Strijklicht

De vogels zijn gevlogen. Toen ik gisteravond de ronde door de tuin deed, was het nestje van de grauwe vliegenvangers leeg.

Vanochtend vroeg boodschappen gedaan in Holwerd, met zware tassen aan het stuur teruggefietst. Even stil blijven staan bij het strijklicht over de veldbloemen op het kerkhof van Waaxens. Vandaag komt Anoek enkele dagen logeren, Tim voegt zich woensdag bij de clan. Er moest dus meer bier in huis worden gehaald.

De boel schoongemaakt. Gewandeld met Tikoes. Wie, ik? Min of meer ik. Autobiografisch blogpersonage dat ik ben.

Waaxens, 2020 © Ton van ’t Hof

Asbestinventarisatie

Vanochtend troffen we onder de klimop de code aan waar we naar op zoek waren: in de golfplaten op het garagedak is inderdaad asbest verwerkt. Ons vermoeden werd bewaarheid. De golfplaten zullen voor 2025 moeten worden verwijderd.

Direct een asbestinventarisatie aangevraagd, niet alleen voor het garagedak maar het hele huis. Ik zou er niet van staan te kijken als blijkt dat er ook in het dakbeschot van het woonhuis asbesthoudende platen zijn verwerkt.

Ondanks de miezer: heerlijk buiten gearbeitet.

Grootboombezitter

Als je ze niet hebt, sta je er niet bij stil: dat ook bomen verzorging nodig hebben. Wij hebben er nu ineens een stuk of dertig, waarvan de helft groot en ouder is, vijftien tot twintig meter hoog. Van vorige eigenaren mochten ze, vermoed ik, hun eigen gang gaan, vrijelijk opgroeien, ongebreideld uitlopen, woekeren haast.

Sommige hebben dood hout dat moet worden verwijderd, andere zijn te hoog, benemen te veel licht, en moeten flink worden teruggesnoeid. In twee of drie bomen zit klimop. Actie dus. Ik heb een boomverzorgingsbedrijf gevraagd om een onderzoek uit te voeren en met een advies te komen.

Vandaag met Tim de garage ingeruimd, een dakgoot en een dakje schoongeveegd, een begin gemaakt met het verwijderen van de enorme hoeveelheid klimop op het dak van de garage.

Wolken braken op, zon kwam tevoorschijn. Magisch toch.

De Rutgersneus

Eergisteren werd ik verblijd met een portret van mijn overgrootouders Geert Leupen en Geertruid Rutgers; eindelijk weet ik hoe ze er op middelbare leeftijd uit zagen. Ik had nog niet eerder een foto van ze gezien. Ik vermoed dat ze toentertijd al, rond 1925, in buurtschap Wissel, vlakbij Epe (GD), woonden.

Hoewel Geert een man van twaalf ambachten, dertien ongelukken was, maken hij en Geertruid hier geen onbemiddelde indruk. Hun serieuze blikken verraden een tijdperk ver voor de selfie.

Ik heb me altijd afgevraagd van wie Tim zijn rechte neus heeft, maar deze pic lijkt een aanknopingspunt te bieden.

Om 02.15 uur wakker. Gevolgd door een gedachtestroom over zaken die nog geregeld moeten worden met betrekking tot de verhuizing van ma. Opgestaan toen de kerkklok vier keer sloeg.

Brief ontvangen waarin staat dat de as van pa op 5 juli jl. verstrooid is vanuit een vliegtuig over de Noordzee. Toen dit aan ma werd voorgelezen zei ze lachend: ‘Dat vind-ie leuk hoor, uit het vliegtuig!’

Zag een vlog over een gezellig samenzijn in een verlaten sanatorium in het Georgische plaatsje Skaltoebo, waar heet bronwater door de straten loopt. Een Georgiër, Wit-Russin en Londenaar brachten een toost uit op hun vrijheid & Europeaan-zijn. Kennelijk rekbare begrippen. En waarom ook niet!

Je zoekt het een, vindt iets anders:

  • de geboorte- en overlijdensakte van mijn overgrootvader Geert Leupen: geboren op 28 oktober 1863 in Gasteren (DR), overleden op 28 juli 1939 in Epe (GD);
  • de vermeldingen van de geboorte van mijn moeder in de Provinciale Geldersche en Nijmeegsche Courant en De Gelderlander, beide op zaterdag 19 oktober 1935;
  • vijf edities van het Algemeen adresboek van de stad Nijmegen en omliggende dorpen, waaruit blijkt dat mijn grootvader Harm Geert Leupen van 1936-1951 met zijn gezin aan de Postdwarsweg 15 te Nijmegen woonde en al die tijd het beroep van ‘kellner’ (sic) uitoefende.

Laat ik nou onlangs met Tim tijdens onze 2-daagse wandeltocht in Drenthe in de uitspanning Pannenkoekenboerderij Brinkzicht te Gasteren thee met gebak hebben geconsumeerd! En mijn moeder is dus op een woensdag geboren (weetfeitje).

kelner: ‘ober, bediende in café of restaurant’; ontleend aan Duits Kellner, ontwikkeld uit Oudhoogduits kellenāri ‘keldermeester, beheerder van de voorraadkelder’, ontleend aan middeleeuws Latijn cellenarius, afleiding van klassiek Latijn cellārium ‘voorraadkelder, wijnkelder’.

De wandeling vanochtend van Rolde naar Papenvoort was, zoals Gert had beloofd, zeer mooi. Weilanden met bosschages werden afgewisseld met dicht bos. De zon scheen ons vol in het gezicht. Wat opviel: de leegte, qua mensen dan. In drie uur tijd zijn we precies twéé andere wandelaars tegengekomen.

