14.03 u. Onderweg naar de theetuin in Slappeterp opnieuw de mogelijkheden van een tiny house besproken. Het mag ook een bestaand huis zijn dat we verduurzamen; als het maar piepklein is, zich op een afgelegen plek bevindt en voldoende grond heeft voor een moestuintje. Wat we, op abstracter niveau, willen is: kleinere ecologische footprint, lagere vaste lasten, meer rust. Ook tegen elkaar gezegd dat Tim snel uit zijn huidige flat weg moet om in een meer inspirerende omgeving aan zijn herstel te kunnen werken. Via Messenger bevestigde hij dit. Als we terug zijn van vakantie zullen we hem hierbij helpen.

17.22 u. Koffers deels gepakt. Regenjacks mee, want volgens de weersverwachting krijgen we volgende week ook een flinke plens regen over ons uitgestort. Wat we overigens niet zo erg vinden, omdat we van gematigde temperaturen en mooie luchten houden.

19.12 u. Begonnen in mijn eerste Brusselmans, Hij schreef te weinig boeken (2017), en tot nu toe is het behelpen: ‘De boer stak z’n enorme penis in de anus van de vrouw van de postbode. Ondertussen vingerde hij zichzelf want hij had een levensechte kunstkut vastgemaakt in z’n kruis. Hij had ook een koppel kunsttieten op z’n borst gekleefd, en de vrouw van de postbode kneep in de tepels van die kunsttieten en gilde: “Moeder, wat hou ik toch van je lekkere memmen!”’ Kamagurkaësk? Ik moet nog ruim 800 bladzijden.

EF6617A0-515F-4098-A4DB-745AEB6A4FE6

11.19 u. Uurtje met Tim gepraat: ‘Pops. Ben weer voor de bijl gegaan.’ Daarna een afvoerzeefje gehaald, dat net niet helemaal blijkt te passen, waardoor het ding wel bruikbaar is als zeefje maar niet als stop.

12.25 u. Schafttijd: een salade genuttigd van meloen, munt en feta, bijgestaan door een glas Italiaanse witte wijn. Onderwijl een artikel gelezen over de terugkeer van Nigeriaanse migranten uit de hel van Libië, op ‘vrijwillige’ basis, gefinancierd door de EU. Op dit moment voert Europa in Noord-Afrika simpelweg een meedogenloze oorlog, besloot ik, tegen mannen en vrouwen die in eigen land enkel uitzicht hebben op armoede en onzekerheid. Droefenis overviel me.

14.36 u. Koksmes naar de ijzerhandel gebracht om te worden geslepen. Vervolgens de pallet waarop gisteren 1 m3 haardhout werd gebracht in stukjes gezaagd. Nog effe splijten en we hebben een mooi zootje aanmaakhoutjes.

16.45 u. Vroeg me onder het lezen van Didier Eribons Terug naar Reims – fascinerend boek – en het drinken van een flesje Dark Storm (10%, Brouwerij Oproer, Utrecht) af hoe het eigenlijk mogelijk is dat ik jarenlang op rechts heb gestemd en tegenwoordig bijna net zo vanzelfsprekend voor links of zelfs uiterst links denk te moeten kiezen? Welke gebeurtenissen hebben ertoe geleid dat ik de ene politieke overtuiging inruilde voor een andere? Wat me als eerste te binnenschoot: graaicultuur en klimaatverandering.

20.21 u. Bedacht me net: natuurlijk is het logisch dat relaties in dit soort situaties onder druk komen te staan.

08:12 u. Yogaoefeningen gedaan, havermoutpap gegeten, naam van dit blog gewijzigd in dingen & structuur, koffie gezet.

08.23 u. Tim meldt via Messenger dat ie weer uit de drugsbocht is gevlogen. Ik ben direct van slag. Niet álles went. Hij is ernstig ziek, maar kan pas over enkele weken professionele hulp krijgen. Ik praat wat met hem, moet zachtjes huilen. 

15.34 u. Terug van een fietstocht van bijna vier uur. Onderweg soep en bitterballen genuttigd. Troost gezocht bij elkaar. Thuis zat Tibsy alweer op ons te wachten. Tibsy is een poes, die een straatje verderop woont. Sinds haar baasje op vakantie is houdt ze haar verblijf in onze voortuin. Dat doet ze omdat we haar aaien, denk ik, en af toe een bordje voer voorzetten. Ze is erg lief.

19.10 u. Enkele flessen wijn soldaat gemaakt.

562C64AC-2F25-40F1-82F7-F17BB0E6BF04
Stiens, 2018 © Ton van ’t Hof

Vanochtend om 5 uur naar beneden gestommeld voor een Zantacje en een paracetamolletje. De witte wijn had gisteren uitstekend gesmaakt, maar de twee afsluitende grappa’s waren aangekomen als mokerslagen.

Ik was rond lunchtijd met de trein in Amsterdam gearriveerd, waar Tim op een vega bowl bij SLA in de Utrechtsestraat trakteerde. Daarna boeken gekocht bij Scheltema: De genialiteit van vogels van Jennifer Ackerman, Hij schreef te weinig boeken van Herman Brusselmans, Bundels van het nieuwe millennium. Nederlandse en Vlaamse poëzie in de 21e eeuw onder redactie van Jeroen Dera & Carl De Strycker en Hoe Hollands wil je het hebben van Bas Heijne. De genadeloze zon joeg ons vervolgens Café de Jaren in, waar we een tafeltje aan het open raam vonden. Tegen vieren schoven Gert de Jager, Nanne Nauta en Mark van der Schaaf ook aan.

Nadat we waren bijgepraat over onze oudemannenkwalen hebben we de literaire wereld binnenstebuiten gekeerd. Ondertussen naar La Storia della Vita aan de Weteringschans verhuisd voor een klassiek Italiaans diner. Gert verklapte dat hij níet aan een roman werkte, nooit aan een roman heeft gewerkt en ook niet van plan is om dat in de toekomst te gaan doen. Ook had geen van ons de laatste bundel van Nachoem M. Wijnberg gelezen. Van de programmering van Perdu begrepen we geen snars meer. Enzovoorts. In jolige stemming om middernacht terug in Leeuwarden.

Vanuit de trein zag ik op de heenweg grote delen van de Oostvaardersplassen diep geel kleuren, oorzaak: bloeiend jacobskruiskruid. Ik voelde me afgebluft.

99175B6B-4C81-4B72-B58A-1E1731060BF5
Oostvaardersplassen, 2018 © Ton van ’t Hof

Colombia-Engeland. Wat opvalt? Een jongetje op de tribune met een gebod op een stuk karton: Kane score a goal. Wat ik niet wist? Dat Engeland qua oppervlakte bijna tien keer in Colombia past. Inwonersaantallen: Colombia 47 miljoen, Engeland 55 miljoen. Hé, de Duitse ex-international Lothar Matthäus is ook bij de wedstrijd aanwezig, de aansteller die tegenstanders (onder wie Frank Arnesen en Mark van Bommel) met liefde rode kaarten aansmeerde. Van wat op het veld gebeurt word ik niet erg geestdriftig. Ik kijk reikhalzend uit naar de start van de Tour de France zaterdag a.s. Het jongetje juicht: Kane scoort een goal.

Kut. Tim heeft weer een drugsterugval. Dat komt hard aan. Het leek zo goed te gaan. Ik heb hem aangeraden om direct contact op te nemen met zijn laatste begeleidster, met wie hij het zo goed vinden kon. Hij heeft professionele hulp nodig, een deskundige die hem uit het dal haalt. Hennie en ik zijn hier, dat leert de geschiedenis, niet toe in staat. We kunnen er gelukkig wel met hem over praten.

De eerste verslaafde met wie ik kennis maakte was kapitein Haddock, uit de strip Kuifje. Die dronk vaak, kon niet van de whisky afblijven. Doch nuchter een schat van een vent. Ik heb zelf ooit één stickie gerookt, maar was te dronken om me iets van die ervaring te kunnen herinneren.

Belde vlak voor de lunch, het kliekje van gisteren stond reeds op het vuur, nog even met mijn moeder:

‘Dag ma.’
‘Ton?’
‘Ja. Hoe gaat-ie?’
‘Ik zit te huilen.’
‘O jee, wat dan?’
‘Ik heb geen goede dag.’
‘Hoe komt dat?
‘Voel me niet leuk.’
‘Zomaar?’
‘Ik zag een foto van een hondje, maar dat kon niet komen. En ik wil zo graag een hondje.’

Mijn moeder, die haar hele leven lang honden heeft gehad, is dementerende. Haar laatste hond is vorig jaar gestorven. Ze zou zich niet goed meer over een nieuwe hond ontfermen kunnen.

