Ik ben een niet te bevredigen verlangen.

En daar wil ik van af.

Franca Treur analyseert graag, zegt ze in haar column in de krant, ‘want analyseren geeft inzicht en inzicht grip, en grip geeft macht.’ Treur wil graag macht.

Ik verlang niet naar macht.

Édouard Louis heeft macht. Omdat hij zíjn analyses van het huidige maatschappelijke leven, in tegenstelling tot de meeste andere intellectuelen, mede kan baseren op eigen ervaringen met de onderkant van de samenleving. Hij komt uit een bezitloos gezin.

Treur bracht haar eerste twintig jaar door in een wereld die geordend was volgens de vragen en antwoorden van de Heidelberger Catechismus.

Ik kom uit een middenklassengezin. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader me ooit geslagen heeft. Van mijn moeder heb ik enkele opvoedkundige tikken gekregen. Maar dat herinnert mijn dementerende moedertje zich vast niet meer.

Als Louis in zijn autobiografische roman Weg met Eddy Bellegueule zegt dat zijn vader pasgeboren katjes doodsloeg tegen een betonnen muur en het warme bloed dronk van net gekeelde varkens, geloof ik hem.

Als Treur in haar column zegt dat te veel dingen in het echte leven niet over de essentie gaan, geloof ik haar voor geen meter.