Escapisme is niet helemaal het juiste woord: ‘neiging om zich aan taken, verantwoordelijkheden en/of verplichtingen te onttrekken’. Ik kom het tegen in Sylvain Tessons Berezina: Met Napoleon in de zijspan, waarin de Franse schrijver-reiziger met een Russische zijspan van Moskou naar Parijs scheurt. De escapist, zegt Tesson, verstaat de kunst van het ontwijken. Nu bespeur ik bij mezelf al enige tijd de aandrift om weg te lopen van zaken die me niet bevallen: mensenmenigtes, incrowds, het politieke midden, snelwegen, vleierij, betweterigheid, zelfverrijking, egoïsme, parasitisme etc. Ik voel me niet langer geroepen om deze gruwelen te bestrijden, maar ontvlucht ze. Laf? Wellicht. Maar daar heb ik maling aan.
     Vanochtend stond Mark voor de deur, maat uit Amsterdam. Bijgekletst, hart gelucht, herinneringen opgehaald; vriendschap is van onschatbare waarde. Ik hoop dat hij gauw – ook hij is een Stanzaslachtoffer – een nieuwe uitgever vindt.
     ‘En voorts ben ik van mening dat er een einde moet komen aan de bio-industrie.’