Gillend water

De Japanse kunstenaar Sadamasa Motonoga (1922-2011) behoorde tot de zogenaamde Gutai groep (zie ook vorig bericht), die in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw actief was en speurde naar het ‘oorspronkelijke karakter’ van het materiaal waarmee men werkte. Of, zoals Jirô Yoshihara (1905-1972) het in het ‘Gutai Manifesto’ omschreef:

‘We shall hope that a fresh spirit will always blow at our Gutai exhibitions and that the discovery of new life will call forth a tremendous scream in the material itself.’

Ik vind dat Motonoga hier met zijn installatie ‘Work (Water)’ wonderwel in geslaagd is.

Iets met je lichaam doen

De Japanse kunstenaar Saburo Murakami (1925-1996) maakte in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw deel uit van de Gutai groep, die zich vooral bezig hield met installatie- en performancekunst. Gutai is een samenstelling van gu en tai, en betekent o.a. ‘iets met je lichaam doen’. Murakami stormde graag door papieren schermen. De oprichter van de groep, Jirô Yoshihara (1905-1972), publiceerde in 1956 het ‘Gutai Manifest’, waarin de drijfveren van de groep uiteen worden gezet:

‘Gutai art does not change the material: it brings it to life. Gutai art does not falsify the material. In Gutai art the human spirit and the material reach out their hands to each other, even though they are otherwise opposed to each other. The material is not absorbed by the spirit. The spirit does not force the material into submission. If one leaves the material as it is, presenting it just as material, then it starts to tell us something and speaks with a mighty voice. Keeping the life of the material alive also means bringing its spirit to life. And lifting up the spirit means leading the material up to the height of the spirit.’