Muziek uitgezocht voor de crematie morgen, en een toespraakje geschreven. Geen doordacht, genuanceerd verhaal, maar gewoon wat gedachtes die in me opkwamen; een ongeveinsd portretje van mijn ouwe heer.

Daarna in de achtertuin gewerkt: de laatste rotzooi van de vorige bewoners in de puinbak gegooid (in totaal zes kuub weggedragen) en de oude regenpijp van pvc vervangen door eentje van zink. De wederopbouw is gestart.

Aan het einde van de middag volledig gaar in bad gedoken met een dichtbundel: Morgan Christie’s Variations on a Lobster’s Tale (2018)—3 sterren.

Keek naar enkele vlogs van Engelsman Arthur Chichester, die onlangs afreisde naar Wit-Rusland en daar de door Tsjernobyl besmette gebieden bezocht. Fascinerend. Ik kocht ook zijn boek over deze trip, The Burning Edge: Travels through Irradiated Belarus (2018), dat hij in eigen beheer uitgaf (Kindle editie voor € 4,05). Deze rauwe uitingsvormen – vlogs, eigen beheeruitgaven – staan al langere tijd in het middelpunt van mijn belangstelling; hun ongepolijste authenticiteit staat me aan.

In een van de vlogs: een taaie 91-jarige Wit-Russin die nog altijd zelfgeteelde aardappels rooit/rooide in gecontamineerd gebied.

Luisterde naar Sing for Absolution van Muse (één van mijn favoriete nummers in Afghanistan)

en toen brak ik.

Hologig is het juiste woord, en graatmager: zo lag pa vanochtend in zijn bed. Hij was blij me te zien, maar trok zich al snel weer terug onder de dekens; de man wil alleen nog maar rust. Daarna met ma naar een tuincentrum—‘Oh leuk!’—en een bak vol geur & kleur gekocht voor de lege bloempotten op haar balkon. Ze begrijpt heel goed dat pa binnenkort gaat hemelen, maar haar dementie voorkomt, tot nu toe, enige vorm van droefgeestigheid.

‘t Leven gaat zijn eigen weg.

Vanmiddag in de achtertuin gebuffeld, waar de vorige bewoners van ons huis onder de vlonder circa vier kuub puin hebben achtergelaten.

Wat een show moet dat zijn geweest.

Pa gevallen vannacht, was op weg naar de toilet waarschijnlijk. Ambulance erbij, maar hij bleek niets te hebben gebroken. Het ambulancepersoneel heeft hem terug in bed gelegd.

Ben zelf nog behoorlijk brak vandaag, maar de weg omhoog is ingezet.

Vanmiddag heeft OMRIN een puinbak voor ons huis geplaatst, in verband met de verbouwing van onze tuin, waar ik morgen aan wil beginnen.

Las Timmy Reeds Poem, A Chapbook (2018) en moest regelmatig fijntjes lachen:

A period is just a tiny burnt pancake
Stuck to a white wall at the end of something someone
Once called a “complete thought”

(period = punt = leesteken)

Zoek in mijn geheugen naar een moment waarop ik zag dat die ouwe van me vertederd was.

Gevloerd door buikgriep. Ga voorlopig als vaatdoek door het leven.

Denk geregeld aan mijn vader die geknakt in bed ligt en niet lang meer te gaan heeft.

Ten tijde van de Tweede Wereldoorlog woonde pa als jongetje—hij is van 1933—vlakbij het vliegveld Welschap bij Eindhoven. Nederlandse, Duitse en geallieerde jagers en bommenwerpers; hij heeft ze allemaal zien opstijgen en landen. En ze lieten hem nooit meer los. Mijn ouwe heeft later voor KLM en luchtmacht gewerkt, en vrijwel alle vliegtuigtypen die ooit in dienst van de luchtmacht hebben gevlogen, op het schildersdoek vereeuwigd.

Hieronder een vroege tekening van mijn vader van een English Electric Canberra, een bommenwerper met straalaandrijving die in 1949 door de RAF in gebruik werd genomen.

English Electric Canberra, 1952 © Lambert van ’t Hof

Tien jaar nadat enkele heren op het idee waren gekomen, was het vandaag dan eindelijk zover: het teken- & schilderoeuvre van mijn vader als luchtvaartschilder ondergebracht in een stoeptegel van een boek: Luchtschappen, Lam van ‘t Hof, Uitgeverij Geromy, 384 pagina’s, 9789082858136. Binnenkort in de boekhandel verkrijgbaar.

Omdat ik me de komende tijd wil concentreren op enkele schilderopdrachten en langere teksten, neem ik met betrekking tot dit blog voorlopig wat gas terug.

Vandaag zijn mijn vader en onze zoon jarig. Ik weet nog goed dat ik mijn ouweheer 32 jaar geleden tegen zeven uur ‘s avonds belde en eerst het slechte nieuws vertelde:

‘We komen niet, pa.’

‘Wat! Waarom niet?’ antwoordde hij teleurgesteld.

‘Omdat je opa bent geworden.’

Waarna ik een fles champagne ontkurkte.

Terwijl ik dit opschrijf speelt het Palestijnse Le Trio Joubran nummers van zijn laatste cd, The Long March; instrumentale wereldmuziek. Ik vraag me af wat de drie heren me vertellen willen. De titel van de plaat verwijst naar de lange voetreis die het Chinese Rode Leger in 1934/35 ondernam en vestigt daarmee ook de aandacht op de standvastigheid van het verzet van Palestijnen. Het melancholisch temperament voert in de meeste nummers onmiskenbaar de boventoon. Hier wordt politiek bedreven. En tegelijkertijd geprobeerd om bruggen te slaan.

Zag tijdens de ochtendwandeling een man met houten klompen aan, die waren beschilderd met fleurige bloemen. En ook nog een man of vrouw met een hoofd als een voetbal (zie foto).

Of ik nog goede voornemens heb voor 2019? Nee, hoor. Ik pas me wel aan de hele santenkraam aan.

Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof