08.27 u. Telkens als ik het espressoapparaat aanzet vliegt de hoofdschakelaar eruit. Nu geen tijd om me er in te verdiepen.

17.13 u. Weer thuis na een dagje Almere. De oranjekoek en bonbons die we hadden meegenomen werden met smaak genuttigd. Mijn vader vertelde honderduit zonder de dot botercrème op zijn bovenlip op te merken. Daarna kwam de fles witte wijn op tafel en trakteerde mijn moeder zichzelf op een glaasje Baileys. Het was net 11.15 u. geweest. Omdat ik nog moest rijden dronk ik, echt waar, Spa rood. Mijn vader vroeg of ik bij bol.com een paar boeken van Ilja Gort voor hem wilde bestellen: ‘Die man maakt niet alleen lekkere wijn maar is ook nog een verdomd goeie schrijver!’

Trok rond lunchtijd de koelkast open: ‘Ma, de ontbijtspek is een maand over de datum.’ ‘Oh ja? Daar let ik nooit op.’ ‘Die kun je niet meer eten hoor.’ ‘Wat jammer nou,’ zei ze, ‘ik had net zo’n zin in gebakken eieren met spek!’ Gelukkig waren er nog olijven en een heerlijk stuk overjarige kaas.

Op de terugweg een wandelingetje gemaakt door Ossenzijl en bij de brug, op het terras van De Drie Musketiers, een bitterballetje gepakt. Ons voedsel trad nadrukkelijk op de voorgrond vandaag.

71E7E715-5C11-4498-A62C-26545FCCBD4D
Ossenzijl, 2018 © Ton van ’t Hof

Neerslachtigheid. Ik heb er al enkele maanden in meerdere of mindere mate last van. En dat is, zeker als het heftiger is, ronduit kut. Nee, geen idee van het hoe of waarom. Het is er. Wellicht een afkickverschijnsel van het werkzame leven. Ik vertrouw er vooralsnog maar op dat het vanzelf weer zal overgaan.

Gisteren hebben Hennie en ik het idee opgevat om volgend voorjaar naar het puntje van de laars van Italië te karren, op de bonnefooi, tentje mee. Naar aanleiding van een aflevering van Gort over de grens, waarin hij Calabrië bezoekt. Wat een ongehoord mooie streek!

Grofvuil aan de weg gezet, dat al om 07.51 uur werd opgehaald! Wat er zoal tussen zat? Een rol prikkeldraad, nog van de vorige bewoners van ons huis, sloophout, een gevelsteen en een lekke verzinkte gieter. Jawel, ik durf mijn afval onder ogen te komen, het op te nemen in mijn verhaal. Noem het de glans waarin de belofte van openhartigheid schuilt. Waarmee ik dan weer lezers hoop trekken.

Druiventros: 85 mm lang. In vergelijking met de meting van gisteren minder hard gegroeid: 3 mm slechts, in overeenkomstige weersomstandigheden.

Eindje wezen fietsen. Onderweg een fuut met twee jongen gezien, in water plonzende boerenzwaluwen en een rietzanger die van pluim naar pluim hopte. Ten zuiden van Wirdum stuitten we op de openbare weg op een paartje nerveuze scholeksters. Ze vlogen pas op het allerlaatste moment weg. In de naastgelegen sloot ontdekten we drie donzige kids, van wie er eentje doodstil op het blad van een waterlelie zat. Ongetwijfeld in opdracht van zijn of haar luidkeels schreeuwende ouders. 

Avondeten: pannenkoeken van boekweitmeel, gevouwen en gevuld met wilde spinazie, courgette, basilicum en geitenkaas.

F44D7D52-4D41-4CF1-B600-D21EF7A1CC4F
Jonge scholekster, Wirdum, 2018 © Ton van ’t Hof