07012017

‘Als ik niet zou zijn geboren, zou daar geen haan naar hebben gekraaid,’ las ik bij Simone de Beauvoir, knikte en dacht: we zijn allemaal inwisselbaar. Wist niet of ik dit nou een geruststellende gedachte moest vinden of niet. Het was nog vroeg, buiten lag een laagje sneeuw.

Luisterde wat later naar verschillende uitvoeringen van Karl Jenkins’ ‘Benedictus’ en moest een traan wegpinken bij het arrangement van het celloduo Stjepan Hauser en Luka Šulić, wauw:

Ik ontdek nog steeds nieuwe dingen.

Vandaag gecatalogiseerd: The Experiment in Morbidity van de Amerikaanse dichter Nick Admussen. Het 28 pagina’s dikke chapbook is uitgegeven door het kleine Grey Book Press, waar ik af en toe een bestelling plaats.

Het gaat er in Admussens gedichten niet erg vrolijk aan toe, weet ik me te herinneren. Nu ik opnieuw door het boekje blader, vallen me de zwartgallige titels weer op: ‘When Down, Go Out’, ‘Notes From the Dead’ en het hieronder afgebeelde ‘Socially Aversive Thoughts Organized by the Major Causes of Population Loss in Russia’. Dit laatste gedicht is inderdaad een oefening in ziekelijkheid. Neem deze gedachte:

(mijn vriendin die veroudert
als een stad met een eroderende kust,
toeristisch wrak op het verlaten strandje)

In welke gemoedstoestand was Admussen toen hij zich dit voor de geest haalde? Of deze strofe schreef: ‘Later liet het leven zich zo zien: schaduw / op een oneindige opvlammende vlakte.’ Zwaarmoedige en soms zelfs lugubere poëzie. Ik hoop niet dat hier sprake is van een levenshouding.

8269af0d-d222-449e-978f-8dc518d3f291