Fikse voettocht langs de kust gemaakt, van Shamrock Cabin naar Cawsand, waar we vis aten & Guinness dronken. Onderweg Rame Head Chapel bezocht, nu een ruïne maar al in de 14e eeuw ‘licensed for Mass’. Opmerkelijk is de plek waar de kapel staat: hoog op een schaars begroeide klif, waar elementen vrij spel hebben. Je zult maar op een barre winterdag in je zondagse kleren je plicht tot het bijwonen van de mis hebben moeten vervullen … brr.

Na gedane arbeid is het goed rusten. Las languit & onder het genot van een glas wijn in Rosmarie & Keith Waldrops monument Keeping / the window open (Wave Books, 2019):

‘Ik besefte,’ zegt Rosmarie Waldrop ergens, ‘dat ik me geen zorgen hoefde te maken over inhoud. Onze bekommernissen en obsessies duiken—wat we ook doen—toch wel op. Waardoor je je kunt toeleggen op vorm. Aan vorm kun je werken. Voor de rest kun je proberen scherp van geest te blijven, evenals nieuwsgierig en ruim van blik.’

Rame Head Chapel, 2019 © Ton van ’t Hof

Mediteerde. Had een zootje gedachten over dingen die ik nog moet doen of zou moeten doen.

At een appel.

Zag de zee lichtjes deinen en gaf het weer een 8.

Las een interessante invulling van het cruciale kenmerk van poëzie:

‘Creeley’s reading was a revelation. He so clearly read the silence at the end of each line without, however, letting the tension of the grammatical arc drop. It brought home the crucial difference of verse: its refusal to fill up all available space. So that even if the words celebrate what is, each line acknowledges what is not.’ —Rosmarie Waldrop

11.00 uur. Het dorpje Minions, aan de rand van Bodmin Moor, bezocht, waar filmopnames voor Poldark zijn gemaakt. Toen we door het fenomenale heidelandschap kuierden, waar van alles en nog wat in bloei stond, kwamen we midden in een zwerm bijen terecht. Dat was rennen geblazen.

Geluncht in de stijlvolle Jamaica Inn, dat midden op Bodmin Moor ligt en heeft gefigureerd in Daphne du Mauriers gelijknamige roman uit 1936.

In de namiddag de tijd opengezet voor kalmte, rust. Geluisterd naar de zee, de vogels. De geur van wilde roos opgesnoven. Zo’n onderbreking die voor adem zorgt, voor nieuwe mogelijkheden, perspectief. En, uiteindelijk, ook voor het stoppen met denken.

PS Uiteraard schrijf ik niet alléén om te onthouden maar ook, telkens weer, om net even iemand anders te worden dan ik al ben.

Minions, 2019 © Ton van ’t Hof