Wunderkammer

Ik heb tijd nodig. Om na te denken. Om te leren hoe ik om moet gaan met kanker die niet meer verdwijnt. Een plan te trekken: wat nu te doen?

’s Middags de zinnen verzet in de Appel arts centre, gehuisvest in een monumentaal pand aan de Prins Hendrikkade, waar afgelopen vrijdag de tentoonstelling Curiosity: de kunst van het weten werd geopend. Kunstcriticus en romanschrijver Brian Dillon tekende voor de samenstelling. Uit het tentoonstellingsboekje begrijp ik dat hij een moderne Wunderkammer voor ogen heeft gehad, waar ‘heden en verleden worden samengebracht en een encyclopedisch en intuïtief beeld wordt geschetst van het menselijke verlangen naar kennis en het nieuwe.’

Ik loop langs een wonderlijk allegaartje, een mengelmoes van rariteiten, foto’s, boeken, beelden en video’s, en blijf langer staan bij twee prikkelende werken van Thomas Grünfeld, beide ‘Misfit’ geheten. Het zijn opgezette dieren, maar de ene bestaat uit de kop van een pauw en het lichaam van een pinguïn, en de andere uit de kop van een schaap en het lijf van een sint-bernhardshond. Prachtige beesten zijn het, die van mij echt hadden mogen bestaan. Ik schuifel verder, kijk naar een 16 minuten durende film van Tacita Dean, waarin we een oudere kunstenaar tientallen kleine objecten in zijn atelier met een schilderkwast zien afstoffen, plastic Popeye poppetjes bijvoorbeeld. Deed me denken aan mijn moeder, die vroeger regelmatig het stof van de letterbak vol frutsels afveegde.

In de laatste zaal stuit ik op Galileo’s boekje Sidereus Nuncius (De Sterrenboodschapper), ‘het eerste wetenschappelijke werk gebaseerd op observaties die waren gedaan met een telescoop.’ Het is een gaaf exemplaar, afkomstig uit de Leidse universiteitsbibliotheek en gedrukt in 1610, meer dan vierhonderd jaar oud! Was ik maar een boek. Tot slot leer ik tot mijn verbazing dat het Vaticaan aan sterrenkijkerij doet en over een kanon van een telescoop beschikt! Op zoek naar de hemelpoort zeker.

(Dit bericht verscheen eerder, op 29-06-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)