Tagged:Hennie van ‘t Hof-Brandsma Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

  • tonvanthof 16:39 op 11 December 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: , Hennie van ‘t Hof-Brandsma, Michel van der Plas, William Gass   

    Gerrit Jan Zwier: ‘Een dagboek moet óf rijk zijn aan gebeurtenissen, óf rijk aan ideeën, zei [Michel] Van der Plas nog, en het beste is natuurlijk als beide aanwezig zijn.’
         Ik had bovenstaande zin nog niet overgenomen of het volgende vond plaats: omdat ik de kerstboom water wilde geven, duwde ik enkele van de onderste takken omhoog en opzij, te wild waarschijnlijk, want de twee en een halve meter hoge boom vol ballen viel rinkelend om, bovenop Hennie, die net aankwam om me te helpen; alleen haar benen staken nog onder de boom uit.
         ‘Kunstwerken,’ zei de onlangs overleden Amerikaanse schrijver-criticus William Gass, ‘worden beheerst door de vraag: Waarom zus en niet zo?’ Deze kijk lijkt me typisch iets voor critici; die immers óok wat te doen moeten hebben. Veel kunstenaars zullen, denk ik, als antwoord hun schouders ophalen: zij nemen beslissingen vaak intuïtief, niet beredeneerd.
         Buiten Leeuwarden heerste de stilte. Op veel plaatsen was het nog behoorlijk glad; voor elk bruggetje moest ik van de fiets afstappen. Hoog in de lucht, tegen vijftig tinten grijs, wegtrekkende vogels. Wat waterhoentjes op besneeuwd gras. De weldaad van een gebrek aan gebeurtenissen.

    DF430470-932B-4A6B-B9B6-C3CF24CBC0DB

    Nije Wielen, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 17:43 op 27 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: , Hennie van ‘t Hof-Brandsma, , Jeroen van den Heuvel   

    Oudgrootvader, ik had er nog nooit van gehoord. Maar Jelle Broers Brandsma is Hennie’s oudgrootvader. Er zitten zes generaties tussen hen in. Hij werd omstreeks 1753 geboren in Finkum, Feinsum in het Fries, een gehucht dat tien kilometer ten noorden van Leeuwarden ligt. Soms fietsen we er langs of doorheen. Een kerk en nog geen vijftig huizen. Vroeger woonden hier monniken en een rijke familie, die veel grond bezaten. En er stond een state, waar knechten werkten. Wie weet Jelle Broers wel. Ik heb drie beroepen van hem kunnen achterhalen: koemelker, arbeider en gaardenier.
         Zou er over twee- of driehonderd jaar ook iemand in míjn verleden wroeten? Als de wroeter dan nog toegang zou hebben tot mijn WordPress- of Facebookberichten, dan zou hij of zij weten hoe ik er anno 2017 uit zag en wat ik toen zoal deed en dacht! Van Jelle Broers is nauwelijks meer iets bekend. Enkele feitjes nog: dat hij in 1780 met Hiltje Johannes trouwde, en met haar een zootje kinderen kreeg, om vervolgens in 1826, op 73-jarige leeftijd te sterven, in Stiens, niet ver vanwaar hij geboren werd. O ja, hij en zijn kinderen en kleinkinderen namen in 1811, toen het dragen van een familienaam verplicht werd, de naam Brandsma aan, ook wel Brantsma geschreven. Helaas geen woord over het hoe en waarom.

    Vanmiddag is Jeroen van den Heuvel langs geweest. Aangenaam gesprek over Ooteoote o.a. en het uitgeven van poëzie.

    Korenvelden bij Finkum, Dirk Beintema, 2014, 70 x 80 cm, olieverf op doek

     
  • tonvanthof 19:08 op 24 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: Hennie van ‘t Hof-Brandsma   

    De dag begint níet goed. Op het strand van het Siberische eiland Wrangel scheuren ijsberen een dode walvis aan stukken. Ze barsten van de honger, kunnen door het uitblijven van het ijs niet van het kale eiland af om op zeehonden te jagen. Ik tel bijna zeventig ijsberen op de krantenfoto. Er zitten veel moeders met jongen bij. Vanwege de opwarming komt het ijs tegenwoordig een maand later aan om zich vervolgens een maand eerder weer terug te trekken. De Wrangelse ijsberen hebben dus twee maanden minder tijd om zich te verdikken. Dat eist slachtoffers. En ik voel me daar medeverantwoordelijk voor.
         Ja, medeverantwoordelijk. Nee, ik ben niet zwaarmoedig. Realiseer me overigens dondersgoed dat ik voor dit soort zielenroerselen tijd heb omdát ik geen kopzorgen heb over het eten op tafel, de kleren aan mijn lijf en het dak boven mijn hoofd. Wat ík aan die opwarming doe? Mijn footprint op deze aardkloot steeds kleiner maken.

