Mijn hart de enige os die je bekoort

Heartpoems, Jess Rowan

Ik meen ooit een tussenlanding in Maine te hebben gemaakt, in augustus, en herinner me gek genoeg dat er hier en daar nog sneeuwhopen op het vliegveld lagen. Maar dat moet toch een vergissing zijn. Alhoewel het kouderecord op -46 °C staat, liggen de temperaturen er ’s zomers ruim boven de 20 graden. Jess Rowan ‘woont & schrijft momenteel in de vorstscheuren van Maine.’

Haar nieuwe chapbook, Heartpoems (Horse Less Press, 2013), bevat twaalf verzen: over en uit het hart: hart- en hartsgedichten. Lyriek en toch weer niet. Aarden. Daar gaat deze bundel ook over: gedijen, groeien: ‘in het oosten / hersteld […] stelend / een klompje aarde’. In het volgende gedicht gaat iemand gebukt onder het eigen lichaam, dat vehikel wordt genoemd:

EEN HART ALS OSSEN

het trekt
onze vehikels
terug in de
drek
mijn hart
de enige os
die je bekoort
het diepst
van mijn hart
ploeterend in de
drabbige aarde

Rowan schrijft karige gedichten, bomen zonder blad; wat overblijft zijn geraamtes: geen gewuif in de wind maar het plan, de hoofdtrekken, ’t schema, zonder hoofdletters of punctuatie, waardoor de teksten niet altijd even gemakkelijk naar een betekenis zijn in te delen en regelmatig meerduidig blijven, tweesnijdend: ‘heart using other hearts / to get ahead’.

Heartpoems kent sterke stemmingswisselingen en een ambivalent gevoel van eigenwaarde. Alleen al bij de titel van het laatste gedicht, ‘Leaky Heart Does the Dishes’, krimpt mijn hart van medelijden. Jess Rowan heeft een aangrijpende reeks gedichten geschreven, waarvan de allerlaatste regels wijzen op een barometer die vooruit gaat:

taking the 4pm
sundown
as a challenge
to fucking
wake
up

(Dit bericht verscheen eerder, op 20-07-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)