De tijd wacht op niemand

Ouder worden we allemaal (2)

Ongeduld
Met mijn vader naar het ziekenhuis geweest, voor een routinecontrole van zijn hart. Hij is drieëntachtig. Had vorig jaar een hartaanval, een openhartoperatie en een beroerte. Van deze klappen heeft hij zich redelijk goed hersteld. Maar waar je een zekere relativering en dankbaarheid zou verwachten, is vooral zijn ongeduld toegenomen. En daar had hij al geen gebrek aan.

Diamanten
‘Hours are like diamonds, don’t let them waste / Time waits for no one’ – The Rolling Stones

Afgedankt
‘In 2001 besloot ook de Nieuwe Revu de samenwerking na vijftien jaar met [Boudewijn Büch] te beëindigen. […] [Hoofdredacteur Jildou van der Bijl] benadrukte dat Boudewijns columns “ontzettend gewaardeerd” werden, maar omdat hij vanwege zijn televisiereizen weken vooruit werkte, kon hij niet inspelen op de actualiteit en dat paste niet bij de koers die zij voor ogen had. Dat argument rammelde een beetje, aangezien in februari 2001, toen zij zijn ontslag bekendmaakte, het al duidelijk was dat De wereld van Boudewijn Büch het laatste seizoen was ingegaan. Vermoedelijk was een ander argument dan ook zwaarwegender: Boudewijn was te oud. Haar columnistenschare overziend, had Van der Bijl geconcludeerd dat het tijd werd voor vers bloed en dus werd de tweeënvijftigjarige Büch vervangen door de dertigjarige presentator en journalist Beau van Erven Dorens.’ – Eva Rovers in Boud: Het verzameld leven van Boudewijn Büch (1948-2002)

Levenslessen van honderdjarigen