Aan zee

domburg
Strand bij Domburg

Vrijdag 9 mei. Aankomst. Stormachtige wind. Af en toe breekt de zon door. Geen internet. Geen tv. Uitzicht op zee.

Zaterdag 10 mei. Over het loodgrijze strand naar Domburg gewandeld. Kranten gekocht, koffie gedronken. ‘t Werk blijft me steeds maar door het hoofd malen. In ’t vrolijke badplaatsje ontspan ik wat. Het woeste expressionisme van schilder en beeldhouwer Henk Chabot, die in de jaren dertig enkele maanden op Walcheren verbleef, is een verademing (Marie Tak van Poortvliet Museum).

‘De natuur is niet dood maar de verhouding is veranderd.’ – Jaffe Vink, filosoof

Zondag 11 mei. Schuimbekkende golven, kop dampende thee. Twee honden trotseren met hun baas de 6-8 Bft. Ons huisje kraakt. Ik heb vannacht de mogelijkheid open gelaten dat ik mijn poëtisch oeuvre heb voltooid.

‘Eerlijke’ lunch genoten in de Vriendschap, Middelburg: zalm en gamba’s met een fijne Franse sauvignon blanc. Hoewel de zon zich maar niet wil laten zien, verandert het licht voortdurend. Ik bestudeer de honderd kleuren groen van de zee. Zie een groot rood schip richting de Westerschelde varen.

Maandag 12 mei. De wind is wat gaan liggen, de temperatuur nog verder gedaald. Er hangen meeuwen voor ons raam. Onder donkere wolken door kijk ik mijlenver over zee. Ook Mondriaan heeft hier in het zand gestaan. Op de achtergrond klinkt ‘An American in Paris’. Ik kijk vooruit.

Midden in het landschap duiken, ver van enig water, dijken op, met behulp waarvan honderden jaren geleden de zeearmen Zwake en Slake werden ingepolderd. Nu goed voor kilometers lange wandelpaden tussen meidoorn, braam en vlier door. En boterbloemenzeeën. We schuilen eenmaal voor een reusachtige bui.

In Veere eten we gebakken champignons met noten en fenegriekkaas. Daar komt de zon te voorschijn. In Domburg halen we gerookte paling.

Dinsdag 13 mei. Ik stap naar buiten in de ochtendkou. Proef het zilt in de lucht. Een wolkenarmada kondigt een nieuwe wereld aan. Ik krijg zin om te zwemmen.

In Vlissingen de lekkage onder de motorkap verholpen. In Ouwerkerk het Watersnoodmuseum bezocht. In Zierikzee een drankje gedronken en avondeten gekocht (kaas, worst, olijven, tomaten). Veel nagedacht, beslissing genomen; ik wil niet langer lijden onder ‘t werk. Naar oude muziek geluisterd. Samen de zon bijna in de zee zien zakken.

Woensdag 14 mei. Vandaag belooft veel goeds. Het water heeft zich ver teruggetrokken en oogt kalm. Elke boot ligt in de zon. Een vroege wandelaar neemt flinke passen.

‘Voor de noordkust van Haïti,’ lees ik in de PZC, ‘is misschien het wrak van het belangrijkste schip van ontdekkingsreiziger Christoffel Columbus teruggevonden.’

Ik zet rond onze stoelen een rood windscherm op. In de pan pruttelt Tegamata di Pitigliano, een Toscaans runderstoofpotje. We zitten nog net niet aan de wijn. Later geloof ik dat ‘een afkeer van vluchtigheid’ een kenmerk van de Zeeuwse cultuur is.

Donderdag 15 mei. Matige noordenwind. Losse wolken. Robert D. Kaplans laatste woorden in zijn boek The Ends of The Earth: From Togo to Turkmenistan, From Iran to Cambodia – A Journey to the Frontiers of Anarchy (1996) klinken nog na:

‘The more I saw of the world, the less I felt I could fit it into a pattern. No one can foresee the precise direction of history, and no nation or people is safe from its wrath.’

En dan toch nog dat zonovergoten strand. Kraaien, die neerstrijken in helmgras. Seks overdag. The Yolo Pages – You Only Live Once. Vis en vijftien jaar oude calvados; decadente assholes.

‘life is absurd so start acting like it’ —@postcrunk

Vrijdag 16 mei. Havermout & aardbeien. Vertrek.

(Dit bericht verscheen eerder, op 16-05-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)