Nee, ik ben, evenals Sander Bax, niet zo somber gestemd over onze literaire toekomst: ‘De literatuur gedraagt zich als ieder medium in tijden van mediarevolutie: onder invloed van nieuwere media past het “oude” medium zich aan en vindt het zichzelf opnieuw uit.’

Griste in de bibliotheek twee boeken van Uitgeverij Vleugels mee: Drie broodjes in Le Bourget van Jean Echenoz en Twee zomers van Erik Orsenna. Twee Franse schrijvers. Een vertelling en een roman. Ik kan me de laatste tijd maar moeilijk tot het lezen van poëzie zetten. Gedichten schijnen me thans als irrelevant toe. Ik meen dat Huub Beurskens onlangs ook iets dergelijks overkwam.

Gaat vanzelf wel weer over. Of niet. (Jawel.)

De lachwexit. A sad story.

Dronryp, 2019 © Ton van ’t Hof

Vanochtend voltrok zich alhier het jaarlijkse belastingritueel: het controleren van de door de belastingdienst op voorhand ingevulde cijfertjes. Ze klopten zo ongeveer wel. We krijgen nog wat geld terug ook.

Het idee dat ik vervolgens ten uitvoer bracht bleek achteraf maar deels een goed idee. Ik boemelde naar Dronrijp en liep, vooruitgeduwd door de wind (dáár was over nagedacht), naar Deinum, tien kilometer verderop, waar ik het treintje weer terug naar huis zou nemen.

Ik hoopte onderweg het ‘samenklonteren van wolken’ te zien, dat vanochtend door een weerdienst voorspeld was.

Ik had mijn hoop gevestigd op een paar mooie plaatjes van enorme donderwolken.

Wat ik kreeg waren rukwinden, waarvan er eentje mijn ijzersterke paraplu uiteenrukte, en een stortbui van drie kwartier die me tot op mijn sokken doorweekte. Tot overmaat van ramp bleek mijn waterdichtte rugzak niet waterdicht te zijn: ook Sander Bax (De literatuur draait door) was kleddernat geworden.

En mooie plaatjes hó maar. Op het stationnetje van Deinum wist ik nog net even de achterkant van de samengeklonterde stortbui te kieken.

Avondeten voorbereid: schorseneren met ham, ei en gebakken krieltjes.

En dan is het al weer tijd voor een borrel.

Door dit blogbericht te publiceren toon ik, zoals kunst behoort te doen volgens sommigen, mijn lichaam in de publieke ruimte.

Las op de valreep dat het op Spitsbergen—waar inmiddels ‘een relatief grote Thaise populatie’ woont—nu al 81 maanden op rij warmer is dan het gemiddelde.

Deinum, 2019 © Ton van ’t Hof