Haggis en Schotse whisky

Als ik op Wikipedia lees dat de Amerikaanse quaker en dichter John Greenleaf Whittier (1807-1892) zich sterk heeft laten beïnvloeden door de Schotse vroegromantische dichter Robert Burns (1759-1796) ontwaken herinneringen aan het Burns supper dat ik op 25 januari 2009 in Kandahar, Afghanistan mocht genieten.

Om even de gedachten te verzetten, in een gewelddadige omgeving.

De haggis en Schotse whisky waren noodgedwongen vervangen door minder schadelijke ingrediënten, maar verder werd het protocol strikt in acht genomen. Ik droeg een flarfgedicht voor over het leven in het kampement, weet ik nog. En dat we gelachen hebben. Ik vraag me af of dat gedicht nog ergens tussen mijn paperassen zit.

Terug naar Whittier, van wie ik enkele dichtregels tegenkwam in The Grand Piano deel 9, die me troffen. Omdat de VS ook in onderstaande zin invloed op mijn leven hebben uitgeoefend:

Tegen de aprilwind in vlogen de vogels
Noordwaarts, zingend in het hemelsblauw;
‘Het land dat we achterlaten,’ zongen ze,
‘Heeft zwaarden als maïsblad, bloed als dauw.’

(Dit bericht verscheen eerder, op 03-08-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)