Klare lijn

klare-lijn

Bij Louis Zukofsky’s ‘clarity of image and word-tone’ (in Sincerity and Objectification, Poetry, 1931) schiet mij altijd Hergé’s ‘klare lijn’ te binnen, de tekenstijl waarin hij Kuifje neerzette: gericht op essentie, geen overbodige maar accurate details, wat onder andere leidde tot het weergeven van contouren en spaarzaam gebruik van arceringen en kleurschakeringen. ‘Klaarheid’ was voor Zukofsky een uitvloeisel van ‘sincerity’ – oprechtheid – dat hij in een poëtische context definieerde als ‘thinking with the things as they exist’. In deze opvatting is geen plaats voor symboliek of allegorie bijvoorbeeld.

Voor George Oppen, die in poëticaal opzicht schatplichtig is aan Zukofsky, betekende dit concept van oprechtheid bovendien dat hij alleen maar vanuit de eigen ervaring kon schrijven. Op 1hundred1 volg ik Oppens poëtica, maar houd daarbij wel graag de mogelijkheid van een vallende ster met reuzenpaddenstoelen open.

(Dit bericht verscheen eerder, op 26-05-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)