Je huis verslepen, ga er maar aan staan. In dit geval een houten huisje van 160 jaar oud, van zeeniveau naar heuvelop, ginds boven. In de Duitse docu Chile: The Fantastic Travelling House van Michael Schumacher, uit 2017, doen ze dat, met behulp van vier ossen en een shovel, in twee dagen tijd. Het speelt zich af op het eiland Chiloé, waar onze aardappel vandaan komt. De mooiste soundbite is afkomstig van een Duits-Chileense immigrant: ‘Ze hebben hier helemaal geen industrie nodig om te kunnen bestaan!’

Zie her en der old buddies naar popiejopie rechts opschuiven, terwijl ik linksaf ben geslagen. Maten met wie je je vroeger schouder aan schouder tegenover agressie opstelde. Met wie ik dat nu nóg zou doen. Daar kan zelfs polarisatie geen wig tussen drijven.

Vanuit Twijzel door de Twijzeler- en Rohelstermieden gelopen, open graslanden waar kwelwater aan de oppervlakte komt. Ideaal voor weidevogels. En buizerds, waarvan ik er enkele zag. Dacht ook een grote bonte specht in een boom te ontwaren, maar ben daar niet helemaal zeker van. Het was grijs en windstil. De wereld leek in zichzelf gekeerd. Af en toe hoorde je een hond in de verte blaffen of in V-formatie rondvliegende ganzen gakken. Een goed gevuld zwanenpaar begon te rennen en steeg op toen ik ze op een metertje afstand passeerde; net volgestouwde jumbojets die maar heel langzaam airborne weten te komen. Hun vleugels maakten het geluid van een rondzwierende tuinslang.

In 2010 verbleef de Franse schrijver-avonturier Sylvain Tesson (1972) in zijn eentje zes maanden lang in een hutje aan de rand van het Baikalmeer. In winter- en zomertijd. Hij schreef er een boek over dat ik verslond: Zes maanden in de Siberische wouden. Vervolgens las ik ook al zijn andere boeken. Maar het Baikalmeer verdween nooit lang uit mijn gedachten; wat zou ik daar nog graag eens een kijkje willen nemen. Vandaag ontdekte ik dat Tesson ook een docu over zijn verblijf aldaar heeft gemaakt, die je op YouTube kunt bewonderen. Over krakend ijs en flessen wodka. En stilte. ‘Stilte is het geluid van de tijd die verstrijkt.’

Rohel, 2018 © Ton van ’t Hof