In 1985 liep ik van Plymouth naar Newquay, 250 km verderop. Mijn eerste nacht bracht ik op een camping door, die op een paar honderd meter lag van ons huidig onderkomen, Shamrock Cabin. Het grasveld waarop ik destijds mijn tentje opzette staat nu vol met houten vakantiehuisjes. Ruim dertig jaar geleden was Treninnow Cliff, waarop Shamrock Cabin ligt, een woest tehuis voor vogels, thans branden er ‘s nachts tig lampjes en kun je binnen een straal van een kilometer vier horecagelegenheden bezoeken.

Ook deze stek is inmiddels door de mens overwoekerd.

Maar het uitzicht over zee is gebleven. En buiten het toeristenseizoen kan men hier nog redelijk kalmpjes leven.

‘The limits of who we are, and the limits of what our world is.’ —Gary Snyder

Ritme, het leven op Treninnow Cliff heeft een ánder ritme dan dat van de stad waarin Hennie & ik wonen. De zee bespeelt hier onophoudelijk de drums, en vogels weten telkens weer op het juiste ogenblik in te vallen.

Voor mijn neus duiken kraaien als stuka’s naar beneden.

Ik bestudeer de vegetatie, maar herken nogal wat planten niet.

Tegen 10.30 uur al wandelend over het zonnige Coast Path naar Kingsand vertrokken, waar we in The Devonport Inn de lunch gebruikten, inclusief een pint of Guinness. Via Millbrook om 14.15 uur weer terug. Daarna het terras op met boeken.

Rame, 2019 © Ton van ’t Hof

‘De ene dag na de andere / Perfect / Ze passen allemaal.’ —Joanne Kyger

Leef & leer.

Wolken boven de Dokkumer Ee, verrukkelijke patronen, en wij er fietsend onderdoor.

Thuis is de wind een pak minder koud!

Door onze zonovergoten tuin slingert zich al zoemend een hommel.

Hennie komt, ter verfraaiing van de buitenruimte, aanzetten met een trompetbloem, kleipot & roestige boeddha. We schuiven met dingen totdat de harmonie is weergekeerd.

Kerkklokken kondigen tegen 16.00 uur een heilige mis aan.

‘Rockmuziek nam in die tijd een deel van de maatschappijkritiek over.’

Waarheen mijn bewustzijn maar fladdert.

En zo wordt de dag stukje bij beetje vorm gegeven

& houd ik tegelijkertijd iets over van wat er vandaag gaande was.

Wyns, 2019 © Ton van ’t Hof

Koud hè?! We hadden gisteravond de open haard zelfs aan!

‘Filosofie leert ons,’ zo las ik, ‘dat sommige problemen altijd problemen blijven.’ Nou, daar heb ik geen filosofie voor nodig gehad; die wijsheid heeft het leven zélf me weten aan te reiken.

Beter afstemmen moet ik, op de dingen om mij heen. Ik zit weer eens té veel opgesloten in mezelf.

Vanochtend van Buitenpost naar Westereen gelopen. Onderweg zwerfvuil verzameld.

Vanmiddag naar de gemeentelijke vuilstortplaats gereden met een wagen vol tuinhout & puin.

Kocht daarna een nieuwe TomTom, om onze vakantie naar Engeland, die medio volgende week begint, te ondersteunen.

Met de auto naar Cornwall, jawel. We hebben de fiets serieus overwogen, maar we vonden de afstand toch te groot voor onze op het vlakke land getrainde lijven. Bovendien hadden we dan ruim anderhalve week extra voor deze vakantie moeten uittrekken, wat voor werkende Hennie toch wel een bezwaar was.

Uit de krant: ‘De bewijzen zijn onbetwistbaar: de vernietiging van biodiversiteit en ecosystemen heeft een niveau bereikt dat ons welzijn minstens zo erg bedreigt als door de mens veroorzaakte klimaatverandering,’ aldus voorzitter Robert Watson van het Intergovernmental Panel for Biodiversity and Ecosystem Services (IPBES). 150 wetenschappers uit de hele wereld hebben drie jaar gewerkt aan het 1800 pagina’s tellende VN-rapport over de staat van de natuur wereldwijd, dat vandaag verschenen is.

Twijzelerheide, 2019 © Ton van ’t Hof

Hennie’s rechtervoet is vandaag verlost van woekerend bot. Duur revalidatie: enkele weken.

Stel je voor dat het zo af en toe weer zou functioneren, net als vroeger.

Al wachtende dronk ik een glas witte wijn tijdens de lunch.

Al wachtende maakte ik Indonesische gerechten klaar: smoor van rundvlees, sambal goreng kool, zuur van komkommer & eenvoudige pindasaus.

Al wachtende las ik in Peter Sloterdijks Wat gebeurde er in de 20e eeuw?

Best veel.

Maar dat is allemaal voorgoed voorbij. Als een streep zonlicht die door de wolken breekt en, dat gezegd hebbende, alweer verdwenen is.

Operatie geslaagd.

Dus toch weer op huizenjacht. Ik kan het bijna niet geloven. Zou eens op de bank van een psycholoog moeten neerploffen.

In één adem in de stress geschoten en aan de meditatie gegaan.

Maar het huis dat we vandáág op het oog hebben ziet er wél fraai uit. En staat in stilte. Waar we reikhalzend naar uitkijken.

Het lijkt wel een running gag.

Blader om de tijd te doden nog wat in de Poëziekrant en schud meer dan eens mijn hoofd over clichématige nietszeggende karakteriseringen van poëzie. Deze bijvoorbeeld:

‘De beste momenten […] zijn toch die […] waarin anekdotische elementen [worden ingezet], omdat die de gedichten eenvoudigweg concreter maken en daardoor beklijvender.’

Mijn hemel! (Dit hoef ik toch niet uit te leggen hè?) (Ik zou me dan overigens concentreren op het gebruik van de woorden ‘beste’, ‘eenvoudigweg’ & ‘daardoor’.)

De criticus die als een aartsdruïde zijn lezers inwijdt in de mysteriën van de poëzie.

Opbouwend dingetje: ik heb naar aanleiding van een bespreking in de Poëziekrant de nieuwe bundel van Paul Demets, De klaverknoop, op mijn wensenlijstje gezet.

Terwijl we een halve storm trotseerden hebben we vier! (van het een kwam het ander) huizen van buiten bekeken. Niet eentje voldeed aan onze (overspannen) verwachtingen. Hennie neust verder.

Wanswerd, 2019 © Ton van ’t Hof