Sinds ik niet meer ontbijt (16/8 dieet) begin ik mijn dag met koffie. De geur en smaak ervan hebben aan belang gewonnen. Een aangenaam bakje is een klein genoegen. Nadat onze espressomachine het enkele maanden geleden begaf zijn we teruggekeerd naar filterkoffie. Het heeft lang geduurd eer ik de juiste koffie vond. Van alles heb ik geprobeerd, dure koffie, exotische koffie, biologische koffie, maar niet eentje stemde tot tevredenheid. Totdat ik dat goedkopere pak uit het onderste schap meenam: Kanis & Gunnink, de koffie uit mijn jeugd, het bakkie dat mijn ouders altijd dronken. Verfijnd kan ik deze boon niet noemen, maar wel robuust en rechtdoorzee; ik word er een wakkere knaap van.

Naar het Drentse Orvelte gereden, waar we een kachel & schouw uitzochten en door de rustieke omgeving hebben gewandeld. In het zonnetje. Voor niets. God zij ons genadig.

De dagboeken van Kierkegaard kunnen mijn aandacht nog niet gevangen houden, maar deze uitspraak werkte verhelderend:

‘Wat is dan de onmiddellijkheid? Dat is de werkelijkheid. Wat is het middellijke? Dat is het woord.’

Søren Kierkegaard
Orvelte, 2019 © Ton van ’t Hof

Naar raambekleding wezen kijken. Op de terugweg onze trek gestild met een portie kibbeling met friet.

Proefdruk gereedgemaakt & besteld van Thies’ nieuwe bundel die in januari bij Gaia Chapbooks zal verschijnen.

Las de eerste bladzijden van Kierkegaard. Een keuze uit zijn dagboeken (1957) en vatte die als volgt samen: op 25-jarige leeftijd zocht hij naarstig naar mogelijkheden om zichzelf te zijn.

Jezelf zijn.

Dat bruisende vat vol tegenstrijdigheden.

En die realiteit onder ogen zien.

En dan niet ironisch worden.

Readstjerk, 2019 © Ton van ’t Hof