Hot Body Contest

hot-body-contest1

hot-body-contest2

Je kunt onmogelijk niks zeggen over de vormgeving van Kristine Snodgrass & Scott Sweeney’s chapbook Hot Body Contest (Grey Book Press, 2012): er zit duct tape op de rug van de bundel, als verwijzing naar de soort tape die in 2008 bij het stoffelijk overschot van de bijna drie jaar oude Caylee Marie Anthony werd gevonden. Op de achterkant staat een afbeelding van de moeder van het meisje, Casey Anthony, die werd verdacht van moord op haar dochter, ontkende en bij gebrek aan bewijs werd vrijgesproken. Haar mond is afgeplakt, een zinspeling zowel op wat er mogelijk met haar dochtertje is gebeurd als op haar ontkenning van de moord. Het hartje is ook een verwijzing naar de kleefstof in de vorm van een hart, die tijdens een test met ultraviolet licht op de op het meisje aangetroffen duct tape werd waargenomen.

De doodsoorzaak kon niet worden vastgesteld. Bewijzen tegen de verdachte werden weerlegd of ontkracht en een aantal duistere omstandigheden bleef onopgehelderd. De zaak werd breed uitgemeten in de pers en de publieke verontwaardiging over de vrijspraak in 2011 was groot.

Over deze trieste aangelegenheid hebben Snodgrass en Sweeney dertien gedichten geschreven. Zes ervan ontspruiten steeds aan een getuigenis, vier zijn getiteld ‘Bewijsstuk A’, B et cetera, in twee worden ideaalbeelden aan de kaak gesteld en in het afsluitende vers oordeelt de jury:

WIJ DE JURY

          hebben lak aan de moraal van moerassen,

wortels

                    die tussen botrestanten door          groeien,

                                                                      pompeuze opstrijkbare

                              letters, en hartvormige

                              stickers door dieren          rondgestrooid.

Getekend, Juryvoorzitter.

Snodgrass en Sweeney vragen zich niet af óf Casey Anthony de moord heeft begaan, maar wat haar gedreven zou kunnen hebben. De bundel begint met het volgende citaat:

‘Structurele, sociale en culturele omstandigheden van moderne samenlevingen zijn belastend voor alle vrouwen en leiden tot negatieve gemoedsstemmingen. Vrouwen hebben eerder de neiging om deze negatieve stemmingen om te zetten in schuldgevoelens en pijn dan in woede om het een of ander. Dit resulteert in een situatie analoog aan een overgecontroleerde persoonlijkheid en in een laag percentage afwijkend gedrag met af en toe een uitschieter van extreme gewelddadigheid. Langdurige mishandeling en pre- en postnatale depressies hebben dat vaker tot gevolg, maar de theorie beperkt zich niet tot het tegen deze achtergrond verklaren van moord door vrouwen.’ – Robin S. Ogle, Daniel Maier-Katkin en Thomas J. Bernard, ‘A Theory of Homicidal Behavior Among Women’, Criminology, #2, 1995

Hierna zoomen de gedichten in op het concrete en wordt er niet geabstraheerd. Feiten worden aangevuld met mogelijke reconstructies. Stemmen praten door en langs elkaar heen, speculeren, veroordelen ongenuanceerd: Casey Anthony wordt ongenadig aangepakt. Haar bezoek bijvoorbeeld (wat daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, gefilmd is) aan een videotheek enkele dagen nadat haar dochtertje voor het laatst in leven is gezien, wordt (uit de lucht gegrepen) in verband gebracht met een voorliefde voor snuff films:

Once-again childless, combing the Blockbuster shelves for snuff films
     to make-out to.

Maar op de achtergrond klinkt telkens het openingscitaat mee, dat in het licht van de meedogenloze uitlatingen op een verontschuldiging begint te lijken en waardoor de focus uiteindelijk ook komt te liggen op de vraag hoe wij kunnen beoordelen of een handeling als goed of fout kan worden bestempeld. Hot Body Contest zet bovenal de publieke hetze rondom deze zaak aan de kaak.

mooie zandkastelen          met zeewierstrepen, onzekerheid

(Dit bericht verscheen eerder, op 28-08-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)