Bemoedigende berichten vanochtend. Krasse baas Remco Campert (1929) in de Leeuwarder Courant:

‘Wat me wel opvalt: een mens past zich altijd aan. Ik heb tegen deze periode, de ouderdom, behoorlijk opgezien. Nu het zover is, valt het me mee. Er zijn gebreken, maar die hinderen me niet in die mate dat ik niet meer kan genieten. […] Ik ben in elk geval heel gelukkig. Ik kan nog elke dag schrijven. Zolang dat zo is, hoor je mij niet klagen.’

Ouderdom is vol van vreugde, zei Seneca al, als je weet hoe hem te gebruiken.