Keek naar filmpjes van autoritjes door Amerikaanse sloppenwijken en kreeg er een ongemakkelijk gevoel bij.

Omdat er naar gevraagd werd: we gaan half april Citroën rijden.

‘Het is een angstwekkend wegkwijnen van alle vermogens waarmee wij op de wereld gericht zijn – om te beginnen met de gemeenschapszin en het gezond mensenverstand, waarmee we ons in de gemeenschappelijke wereld oriënteren, tot onze zin voor schoonheid of onze smaak, waarmee we de wereld liefhebben.’

Hannah Arendt

Gewandeld in de buurt van Wanswert. Ma was niet helemaal tevreden met de route die ik had uitgezocht: te veel modder, te veel schapenkeutels & ganzenpoep. 

Ocharm, Jules.

Met de otter gaat het gelukkig beter. Het prachtdier kwam eind vorige eeuw niet meer voor in Nederland, maar dankzij een herintroductieprogramma zijn ze er weer: zo’n vierhonderd stuks en de populatie is nog steeds groeiende.

Wanswert, 2019 © Ton van ’t Hof

Nee, de werkelijkheid van de klimaatverandering trekt zich níets aan van Thierry Baudets verbeelding.

‘Weet u,’ zei Hannah Arendt tijdens een interview in 1964, ‘dat er alleen nog gearbeid en geconsumeerd wordt, is daarom zo belangwekkend, omdat zich daarin opnieuw de contouren van een wereldloosheid aftekenen. Men geeft geen zier meer om het uitzicht van de wereld.’

George Monbiot over de achterhaalde inrichting van onze maatschappij: ‘Aan de basis van het kapitalisme ligt een veelomvattende en nauwelijks bestudeerde veronderstelling: je kunt zoveel natuurlijke hulpbronnen kopen als je betalen kunt. […] Je kunt hele bergketens en vruchtbare vlaktes in eigendom hebben. Je kunt zoveel brandstof erdoor jagen als je wil. Elk pond of elke dollar verzekert een zeker recht op natuurlijke rijkdommen. Maar waarom? Welk rechtsbeginsel stelt het tegoed op uw bankrekening gelijk aan het recht om de grondstoffen van de aarde te bezitten?’ Lees hier verder.

Derde deeltje Chaia • Chapbooks reeks gezet: Ken je mij? van fotograaf Richard Mijnten.

Niet gewandeld, wel soep gemaakt van aardperen & regenboogwortelen.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof

Het bijhouden van dit reflectieve dagboek is een creatieve bezigheid ín de tijd. Het dagboek zelf is in de eerste plaats een concreet overblijfsel van het leven dat ik geleefd heb, een erfenis uit vroeger tijd. Maar in het reflecteren op, het nadenken over, evalueren van wat geweest is, zit ook onmiskenbaar iets van een blik vooruit. Niet alleen wil ik leren van gemaakte fouten maar ook bepalen, zij het slechts zeer globaal, wat ik in de komende tijd nog zou willen doen, hoe ik me ga gedragen.

Intermezzo, waarin ik twee kattenbakken schoonmaak en hoor dat Sven Kramer olympisch goud heeft gewonnen op de vijf kilometer.

In dit dagboek ben ik zélf een vraagstuk geworden.

Naar de bieb geweest en Birney’s De tolk van Java ingeruild voor Arendts Vita Activa. In het biebcafé de Bak nog een pint gedronken.