Hoe eenzaam kun je zijn?

Hoe eenzaam kun je zijn? Alleen te midden van mensen, verloren in de stad. Niemand om je aan te hechten. Wat me bij zal blijven uit Supplication: Selected Poems of John Wieners (Wave Books, 2015) is de snijdende pijn van een solitair hart. In onderstaand gedicht van Wieners verwijst de titel naar een brug in Boston. Het woord ‘cruising’, dat ik vertaalde met ‘doorkruisen’, kan in het Engels ook betekenen dat je ‘op de versiertoer’ bent.

BERKELEY ST BRIDGE

Versteend het bos
waarin we wandelen.

Bevroren het land.

Deze verlaten straten doorkruisen
levert je niets op.

Zul je ooit worden verlost, John?
Ik betwijfel het.

Deze wereld heeft niets voor me.

(Dit bericht verscheen eerder, op 12-12-2015, op tonvanthof.tumblr.com.)

Ik laat me geen dag meer afpakken

ton

Je bent relaxed, zegt Hennie, sinds je hét weet ben je opvallend relaxed. Ik antwoord dat het nog moet bezinken, en dat ik inderdaad niet verdrietig ben.
‘Ik wel,’ zegt ze.
‘Ik laat me geen dag meer afpakken,’ zeg ik, ‘geen dag meer verpesten door wat dan ook, zeker mijn eigen humeur niet.’

Aan het einde van de ochtend naar Siem van der Gragt gefietst, de ecologische slager aan de Elandsgracht, en twee schouderkarbonades gehaald. Met een omweg, het is best mooi weer, via de Schinkelbuurt weer terug. En overal is er bedrijvigheid, zijn er mensen op straat; de couleur locale van een wereldstad. Ik ben in korte tijd veel van Amsterdam gaan houden.

De schouderkarbonades worden – vrij naar een gerecht van Jamie Oliver – in een marinade van verse laurierblaadjes, paprikapoeder, olijfolie en zout gelegd, daarna in de oven gezet met uien, knoflook, een zoete aardappel, wat sambal, scheutje rode wijnazijn, gepasseerde tomaten, takjes rozemarijn en Chinese kool (vlak voor het opdienen toegevoegd), en gegeten met een salade van komkommer en radijs. De hele middag machtige geuren in de keuken.

Dan lees ik online in de Boston Review een recensie waarin de recensent zich afvraagt: ‘But where can we find a poet in the spirit of Wieners, a poet who goes deep into honest self-degradation?’ Een dichter dus die zichzelf in zijn gedichten openhartig neerhaalt. Hm. Omdat het kan? Nee, begrijp ik, om weerstand te bieden aan ‘a culture that is narcissistically addicted to excess under capitalism.’ Hoe langer ik er over nadenk, hoe indrukwekkender ik dit gebaar ga vinden.

(Dit bericht verscheen eerder, op 28-06-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)