Ciara uitzitten

Op het platteland zit je zo’n storm uit, let je op je bomen, je vee en je buren, ben je gereed om wie dan ook de helpende hand toe te steken.

08.24 uur. Grijs, een spat regen, krachtige wind, paraplu’s zijn met moeite vast te houden. Vogels vliegen nog, althans grotere. 

10.00 uur. Wind aangetrokken tot hard: lastig ertegenin te lopen of te fietsen. Bomen buigen steeds dieper door. Ik heb behoefte aan relativerende woorden van de doorgroefde boer om de hoek.

11.32 uur. Met een droge knal vloog een stuk hout tegen onze pannen, net naast de dakkapel (met enkel glas).

12.55 uur. Een locker uit elkaar gehaald, naar boven gesjouwd en weer in elkaar gezet. Ik hield één schroef over. Daarna een kop erwtensoep gegeten.

13.45 uur. Even naar buiten geweest: geen pretje. Een kleinere boom van de buren heeft het zwaar te verduren, wordt voortdurend duchtig door elkaar geschud. 

14.47 uur. Wind aangezwollen tot stormachtig: voortbewegen zeer moeilijk. Regen slaat tegen de ramen. 

15.52 uur. Doe mijn oortelefoontjes in, sluit het geweld even buiten en droom weg bij de fantasievolle klanken (instrumentale postrock) van You Can’t Explain Logic (No More Waiting, EP, 2011), een eenmalig project van de uit Florida afkomstige Bryan Laurenson.

16.27 uur. Eerste buienlijn trekt over. Hennie ontwaakt uit een middagdutje, kijkt naar buiten en zegt: ‘Het valt eigenlijk allemaal best wel mee.’ (Maar volgens de weerapp moeten de felste buien nog komen.)

Geen idee & ik dacht van niet

Sloot een draadloze wifi versterker aan, haalde hout bij de Gamma, at met Hennie een raspatatje oorlog met ui, werkte nog een uurtje in de tuin, zette met het oog op de storm enkele stoelen binnen, las de krant en dronk een biertje: Duvel tripel hop; echt een verdomd lekker biertje.

Belgen zijn goed in het maken van verdomd lekkere biertjes.

Luisterde naar de schitterende plaat Fields/hurricanes (instrumentale postrock, 2009) van de Canadese band Man an Ocean, die zich tegenwoordig Slow Fade Sailors noemt en richting ambient is opgeschoven.

Vroeg me naar aanleiding van een krantenartikel af wat een ‘echte Nederlander’ is en of ik me er eentje voelde. Antwoorden: geen idee & ik dacht van niet. Wat ik wel heel mooi aan Nederland vind: haar luchten. (Treintweetje waard.)

Sibrandahûs, 2020 © Ton van ’t Hof