS Ik ben er uit: gaia chapbook reeks. Eerste product: gecomprimeerd dagboek 2018, van mijn hand. Uitgeven op een schaal die onvergelijkbaar is met Stanza, hoor! Die naam zal ook niet meer worden gebruikt. Het moet wél leuk blijven.