In Go East (Ambo|Anthos, 2015) doet filosofe Stine Jensen verslag van een reis door de wereld van yoga, mindfulness en spiritualiteit. Ze is, na een gestrand huwelijk, op zoek naar verlichting en hoopt dat Oosterse praktijken haar dat kunnen geven.

Ze schrijft gemakkelijk en haar zelfspot maakt me regelmatig aan het lachen.

Opmerkelijk voor een Westerse filosofe: al na enkele yogalessen weet ze haar scepsis te beteugelen en ervaart opluchting: ‘de realiteit was dat ik gelukkiger was nu ik niet langer alles in twijfel trok.’

Tien bladzijden later grijp ik naar de fles en schenk me een glas rode wijn in: ‘We hebben als persoon,’ zegt Jensen, ‘een min of meer coherent verhaal nodig over wie we zijn om te kunnen functioneren in de wereld.’

Míjn ‘min of meer’ samenhangende relaas is dit: ik heb me nooit militair, dichter of beeldend kunstenaar gevoeld, niet durven kiezen, het leven halfslachtig afgeraffeld.

Ik moet gauw van deze treurzang af.

Hoppa! Geef me de Bordeaux nog eens aan!