Geestelijke activiteit

Als ik mijn ochtendkoffie drink schenkt Radio 4 me Giulio Caccini’s Ave Maria, prachtig gezongen door Inessa Galante: een blijmoedige melancholie, waarvan de treurnis en de vreugde, zoals alle eindige menselijke verschijnselen, geborgen zijn in een horizon van oneindigheid.

In Michel Sanouillets voorwoord van The Writings of Marcel Duchamp (Da Capo Press, 1989) wordt met betrekking tot wat Duchamp voor ‘een moderne en narcistische wereld die hunkert naar idolen en publiciteit’ heeft betekend, de Franse dichter en criticus Jacques Henry Lévesque geciteerd:

‘What is important in what we must call a work by Duchamp is not exactly what one has before one’s eyes but the stimulus that this sign provokes in the mind of the onlooker. The worth of a work of art does not come so much from what its creator condensed in it through his talent and experience as from the unexpected resonances and harmonics that it sets loose in the reader or viewer.’

Dit voegt aan het beeld dat in vorige berichten is ontstaan van het modernisme – een ommezwaai van verschijning naar ideeën/conceptie – een beoogde gedragsverandering van de beschouwer toe: van passiviteit naar activiteit. Geestelijke activiteit.

(Dit bericht verscheen eerder, op 18-08-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)