Werd vanochtend wakker met een ijzeren staaf in mijn nek. Stress. Hoge ademhaling ook. Voelde me onrustig, gejaagd. Het veelkoppige drugsmonster dat onze zoon kwelt draagt hier misschien schuld. Onze mogelijkheden om te helpen zijn beperkt. Wat een frustrerende zaak is.

‘Meer dan anderen vragen verslaafden naar het wezenlijke van het bestaan, naar het ware leven.’ – Wilhelm Schmid in Handboek voor de levenskunst

Op de vraag op welke wijze burgers kunnen bijdragen aan klimaatbestendiging antwoordt Jan Rotmans, hoogleraar duurzaamheid en transitie, het volgende (in de LC van vandaag):

‘Heb je een geschikt dak? Koop zonnepanelen. Ze hebben een rendement van 7 procent, veel hoger dan wanneer je geld op de bank zet. Isoleer je huis. Eet minder vlees. Probeer in Europa minder vaak te vliegen. Kijk of je hybride of elektrisch kunt rijden. En maak je iets minder afhankelijk van bezit. Spullen zorgen ook voor een forse CO2-uitstoot. Iedereen heeft een boormachine, terwijl je die in je leven zo’n 25 minuten gebruikt. Echt waar, 80 procent van wat je bezit, heb je nauwelijks nodig.’

Minder spullen, minder zorgen! Die formule kende ik al. Maar aan ontspullen ter verkleining van je CO2-footprint had ik nog niet eerder gedacht. Zou dat zoden aan de dijk zetten? Wel, neem ik aan, als goederen niet duurzaam worden geproduceerd of milieu-intensief zijn in gebruik. Bovendien: hoe meer je bezit, hoe groter het huis dat je nodig hebt. En het verduurzamen van grotere huizen kost weer meer moeite en meer geld etc.

Soms droom ik ervan: www.tinyhousenederland.nl.

Verbazingwekkend: de druiventrossen kleuren al blauw! Dat is veel vroeger (drie, vier weken?) dan vorig jaar.

97C1EDAE-33A7-4DA2-9E7E-6509A549BF12