10.38 u. Stond heel vroeg op, tekende een koe in de ochtendzon en schreef een gedicht naar aanleiding van een oude foto:

TEGENLICHT

Dat ben ik, dat gezicht daar,
blonde lokken onder blauwe veldmuts, blik
op de toekomst gericht, feest
van open eindes
die nu, als lucht, dichtgetrokken zijn.
Maar toen bescheen de zon nog de toppen,
was je sterk, zoals van je verwacht werd,
zat er nog rek in de longen
en las je om het even welk boek.
Toch neemt niet alles met de loop der jaren
een andere aard of gedaante aan.
Melancholisch getinte tirannie & zoet fruit
in donkere tuinen
blijven verspreid als fijn stof.

17.01 u. Speelde met de gedachte om alle Ashbery tweets te bundelen tot een conceptueel geheel, dacht na over de vormgeving en kwam tot een conclusie. Downloadde Nachoem M. Wijnbergs Divan van Ghalib (2009) uit de online bibliotheek. Draaide de nieuwe Nederlandstalige plaat van Anouk en hoorde naast het Haagse accent een zachte kant van haar!

20.26 u. Hoewel ik al weer bijna vijftig jaar weg ben uit Den Haag is ADO nog altijd mijn cluppie. Gelukkig is er Fox Sports: 1-1 tegen lucky NAC.

4D28E3BC-2C68-4268-A872-A7497797C3B3
Koe in ochtendzon, 2018 © Ton van ’t Hof

Vanochtend om 5 uur naar beneden gestommeld voor een Zantacje en een paracetamolletje. De witte wijn had gisteren uitstekend gesmaakt, maar de twee afsluitende grappa’s waren aangekomen als mokerslagen.

Ik was rond lunchtijd met de trein in Amsterdam gearriveerd, waar Tim op een vega bowl bij SLA in de Utrechtsestraat trakteerde. Daarna boeken gekocht bij Scheltema: De genialiteit van vogels van Jennifer Ackerman, Hij schreef te weinig boeken van Herman Brusselmans, Bundels van het nieuwe millennium. Nederlandse en Vlaamse poëzie in de 21e eeuw onder redactie van Jeroen Dera & Carl De Strycker en Hoe Hollands wil je het hebben van Bas Heijne. De genadeloze zon joeg ons vervolgens Café de Jaren in, waar we een tafeltje aan het open raam vonden. Tegen vieren schoven Gert de Jager, Nanne Nauta en Mark van der Schaaf ook aan.

Nadat we waren bijgepraat over onze oudemannenkwalen hebben we de literaire wereld binnenstebuiten gekeerd. Ondertussen naar La Storia della Vita aan de Weteringschans verhuisd voor een klassiek Italiaans diner. Gert verklapte dat hij níet aan een roman werkte, nooit aan een roman heeft gewerkt en ook niet van plan is om dat in de toekomst te gaan doen. Ook had geen van ons de laatste bundel van Nachoem M. Wijnberg gelezen. Van de programmering van Perdu begrepen we geen snars meer. Enzovoorts. In jolige stemming om middernacht terug in Leeuwarden.

Vanuit de trein zag ik op de heenweg grote delen van de Oostvaardersplassen diep geel kleuren, oorzaak: bloeiend jacobskruiskruid. Ik voelde me afgebluft.

99175B6B-4C81-4B72-B58A-1E1731060BF5
Oostvaardersplassen, 2018 © Ton van ’t Hof