Toen ik gisteren in ons keldertje naar een scartkabel zocht stapte ik in een plasje water. Omdat zowel afvoerpijp als waterleiding niet leken te lekken, wees ik condensatie aan als vermoedelijke oorzaak. Voor alle zekerheid de boel vanochtend nogmaals op lekkages gecontroleerd en niets gevonden. Daarna de kelder opgeruimd en het afval naar de milieustraat gereden: drie zakken uitgeharde cement, vijf plastic tassen vol oude kledingstukken, een beschimmelde grammofoon, een oude plafondventilator, delen van een ijzeren stellingkast en een aluminium tussenstuk voor wasmachine en droger, dat overbodig geworden was.

Stoofvlees opgezet, zoals mijn oma, zwarte oma, dat deed: braden in echte boter en afblussen met een scheutje azijn en wat water.

Ik had een zwarte en een witte oma. De ene liep altijd in zwarte kleding rond, de andere in witte. Witte oma was heel vroom, zwarte oma hield van eieren en chocolade, bergen chocolade. Ze werden allebei 85. De witte stierf blind en doof, de zwarte goedlachs en met diabetes. Ik heb ze allebei goed gekend en veel van ze gehouden.

Gekraaid van plezier bij het lezen van een interview in Humo met de Amerikaanse journaliste Barbara Ehrenreich, van wie onlangs het boek Oud genoeg om dood te gaan verscheen. Hierin kaart ze de controle over onze gezondheid aan en betoogt dat preventieve medische screenings, fitnessen en diëten in dit verband maar betrekkelijk weinig effect hebben.

‘We kunnen gezond eten en fitnessen zoveel we willen, maar ieder moment kan ergens in je lichaam een macrofaag een tumor helpen om uit te zaaien. Enige nederigheid is daarom op zijn plaats. We moeten accepteren dat we niet de baas zijn over onszelf. Wat al die goeroes ook mogen beweren.’

Op dit punt aangekomen schonk ik mezelf een Belgisch biertje in. Ehrenreich:

‘Ik had onlangs nog een grappige conversatie met mijn oogarts. Hij zei dat ik over een paar jaar waarschijnlijk een cataractoperatie moet ondergaan. Waarop ik zei: “Met een beetje geluk ben ik over een paar jaar dood.” Hij was gechoqueerd door die uitspraak: “Jij gaat heus niet sterven!” Waarop ik repliceerde dat ik wél ging sterven, en hij trouwens ook. En toen werd hij echt kwaad. Heel raar.’

Ik heb Ehrenreichs boek op het verlanglijstje in mijn biebapp gezet.

Onderstaand schilderijtje maakte mijn nichtje Fardau voor me, naar aanleiding van de vraag: ‘Waar denk je aan als je aan Ome Ton denkt?’

ADB1763C-53FF-48F2-BF9C-9258051CA49C