Om mijn belangstelling voor de wereld niet verloren te laten gaan, zoek ik telkens weer naar andere wijzen van kijken.

Met ‘maar wat aan rotzooien’ verander je de wereld niet. Of jezelf.

‘Het kapitalisme is niet een “kamp”, zoals men tegenwoordig pleegt te zeggen, het is die ondoorzichtigheid die zich sluipenderwijs nestelt tussen de mensen en dat wat zij doen, tussen de ene en de andere mens, en tussen de mens en dat wat hij denkt.’—Jean-François Lyotard

Tijdens het fietsen zagen we een kudde koeien in het gras liggen, madammen mét kroost, wat voor productiekoeien hoogst ongebruikelijk is. Productiekoe en productiekalf worden gewoonlijk direct van elkaar gescheiden. ‘Na een paar uur zijn moeder en kind aan elkaar gehecht,’ hoorde ik ooit een boer zeggen, ‘en als je ze daarna uit elkaar haalt is het geloei van koe en kalf niet om aan te horen.’ Het ging hem om de melk, het vlees én een ongestoorde nachtrust.

Maar in dit weiland dus mooie bruin-witte madammen mét hun kleine grut. Een verdomd vrolijk gezicht. Maar, zo vroeg ik me af, waar keken we nu eigenlijk naar? Een experiment? Vrije koeien? Het bezit van iemand met een hart van goud?

Dronryp, 2019 © Ton van ’t Hof

‘Eerlijk leven met jezelf,’ zei de filosoof op tv. Mooi gezegd, vond ik, al had ik slechts een vaag idee van wat hij bedoelde. De filosoof legde zijn uitspraak niet uit.

Kennelijk kan ik vage bedoelingen mooi vinden. Daar moet ik voor oppassen.

Ik probeer dit journaal in zodanige afzondering bij te houden dat niemand zich eraan stoort!

Toen het ineens betrok keek ik op Buienradar en zag dat de enige wolk van betekenis in het Nederlandse luchtruim boven Leeuwarden hing.

Gisteravond overigens een dijk van een feestie gebouwd, ter ere van een gebeurtenis die ik al weer verdrongen heb. Onze goede buur Jolanda bakte in haar foodtruck de lekkerste pizza’s in een echt houtoventje. Verdomd sfeervol. Ik was trouwens zo lam als een konijn.

Die wolk is de hele middag blijven hangen!

Als ik Lyotard goed begrijp zal ook in dit journaal de dood de komende jaren aan scherpte winnen. Waar ik me niet tegen verzetten zal. What else?

‘De jonkies zijn behoorlijk bomen aan het vellen.’—Maarten Ducrot