Werd met een knallende koppijn wakker, wat me niet vaak overkomt. Nee, niet van de drank, maar mogelijk van alle drukte gisteren. Ik ga vandaag niet al te veel doen. Eindje wandelen, boeken lezen. Ik downloadde Eiland berg gletsjer van Anne Vegter en vermaak me al enkele dagen met Wiel Kusters’ Mijn versnipperd bestaan. Het leven van Kees Fens 1929-2008. Maar nu eerst een paracetamolletje.

Zag Discovering Père-Lachaise Cemetery (2018) over de grootste begraafplaats van Parijs (44 ha), die in de docu als ‘een oase van biodiversiteit’ wordt aangeduid. Sinds de plantsoendienst aldaar geen pesticiden meer gebruikt zijn planten, insecten, vogels en kleinere dieren er zienderogen soortenrijker geworden. En nergens in Parijs is de boomdichtheid groter. De geraadpleegde kerkhoffilosoof noemt Père-Lachaise een ‘gevecht tegen de vergetelheid’ & een ‘manifestatie van het leven zelf’. Kleurrijke reportage, zonder al te veel geleuter over Jim Morrison.

Een koe gekocht, bij Malle Pietje, in Sint Annaparochie, voor € 5.

Niet meer dan een biechteling ben ik of hoogstens chroniqueur van mijn eigen leven!

Ik schrijf primair om met mijn eigen leven in het reine te komen. Het is mijn ervaring dat mijn leven zijn krachten en zwakheden pas toont als ik er rekenschap van afleg. Erover schrijven is het opnieuw en grondiger beleven.

A9CD7A91-D400-43C6-AF62-8F6FE581BB50