In een e-mail waarin twee boeken van de Amerikaanse dichter Joshua Beckman (1971) werden aangeprezen, kwam ik onderstaande afbeelding van een gedicht tegen. Van Beckman – het stond er niet bij – neem ik aan.

Over de rustgevende werking van natuur. Die in het gedicht wordt geschoord door langgerekte, vertragende ou’s en o’s. En door de hoofdletters in en onderstreping van de afsluitende regel: bij zoveel water vallen we in het niet.

Details tellen in poëzie.

(latticed = getralied)

12A4DD20-64BB-4B3B-A86D-1F052B3B9BAF