Kwam er gisteren achter dat lulu.com voor elke verkochte paperback tóch een klein bedrag aan mij als uitgever uitkeert. Daar valt, ik denk vanwege Amerikaanse wetgeving, niet aan te ontkomen. Ik klik namelijk de laagst mogelijke verkoopprijs aan, waarin kennelijk, in tegenstelling tot wat ik eerder dacht, toch nog een kleine marge zit.

Omdat ik uit idealistische motieven belangeloos op de markt wil opereren, vond ik lulu.coms werkwijze even een probleem. Totdat ik déze kans zag (onderstaande tekst is intussen toegevoegd aan gaiachapbooks.com):

‘Lulu.com betaalt aan Gaia • Chapbooks een percentage van de opbrengst van de paperbacks uit. Hieraan valt, vermoedelijk vanwege wetgeving, niet te ontkomen. Alle bedragen die worden uitgekeerd zullen, met het oog op duurzaam ondernemen, volledig ten goede komen van Trees for All.’

Vanmiddag al fietsend Suwald gerondt en een hapje gegeten bij de nieuwe brasserie Om de Dobben, waar we wéér moesten lachen om Hennie’s veronderstelling nog niet zo lang geleden dat Wikipedia een Hongaarse componist was.

Las Roelke Posthumus’ Heibel in de polder. Natuur in Nederland uit; een zeer informatief boek dat de samenhang tussen diverse betrokken processen en actoren goed laat zien. In het laatste hoofdstuk deze waarheid als een koe:

‘Om echt van wilde planten en dieren te gaan houden en ze niet uitsluitend als gebruiksvoorwerpen, decoratie of mensenmilieu te zien, is een eerste voorwaarde dat je ze ontmoet. Niet in een film, een diashow met een praatje of door weetjes uit een boek maar in het echt.’

Suwald, 2019 © Ton van ’t Hof

Met de trein naar Arnhem getuft, op bezoek bij een ouwe maat, voor wie ik een of meer stadsgezichten ga vervaardigen. Kilometers door het centrum en langs de Nederrijn gewandeld, gekletst, tientallen foto’s genomen, ideeën uitgewisseld. Onwerkelijk mooi weer.

Onderweg in Heibel in de polder gelezen:

‘Onze winter heeft niet veel te beduiden. Soms wordt het jaren achtereen niet eens winter en groeien de plantjes die in october of november ontkiemen onafgebroken voort, totdat ze in januari of februari bloeien of vrucht dragen.’ – Jac. P. Thijsse, 1909

Trump (wil dat Europa 800 IS-strijders overneemt, anders laat hij ze vrij), krijg de kolere! Van Nieuwenhuizen (wil ondanks eerdere afspraken dat Schiphol doorgroeit, ‘anders mis je gewoon de boot’), stik!

Terwijl ik doorgaans toch een redelijke gozer ben.

Arnhem, 2019 © Ton van ’t Hof

Uiteraard een fietstocht gemaakt met dit mooie weer, op en neer naar Baard, en een uurtje of vier opgegaan in het hier en nu. Onderweg een zootje kieviten gezien, pak hem beet twintig, die deze zachte winter hebben aangegrepen, neem ik aan, om niet af te reizen naar het verre zuiden maar lekker dicht bij huis te blijven.

Roelke Posthumus in Heibel in de polder. Natuur in Nederland (Atlas Contact, 2018):

‘Ieder levend wezen gaat door met exploiteren van natuurlijke bronnen tot de wal het schip keert oftewel tot er een levensbedreigende schaarste optreedt.’

Posthumus heeft het hier niet alleen over mensen maar ook over planten en dieren. Ze poneert deze stelling overigens alsof het een ijzeren natuurwet betreft. En ik ben geneigd haar te geloven.

Anderzijds: alles gaat over in iets anders.

Ik bedoel, ik moet niet zo gewichtig doen, mezelf niet zo serieus nemen. Want dat heeft hoofdzakelijk saaie blogberichten als resultaat.

Hahaha!

‘Wie schrijft maakt zich steevast ergens schuldig aan,’ schrijft Ester Naomi Perquin in haar column in De Groene Amsterdammer, ‘altijd maar toekijken, overdrijven.’

Wat een kijk op het schrijverschap is. Schrijven is óók handelen. Hoe je je daarbij verhoudt tot het grotere geheel, dáár draait het wat mij betreft om.

Als het ingewikkeld is om een bevredigend verhaal rond je eigen ik te weven, doe het dan niet. Ga wat lummelen.

Boksum, 2019 © Ton van ’t Hof