Muziek uitgezocht voor de crematie morgen, en een toespraakje geschreven. Geen doordacht, genuanceerd verhaal, maar gewoon wat gedachtes die in me opkwamen; een ongeveinsd portretje van mijn ouwe heer.

Daarna in de achtertuin gewerkt: de laatste rotzooi van de vorige bewoners in de puinbak gegooid (in totaal zes kuub weggedragen) en de oude regenpijp van pvc vervangen door eentje van zink. De wederopbouw is gestart.

Aan het einde van de middag volledig gaar in bad gedoken met een dichtbundel: Morgan Christie’s Variations on a Lobster’s Tale (2018)—3 sterren.

Keek naar enkele vlogs van Engelsman Arthur Chichester, die onlangs afreisde naar Wit-Rusland en daar de door Tsjernobyl besmette gebieden bezocht. Fascinerend. Ik kocht ook zijn boek over deze trip, The Burning Edge: Travels through Irradiated Belarus (2018), dat hij in eigen beheer uitgaf (Kindle editie voor € 4,05). Deze rauwe uitingsvormen – vlogs, eigen beheeruitgaven – staan al langere tijd in het middelpunt van mijn belangstelling; hun ongepolijste authenticiteit staat me aan.

In een van de vlogs: een taaie 91-jarige Wit-Russin die nog altijd zelfgeteelde aardappels rooit/rooide in gecontamineerd gebied.

Luisterde naar Sing for Absolution van Muse (één van mijn favoriete nummers in Afghanistan)

en toen brak ik.