Is een literaire beweging zonder eigenschappen wel een literaire beweging? Die vraag houdt me nu al enige dagen bezig. Voor me ligt het boek From Our Hearts to Yours: New Narrative as Contemporary Practice (2017), dat 24 essays bevat van verschillende auteurs en een inleiding van de redacteuren Rob Halpern en Robin Tremblay-McGaw. De inleiding vangt als volgt aan: ‘Wat is “New Narrative”? Ons boek tracht deze literaire beweging te benaderen zowel als een verzameling verwante werken als een rits culturele praktijken en aanhoudende vragen over schrijven en risico, ethiek en politiek, het zelf en relaas.’

Tot een lijstje ‘verwante werken’ geraken Halpern en Tremblay-McGaw in hun inleiding nog wel, maar naar de ‘rits culturele praktijken en aanhoudende vragen’ is het zoeken geblazen. Ook het historisch overzicht levert niet meer op dan enkele algemeenheden: New Narrative, dat in 1981 als begrip werd gemunt, omarmt volgens Halpern en Tremblay-McGaw in haar beginjaren constructie én expressie, getruuktheid én persoonlijkheid, hoge én lage cultuur. Maar wie alles omarmt, omarmt niets.

Tot mijn verrassing kom ik online slechts een beperkt aantal zoekresultaten met betrekking tot New Narrative als literaire beweging tegen. Van de teksten die ik doorneem word ik eveneens niet veel wijzer, of het moet het pleidooi zijn van Bruce Boone—een van de veronderstelde grondleggers—voor het nemen van sociale verantwoordelijkheid in je schrijverij. Hoewel ik dit een interessant onderwerp vind, wordt het door Boone noch iemand anders aangemerkt als een kenmerkende eigenschap van New Narrative.

En het wordt nog gekker. Als ik in The Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics, laatste editie uit 2012 (ik bezit de elektronische uitgave), zoek naar ‘New Narrative’ of een van de veronderstelde grondleggers—Steve Abbott, Bruce Boone, Robert Glück—krijg ik 0 (nul) hits. Wat is hier aan de hand? Is New Narrative een grap? Een hoax? Ik geloof het niet. Wat zich in dit gewoel aan me opdringt is een verlangen om ergens bij te willen horen, hier zou de wens tot de vorming van een community wel eens groter kunnen zijn dan de werkelijkheid toestaat.

Als Halpern en Tremblay-McGaw tegen het einde van hun betoog opmerken dat schrijvers ook vandaag de dag worstelen met vragen en tegenstrijdigheden rondom ‘eensgezindheid en geschil, privilege en onderdrukking, solidariteit en marginalisering’, dan denk ik ja, dat klopt, voor schrijvers van diverse pluimage, behorende tot literaire beweging a of b en dan weer c. Wat From Our Hearts to Yours overigens niet minder interessant maakt, wel anders.