Haruki Murakami krijgt, net als ik, pas goed vat op de dingen—ik lees momenteel zijn boek Waarover ik praat als ik over hardlopen praat—als hij ze opschrijft.

Heb me voor het eerst tijdens een meditatiesessie geconcentreerd op een koan—‘Als niets volstaat, wat doe je dan?’ Wat me goed beviel. Ik slaagde erin om mijn aandacht langdurig te richten op het zenraadsel. Antwoorden die spontaan bij me opkwamen: balken als een ezel & het schrobben van de vloer.

Een voettocht langs de Don, van bron tot uitmonding in de Zee van Azor!

Kwam in een gedicht van Philip Whalen, dat hij in de jaren 60 schreef, de woorden ‘PRINCESS BEATRIX’ tegen, als naam van een tulp.

Merkte toen pas de binnenvallende zonnestralen op die, qua weer, een aangename dag beloofden. We zijn gaan fietsen en namen onze eigen mondkost mee! Kookte, voor de sandwiches, vier eieren.

Hempensermeerpolder: drie piepjonge kluten!

Terzijde. Hoewel ik ooit, lang geleden, aan een roman begonnen ben—getiteld Bolhoed—heb ik het vak van romanschrijver nooit geambieerd. Raakte daarentegen direct verslaafd aan bloggen. Ik ben geen marathonloper maar een middellangeafstandswandelaar.

Suwâld, 2019 © Ton van ’t Hof