Schilder arriveerde. Schilderde voordeur. En vensterbank. Vertrok. Had nog natte voordeur opengelaten. Die luttele minuten later dicht waaide. Goddomme. Waarna kat op vensterbank sprong. Nondeju. One of those days? Fietste naar ma, 22 frisse kilometers. Moet onderweg, bij het nemen van een of andere hobbel, fietstas met bandenplaksetje verloren zijn. Fok!

Inkomen bepaalt individuele ecologische footprints. Rijke stinkers maken zich per definitie schuldig aan ecocide. Het leven op aarde is afhankelijk van matiging. We kunnen ons niet langer rijkaards veroorloven. Er moet een bovengrens worden gesteld aan het inkomen dat kan worden genoten en de rijkdom die kan worden vergaard. Aldus George Monbiot in the Guardian.

Twee of drie keer modaal?

Mijn grote bek deinsde terug voor een ‘niet’ of ‘ja maar’.

Nee, de werkelijkheid van de klimaatverandering trekt zich níets aan van Thierry Baudets verbeelding.

‘Weet u,’ zei Hannah Arendt tijdens een interview in 1964, ‘dat er alleen nog gearbeid en geconsumeerd wordt, is daarom zo belangwekkend, omdat zich daarin opnieuw de contouren van een wereldloosheid aftekenen. Men geeft geen zier meer om het uitzicht van de wereld.’

George Monbiot over de achterhaalde inrichting van onze maatschappij: ‘Aan de basis van het kapitalisme ligt een veelomvattende en nauwelijks bestudeerde veronderstelling: je kunt zoveel natuurlijke hulpbronnen kopen als je betalen kunt. […] Je kunt hele bergketens en vruchtbare vlaktes in eigendom hebben. Je kunt zoveel brandstof erdoor jagen als je wil. Elk pond of elke dollar verzekert een zeker recht op natuurlijke rijkdommen. Maar waarom? Welk rechtsbeginsel stelt het tegoed op uw bankrekening gelijk aan het recht om de grondstoffen van de aarde te bezitten?’ Lees hier verder.

Derde deeltje Chaia • Chapbooks reeks gezet: Ken je mij? van fotograaf Richard Mijnten.

Niet gewandeld, wel soep gemaakt van aardperen & regenboogwortelen.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof

‘Tijd is hoop,’ schijnt filosoof Ernst Bloch (1885-1977) gezegd te hebben. Ik hoop dat ik nog even heb. Ik denk het wel. Wat mij hoopvol stemt.

‘Het is tijd om de auto de deur uit te doen,’ lees ik in George Monbiots column Auto-Destruct. Hij heeft steekhoudende argumenten. Ik wik en weeg, verkies nú al regelmatig het ov boven het karretje. Volgend jaar loopt ons private lease contract af en zullen we opnieuw een keuze moeten maken.

Uitzoomen. Overzien.

Voor mijn verzameling to-dolijstjes om honderd te worden (dítmaal van een Belgische baas): zorg voor voldoende inname van magnesium, vitamine D3, zink, vitamine B12, aardappelen, calcium, selenium, kurkuma, omega 3 & eieren.

Wacht even, eer ik verderga moet ik enkele lezers uit een droom helpen: wat hierboven een associatieve keten van dagboekaantekeningen lijkt te zijn, is in werkelijkheid, kijk nog maar eens goed, een weldoordachte constructie om mezelf in dit mediatijdperk optimaal – als in levenskunst – vorm te geven.

Tijd voor een glas wijn.

Soestpolder, 2019 © Ton van ’t Hof