Het óngenode gezelschap bestond uit rupsen, van het soort eikenprocessie. Gelukkig nog zonder brandharen. Wel bengelden ze met honderden aan draden uit zomereiken. Geregeld moesten we ons met een stok een weg banen.

Het leven wordt soms belaagd door taai ongerief.

Bij De Paap een lekker broodje met hummus & gegrilde groenten gegeten, weggespoeld met een Affligem Blond. Daarna met de bus naar Assen gereden en de reis per trein voortgezet: Tim naar Amsterdam en ik naar Leeuwarden.

Eenmaal thuis een bad genomen en me aan de schrijverij gezet; wat in mijn geval dagelijkse praktijk is, wat zich opeenstapelt tot een chronologische vertelling & wat eindigen zal als mijn levensverhaal.

Dit blog dus.

Rolde, 2019 © Ton van ’t Hof

Pieterpad: Zuidlaren-Rolde: samen met Tim langs en óver het stroomgebied van de Drentsche Aa.

Schipborg, 2019 © Ton van ’t Hof

De dag begonnen met het zetten van de tekst van het vierde deeltje van de Gaia • Chapbooks reeks: Alain Delmotte’s Warhoofds leerdichten. Deel 1: Dag in, dag uit, dat eind juni zal verschijnen.

Daarna boodschappen gedaan en een paraplu gekocht. Een handzaam pluutje dat in een rugzakje past. Morgen vertrek ik met Tim naar Drenthe om twee etappes van het Pieterpad te lopen. Naar verwachting valt daar de komende dagen meer dan 11 mm regen!

Na de lunch onderging onze zestien jaar oude cv-ketel zijn jaarlijkse inspectiebeurt en werd afgekeurd: er zit een barst in de warmtewisselaar. Op mijn vraag wat dat betekent, een afkeuring, antwoordde de monteur dat je dan ‘niets vergoed’ krijgt. Laat maar zitten, dacht ik, deze mekanieker gaat me geen heldere informatie verstrekken. ‘Verder doet-ie ‘t goed,’ zei hij en nam afscheid.

Een half uur later hingen ze al aan de lijn: ‘Fijn dat u interesse heeft in een hybride warmtepomp. Onze adviseur komt graag bij u thuis voor een gratis en vrijblijvend adviesgesprek.’

Tuurlijk.

Benedenverdieping gedweild en toilet gereinigd.

Vervolgens naar de bieb gewandeld en Žižek van Marc De Kesel geleend (Boom, 2012). Slavoj Žižek, door velen verguisd, maar ik mag hem wel.

Žižek: een daad is niet alleen een sprong in maar ook uit de leegte!

Klopt, denk ik dan. Lachen man!

Denken is moeilijk, bang zijn en anderen beschuldigen is makkelijk.

In mei ga ik samen met Tim een stukje Pieterpad lopen, en in het najaar met Anoek twee etappes van het Marskramerpad.

WikiLeaks kreeg wereldfaam toen het in april 2010 videobeelden uit 2007 publiceerde waarop te zien was hoe Amerikaanse militairen in Bagdad vanuit een helikopter burgers en Reuters-journalisten ombrachten.

We aten vanmiddag haring & kibbeling in Sint Annaparochie en kochten bij Malle Pietje een verzinkt opstapje voor de tuin.

Het neoliberalisme zou ons redden van de bureaucratie, maar in plaats daarvan leverde het een mal soort semigeprivatiseerd autoritarisme op.

Het hagelde even.

Mogelijk ligt de oorzaak van de ziekte van Alzheimer bij Porphyromonas gingivalis. Deze bacterie speelt een grote rol bij tandvleesaandoeningen.

We aten snijbiet. In 100 gram snijbiet zit bijna 700% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine K. Deze vitamine is vooral goed voor de hersenen. Sommige artsen behandelen mensen met Alzheimer met snijbiet zodat de hersenen weer beter gaan functioneren.

En er lag ook nog gebakken bloedworst op mijn bord, met gekarameliseerde appel & ui.

Vandaag zijn mijn vader en onze zoon jarig. Ik weet nog goed dat ik mijn ouweheer 32 jaar geleden tegen zeven uur ‘s avonds belde en eerst het slechte nieuws vertelde:

‘We komen niet, pa.’

‘Wat! Waarom niet?’ antwoordde hij teleurgesteld.

‘Omdat je opa bent geworden.’

Waarna ik een fles champagne ontkurkte.

Terwijl ik dit opschrijf speelt het Palestijnse Le Trio Joubran nummers van zijn laatste cd, The Long March; instrumentale wereldmuziek. Ik vraag me af wat de drie heren me vertellen willen. De titel van de plaat verwijst naar de lange voetreis die het Chinese Rode Leger in 1934/35 ondernam en vestigt daarmee ook de aandacht op de standvastigheid van het verzet van Palestijnen. Het melancholisch temperament voert in de meeste nummers onmiskenbaar de boventoon. Hier wordt politiek bedreven. En tegelijkertijd geprobeerd om bruggen te slaan.

Zag tijdens de ochtendwandeling een man met houten klompen aan, die waren beschilderd met fleurige bloemen. En ook nog een man of vrouw met een hoofd als een voetbal (zie foto).

Of ik nog goede voornemens heb voor 2019? Nee, hoor. Ik pas me wel aan de hele santenkraam aan.

Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof