Verhalen zien in een zee van feiten? Huh? Ik wil feiten zien!

Begonnen in Exclusief, de nieuwe dichtbundel van Michael Tedja. Wat me als eerste opvalt: hij zit nog altijd, nu al vier boeken lang, bij de kleinere uitgeverij IJzer, waar commercie nog niet tot in de haarvaten doorgedrongen is. Dat siert Tedja. Na Regen en Briljante man, twee retegoede boeken, zouden toch ook uitgeeffabrieken in hem geïnteresseerd moeten zijn.

Al in de openingsregel van het openingsgedicht licht Tedja een tipje van de sluier met betrekking tot de thematiek van deze bundel:

‘de inclusieve wereld heeft haar relevantie verloren’

Een ‘inclusieve wereld’ is een wereld waarin ook voor de zwakkeren plaats is en niemand uit de boot valt.

Terwijl ik deel 1 las—Exclusief bestaat na het openingsgedicht uit vijf delen en een toegift—begon ik steeds sneller adem te halen, voelde me gaandeweg ongemakkelijker, werd pontificaal geconfronteerd met het gegeven dat normeren óók uitsluiten is.

‘De meester speelt de rol van haas bij het aanleren van gedrag.’

Wet Bescherming Nederlandse Waarden (Wet BNW) noemt Baudet dat.

Tedja maakt invoelbaar wat uitsluiting kan doen met een mens.

Ik werd er verlegen van, legde de bundel met een rode kop weg tot morgen.

‘Wiens houding tegenover de wereld is een teken van onzekerheid?’

‘s Middags met Hennie door de stad gekuierd en, terwijl we schuilden voor een hagelbui, geluisterd naar ouwe meuk uit de jaren 70.

Een paar flesjes bier gehaald bij Jelle, waaronder twee trapistenbiertjes die ik nog niet eerder gedronken heb: een Achel 8 blond uit het Belgische Hamont-Achel en een Gregorius uit het Oostenrijkse Engelshartszell.

Nee, de werkelijkheid van de klimaatverandering trekt zich níets aan van Thierry Baudets verbeelding.

‘Weet u,’ zei Hannah Arendt tijdens een interview in 1964, ‘dat er alleen nog gearbeid en geconsumeerd wordt, is daarom zo belangwekkend, omdat zich daarin opnieuw de contouren van een wereldloosheid aftekenen. Men geeft geen zier meer om het uitzicht van de wereld.’

George Monbiot over de achterhaalde inrichting van onze maatschappij: ‘Aan de basis van het kapitalisme ligt een veelomvattende en nauwelijks bestudeerde veronderstelling: je kunt zoveel natuurlijke hulpbronnen kopen als je betalen kunt. […] Je kunt hele bergketens en vruchtbare vlaktes in eigendom hebben. Je kunt zoveel brandstof erdoor jagen als je wil. Elk pond of elke dollar verzekert een zeker recht op natuurlijke rijkdommen. Maar waarom? Welk rechtsbeginsel stelt het tegoed op uw bankrekening gelijk aan het recht om de grondstoffen van de aarde te bezitten?’ Lees hier verder.

Derde deeltje Chaia • Chapbooks reeks gezet: Ken je mij? van fotograaf Richard Mijnten.

Niet gewandeld, wel soep gemaakt van aardperen & regenboogwortelen.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof

Erna & Arno uit Spijk (GD) op bezoek gehad. Erna is een achternicht van me, die ik vorig jaar via MyHeritage leerde kennen. Haar opa van vaderskant, Wilhelmus Spann, is een van mijn overgrootvaders van moederskant. Wat ik verwonderlijk vind: vanaf het allereerste moment dat we elkaar zagen was er een klik. Nu zijn we vrienden. Nog dit jaar gaan we die kant weer op.

Nee, de toekomst is verre van een bedreiging geworden.

En nee, Baudet past op geen enkele wijze in míjn voorstelling van wat een zogenaamde ‘sterke man’ is of zou moeten zijn.

Ik loop overigens überhaupt niet graag zingend achter vlaggen aan, vertrouw liever op mezelf.

Ook vrees ik de sharia niet, evenals het nieuwe fascisme of zoiets als de onleefbare hitte.

Er is wél werk aan de winkel.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof