De burger als stelpost, de balans als afgod

Ik hoop niet dat ik eraan geloven moet: een hernia. Maar de boel doet flink zeer. Heb, voor het eerst, ook snijdende pijn in mijn rechterbeen. Enfin. Blik op andere dingen! Ewald Engelens column in De Groene Amsterdammer van deze week, bijvoorbeeld, waarin hij enkele spijkers op hun kop slaat: ‘Het is de reductio ad absurdum van het boekhouden dat in het postideologische Nederland voor politiek doorgaat: de burger als stelpost, de balans als afgod.’

img_0657

Ook Gijsbert Pols haalt uit. Naar Arnon Grunberg. In een recensie over Grunbergs laatste roman, Moedervlekken:

‘Ook het open, onbesliste maar lebensbejahende einde maakt van Moedervlekken geen geëngageerde roman. Het komt veel te laat, zoals de hele roman anderhalve eeuw te laat komt. In deze eeuw is het niet meer genoeg om de deceptie te overwinnen en te besluiten dat je iets van je leven wilt maken. De vraag is hoe. Hoe kun je leven? Hoe moet je leven? Hoe te doen? // Een antwoord durven geven op die vraag, dat is engagement.’

Tja. Verlangt Pols nu van Grunberg tips over de wijze waarop je je leven inrichten kunt? Inrichten moet? Verwacht hij van geëngageerde schrijvers in deze eeuw dat ze ons zinnige levensbeginselen bijbrengen? Ik heb toch wat minder vertrouwen in hun kunnen op dit vlak, geloof dat we dan te veel van het inzicht van de meeste romanciers zouden vragen. Literatuur als zelfhulpboek. Overigens volgt na een antwoord op de hoe-vraag nog altijd de uitvoering, die pas tot echte veranderingen kan leiden.

In The New York Review of Books maak ik kennis met de uitbundige doeken van de Amerikaanse beeldend kunstenaar Stuart Davis (1894-1964). Een overzicht van zijn werk wordt dit en volgend jaar in verschillende grote musea in de VS tentoongesteld.

Stuart Davis: <i>Landscape with Garage Lights</i>, 32 x 42 inches, 1931–1932
Stuart Davis: Landscape with Garage Lights, 32 x 42 inches, 1931–1932

In de hoekige vlakverdeling en het platgeslagen perspectief herkennen we invloeden van het kubisme. Het felle kleurgebruik doet me aan het expressionisme denken, dat in de eerste decennia van de vorige eeuw opdook. Op het schilderij zien we een havengebied vol sporen van de tweede industriële revolutie: stalen schepen, lichtnet, benzinepompen. ’t Heeft iets heel optimistisch. Je blijf er naar kijken.

img_0658

Omdat we de boot al hadden gehuurd en ik mezelf nog per fiets over korte afstanden kan vervoeren, toch nog twee uurtjes in een fluisterbootje door Leeuwarden en over de Dokkumer Ee gevaren.

Moedervlekken, Arnon Grunberg, Lebowski, 2016: via bol.com.