Ron Silliman blogt weer. Wat ik verheugend nieuws vind. Gisteren publiceerde hij zijn eerste serieuze blogbericht over poëzie.

Silliman’s Blog, dat in 2002 werd gelanceerd, is belangrijk geweest voor de verbreding van mijn kennis over poëzie, in het bijzonder de Amerikaanse poëzie. Jarenlang berichtte Silliman vrijwel dagelijks over allerlei zaken met betrekking tot de edele dichtkunst, van fundamentele poëticale kwesties tot ditjes en datjes. Ik sloeg geen post over.

Maar de bron droogde op en de afgelopen jaren schreef hij nog maar sporadisch een beschouwing over poëzie. Maar daar lijkt nu verandering in te zijn gekomen. Blijkbaar heeft de grand old man weer voldoende inspiratie en energie gekregen om de boel nieuw leven in te blazen. ‘The blog is starten to awaken’ zegt hij er zelf over op zijn Facebookpagina.

Silliman gelooft dat de kunsten zichzelf steeds weer opnieuw uitvinden, vernieuwen, en vraagt zich in zijn blogbericht van gisteren af wat er zich nu, na New American Poetry en Language Poetry, de twee enige echt innoverende stromingen op Amerikaans poëziegebied sinds de 2e WO, zal gaan aandienen. Hij is er klaar voor.

Dit klinkt als een missionstatement: Silliman gaat de komende tijd op zoek naar de eerste tekenen van fundamentele verandering, innovatie. En Silliman zou Silliman niet zijn als hij niet zou denken al iets op het spoor te zijn. Hij geeft zelfs al een tip: het gaat niet om de, ook in Nederland zichtbare, recente draai naar meer politiek getinte poëzie.

Ron Silliman, 2019 © Ton van ’t Hof

15.27 u. In Almere geweest en met pa & ma oude foto’s bekeken. Ik heb een doos vol mee naar huis genomen om in te scannen. Op de prent hieronder staat mijn moeder, 7 jaar oud, vlak voor haar eerste communie, in 1943.

16.59 u. Zag in de gangkast van mijn ouders ca. dertig flessen rode wijn. Rechtop. Nooit eerder gezien. Vooraan jaargang 1987. Bergerac. Verdroogde kurk. Vast en zeker niet meer te drinken. Nam een Zuid-Afrikaan mee: Boschkloof, syrah, 2005. Wauw. Pure chocolade & een vleugje rode peper.

20.18 u. Joshua Corey katapulteerde me in de inleiding van zijn boek The Transcendental Circuit: Otherworlds of Poetry terug naar het tijdperk van de poëzieblogs, dat zo’n vijftien jaar geleden een aanvang nam:

Silliman’s Blog van Ron Silliman
Bemsha Swing van Jonathan Mayhew
The Skeptic van John Erhardt
Bellona Times van Ray Davis
Lime Tree van Kasey Mohammad
Samizdat Blog van Robert Archambeau
Culture Industry van Mark Scroggins
Fait Accompli van Nick Piombino
The Well Nourished Moon van Stephanie Young

Onder andere. Ook Nederland volgde: Rottend Staal, Vriezen vindt, 1hundred1, Risee in Letterland, Poëzienotities en De Contrabas, om er maar een paar te noemen. De poëziekussens werden opgeschud in die tijd. Intussen zijn de meeste poëzieblogs ter ziele gegaan. Omdat Facebook en Twitter niet geschikt zijn voor langere meditaties is er sindsdien een gat ontstaan. En om dat gat: doodse stilte.

80B495F5-C71D-407E-8C20-4A05FE152063
Ria Leupen, 1943