08.51 u. Keek in bed naar RTL nieuws, stond op, dronk thee, las de digitale Leeuwarder Courant, deed yogaoefeningen, at havermoutpap, dronk koffie, ontlaste me, dronk nóg een kop koffie, las een artikel op De Correspondent, maakte een boodschappenlijstje, leegde mijn derde kop koffie, stond een schilder te woord die onverwachts aanbelde, begon in Megan Boyle’s Liveblog en werd niet goed van de hoeveelheid drugs die in vier bladzijden tijd werd ingenomen.

09.12 u. Trof iets herkenbaars aan: Boyle, pagina 10:

‘Typing is making me equally more attentive and detached about what I’m doing/thinking, like I’m narrating myself from a distance.’

In 2013 hield Boyle enkele maanden lang op tumblr minutieus bij wat ze deed en dacht. De berichten werden gebundeld en onlangs uitgegeven onder de titel Liveblog: A Novel (Tyrant Books, 2018).

Er zijn zeker overeenkomsten met mijn eigen blog, waar ik sinds 2009 (met gebruikmaking van verschillende platforms) regelmatig aan werk.

09.53 u. Ruimde in de achtertuin een drolletje van Mike op en staarde naar donkergrijze wolken die zuidwaarts snelden. Ontwaarde gele druivenbladeren in een ooghoek. Herfst. Mooiste tijd van het jaar. Vroeg me in een split second af of dat ook voor mijn leven zou gaan gelden.

11.07 u. Deed boodschappen, ruimde de vaatwasser uit en twijfelde of ik iets zou schrijven over een brandend gevoel dat ik even later bestreed met een zetpil Sperti. (Aandoening als uitvloeisel van cognitieve dissonantie: ‘innerlijke spanning die het gevolg is van een verschil tussen de werkelijkheid zoals die is en die zoals men wil dat die is’.)

11.55 u. Terwijl ik een Thaise komkommer-mangosalade bereidde, luisterde ik naar de laatste plaat van Joep Beving, Conatus, die grotendeels oude nummers bevat die door anderen in een nieuw jasje zijn gestoken. Ik ben naar Beving gaan luisteren toen hij door critici werd afgekraakt (wat doorgaans, net als bij poëzie, een aanbeveling is).

15.18 u. Met T. een flinke wandeling gemaakt door de Zwagermieden, prachtig vogelweidegebied ten noorden van Zwaagwesteinde. Topweertje, en er was geen kip.

16.17 u. Iemand verzuchtte ‘het leven duurt zo lang’, waarop ik in lachen uitbarstte.

17.40 u. Dronk in het tanende licht een glas rode wijn, dacht nergens aan en voelde toen pas de verhoogde spanning in mijn nekspieren, waarna plots ‘This is my life’ betekenis kreeg, positieve betekenis: ik dacht effies te weten wie ik ben. Hahahaha!

215DB3C9-DB5A-4243-B7FF-6574444EB77C
Zwagermieden, 2018 © Ton van ’t Hof