Toen ik ook nog eens een brandlucht rook – kliekje in vlammen opgegaan – heb ik me maar een glas rosé ingeschonken.

81501D97-8FE1-4EBE-AFAB-EC705FD0CBC8

‘Bijna alles puur uit de tube volgens mij,’ zei mijn zoon over Albert Marquets schilderij La fenêtre à La Goulette, dat Marquet in 1926 schilderde. La Goulette is een havenplaatsje vlakbij Tunis, hoofdstad van Tunesië. Marquet woonde er samen met zijn tweede echtgenote van 1923-1926, in een huis aan het strand. Tunesië was van 1881-1955 Frans protectoraat.

Dit schilderij is inderdaad helder van kleur. Onder lucht en water lijkt een onderschildering van licht oker te zitten, maar dat zou ook een verkleuring van verf of doek kunnen zijn. Het venster en de vaas met bloemen zijn met droge, dikke verf geschilderd, die niet of nauwelijks vermengd is met een verdunningsmiddel of andere verf. Wat verder weg is – boot, lucht en water – is wel met aangelengde verf geschilderd. De voorgrond heeft meer substantie dan de achtergrond, waardoor de illusie van diepte wordt versterkt.

Het geheel is losjes, haast nonchalant neergezet. De kleuren roepen een mediterraanse sfeer op. Ik krijg het gevoel op de drempel van een warme dag te staan. Gelukkig kan het water straks voor wat verkoeling zorgen. De grote vlakken en weinige details brengen rust met zich mee, een ontspannen atmosfeer. In de ogenschijnlijke simpelheid herkent men de hand van de meester. Marquet was 51 toen hij La fenêtre à La Goulette schilderde en had al duizenden trainingsuren achter de rug.

577E72E0-E8FF-4531-96E5-C9ABDE8C114D
La fenêtre à La Goulette, Albert Marquet, 1926

Tijdens de eerste langere wandeling sinds ruim een week vanochtend niet al te veel last gehad van mijn achillespees. Over een paar dagen ben ik weer helemaal boven Jan. Onderweg nagedacht over hoe we personen aan de hand van feiten kunnen omschrijven. Hamvraag in dit kader: welke feiten belichten we wel en welke niet? Het kiezen van een invalshoek kan daarbij helpen. De opsomming hieronder is mijn antwoord op de vraag: welke feiten vormen de grondslag voor wie je denkt te zijn? Nu ik de reeks nog eens doorneem ben ik overigens niet zo zeker meer van mijn zaak.

Een chronologie:

1959: Anton Theodoor, roepnaam Ton en eerste kind van Lambertus Ludovicus Theresia van ‘t Hof en Maria Geertruida Margaretha van ‘t Hof-Leupen, wordt geboren in Haarlem.

1961: Wordt broer van zus Garrie.

1963: Wordt broer van zus Ankie.

1970: Wordt lid van voetbalvereniging Racing Club Leiderdorp.

1978: Gaat niet naar de kunstacademie.

1982: Slaagt aan de Koninklijke Militaire Academie en wordt bevorderd tot Tweede Luitenant.

1984: Drinkt voor het eerst een glaasje grappa.

1986: Trouwt met Hinke Trijntje (Hennie) Brandsma. Wordt vader van zoon Tim.

1987: Verhuist naar Heinsberg-Kempen, Duitsland.

1988: Wordt vader van dochter Anoek.

1995: Koopt eerste huis, in Apeldoorn.

1997: Begint weer gedichten te schrijven. Wordt in het kader van de Joegoslavische oorlogen uitgezonden naar het Combined Air Operations Centre (CAOC) Vicenza, Italië, en vervult daar de functie van Senior Operations Officer.

2003: Drukt 112,5 kilo.

2005: Richt samen met Chrétien Breukers poëzieweblog De Contrabas op.

2006: Wordt Commandant van het Air Operations Control Station Nieuw Milligen.

2008: Wordt uitgezonden naar Kandahar, Afghanistan, en vervult daar de functie van Deputy Commander Kandahar Airfield.

2013: Voelt zich vernacheld door collega’s.

2014: Krijgt te horen dat hij lijdt aan chronische lymfatische leukemie.

2015: Koopt laatste huis, in Leeuwarden.

2017: Gaat met functioneel leeftijdsontslag. Publiceert zijn elfde poëziebundel Dichter & andere dingen. Begint weer te schilderen.

4FF2B0A9-97A8-4B6F-AD07-DDA774AA8530
Oude Meer, Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof