‘Heb je weer van dat bocht, dat dropwater!’ proostte Hennie me gistermiddag toe. Bij warm weer drink ik graag een Ricard als aperitief, maar wielrennen op tv is ook een uitstekend voorwendsel. Het regende buiten, binnen werd gestreden om een ritzege in de Ronde van Zwitserland. Sunwebbie Soren Kragh Andersen won afgetekend de etappe.

Direct overgeschakeld naar één, waar Rusland al met 1-0 voorstond tegen Saoedi-Arabië. Doelpunt gemist. Nog geen 15 minuten gespeeld. Mijn dropwatertje bleek ook bij voetbal uitstekend te smaken. Ik las ooit dat je pastis – Ricard is een pastis – drinkt in de verhouding 1 op 5: één deel pastis aangelengd met vijf delen water. Deze zuipschuit geeft evenwel de voorkeur aan slechts twee en een halve deel majem.

2-0, Cheryshev. Ricard wordt getrokken van koriander, kamille, citroenkruid, zoethout en anijs o.a. In de oven pruttelde een bak lasagne. 3-0. Waarna Hennie de brand stak in een wierookstokje en mijn reukorgaan op hol sloeg. Vanuit mijn ooghoeken zag ik nog net dat Poetin op de tribune in een geanimeerd gesprek gewikkeld raakte met de voorzitter van de FIFA en de kroonprins van Saoedi-Arabië. Je kon deze middag met de beste wil van de wereld niet knieperig noemen. 

Oog in oog met een wild zwijn. Op een meter afstand. Dat overkwam mij begin jaren negentig, toen ik ‘s ochtends in het schemerdonker door de Veluwse bossen naar mijn werk fietste. Ons geluk: dat ik heuvel op ging en niet veel vaart had. We zagen elkaar op het allerlaatste moment en schoten allebei van het fietspad af, rakelings langs elkaar heen. Ik kukelde voorover de bosjes in.

Las vanochtend in de krant dat het wilde zwijn oprukt en onlangs ook al in het Drents-Friese Wold is waargenomen. Wolven, zwijnen, het wordt nog wat met Nederland!

0C611B32-1835-4429-98AF-69C7B74BE98F
Bartlehiem, 2018 © Ton van ’t Hof