    Als ik onze walnotenboom vorig jaar had gesnoeid, dan had ik nu niet zulke halsbrekende toeren hoeven uithalen. Hennie houdt de ladder vast terwijl ik op dakgoothoogte takken snoei. Hij heeft het dit jaar wél goed gedaan: ca. twee kilo walnoten, die Hennie, onder mijn ogen, zomaar cadeau doet aan buurman Julius; hé hó!

    Na een kop snert toch nog even op de fiets geklommen voor een rondje Wyns. Het weer, waarbij zon en buien elkaar afwisselen, is té mooi voor een wolkenspotter als ik.

    Wyns, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 16:31 op 21 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: Hennie van ‘t Hof-Brandsma   

    Gisteravond dacht ik nog dat ik mórgen, woensdag de 22e, voor een checkup naar de oncoloog moest. Maar vanochtend tingelde mijn agenda dat ik me vandáag om 12:30 u. diende te melden: eerst bloedafname, dan een uurtje wachten en daarna naar de arts voor de uitslag. Voordeel: een dag minder om me op te naaien. Nadeel: planning in de soep; ik had vanmiddag toch écht iets anders willen gaan doen. Enfin, je moet ook niet te veel op het leven vooruit willen lopen; het komt zoals het komt.

    Na het ontbijt eerst boodschappen gehaald, daarna bibliotheekboeken geruild en vervolgens wat gelezen in de nieuwe van Oliver Sacks. Ondertussen voelde ik de spanning in mijn lichaam oplopen. Rationeel gezien weet ik best wel dat mijn bloedwaarden sinds de laatste meting enkele maanden geleden niet heel veel veranderd zullen zijn, maar dat schijn ik dat lijf van me toch niet aan zijn verstand te kunnen peuteren; mijn hart slaat regelmatig over. Wat ik dan maar weer als een positieve vorm van levensdrift beschouw: hij lijkt nog niet van plan te zijn om ermee op te houden.

    Dus: bloed laten prikken (door Hennie!), terug naar huis om te lunchen (we wonen op 5 minuten fietsafstand), wederom naar het ziekenhuis, nog drie kwartier gewacht (uitloop spreekuur) en tot slot gehoord dat het bloedbeeld stabiel is gebleven. Pf! Thuis een biertje gepakt en een bad genomen. Daarop, onder het genot van een glas rode wijn, dit bericht getikt. En nu heb ik verschrikkelijk veel zin in een stuk gevulde speculaas!

     
  • tonvanthof 18:03 op 19 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: Anoek van ‘t Hof, Hennie van ‘t Hof-Brandsma,   

    Van 1987-1991 hebben we in het Duitse gehucht Kempen gewoond, zo’n vijftien kilometer ten zuidoosten van Roermond. Tim was ruim een half jaar oud toen we het oerdegelijke huis betrokken, Anoek zag een klein jaar later het licht. Ik besef steeds beter, nu ze op eigen benen staan, wat een belangrijke taak het leven ons – piepjonge ouders – had opgelegd: de opvoeding van deze twee dreumesen. Ik kijk met veel plezier terug op onze Kempener jaren, waarin we ze veel ruimte en groen – om ons heen niets dan weilanden – hebben kunnen geven. Kind aan huis waren ze bij de boer en zijn vee even verderop. En Hennie en ik, stadskinderen, genoten mee.

    Tim & Anoek, Kempen, Duitsland, ca. 1990

     
  • tonvanthof 09:10 op 18 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: George W. Bush, Hennie van ‘t Hof-Brandsma   

    Ruim negen jaar geleden reisden Hennie en ik met mijn ouders door het zuidwesten van de VS. Het was stralend weer, de dollar stond laag en Bush junior bekleedde nog het presidentiële ambt. Ik was een kilo of zeven, acht zwaarder dan nu en stond vlak voor mijn uitzending naar Afghanistan. Ik bewaar hele goede herinneringen aan deze ontspannen rondreis. Hier zijn we in het ruige Bryce Canyon National Park in Utah.

    Hennie & ik, Bryce Canyon National Park, Utah, 2008

     
c
Maak een nieuw bericht
j
volgende post/volgende reactie
k
vorige post / vorige opmerking
r
Beantwoorden
e
Bewerken
o
toon / verberg reacties
t
ga naar boven
l
ga naar log-in
h
hulp weergeven/verbergen
shift + esc
Annuleren
%d bloggers liken dit: